ନୂଆଖାଇ ବା ନବାନ୍ନ ଭକ୍ଷଣ ପଶ୍ଚିମ ଓଡ଼ିଶାର ଏକ ଗଣପର୍ବ । ଏହି ପର୍ବରେ ଧାର୍ମିକ ମାନ୍ୟତା ତୁଳନାରେ ସାମାଜିକ ଓ ସାଂସ୍କୃତିକ ମୂଲ୍ୟବୋଧର ଯଥେଷ୍ଟ ଝଲକ ପରିଲକ୍ଷିତ ହୁଏ । ଜାତି, ଧର୍ମ, ନିର୍ବିଶେଷରେ ଏହି ପର୍ବ ପାଳନ ନିମନ୍ତେ ଲୋକେ ସାମିଲ ହୁଅନ୍ତି । କୃଷିଭିତ୍ତିକ ଏହି ପର୍ବ ସାମାଜିକ ଜୀବନ ରେ ବେଶ୍ ଗୁରୁତ୍ବ ବହନ କରେ । ଏହା ଯେ କେବଳ ପଶ୍ଚିମ ଓଡ଼ିଶାର ସୀମିତ, ତାହା ନୁହେଁ, ଛତି ଶଗଡ଼ ରାଜ୍ୟର ପାର୍ଶ୍ଵବର୍ତ୍ତୀ ଅଞ୍ଚଳ ସମେତ ଓଡ଼ିଶାର କେନ୍ଦ୍ରାଞ୍ଚଳ ଅର୍ଥାତ୍ ଅନୁଗୁଳ, ଢେଙ୍କାନାଳ, କେଉଁଝର, କନ୍ଧମାଳ ଆଦି ଜିଲ୍ଲାରେ ପାଳନ ହେଉଥିବାର ଦେଖାଯାଏ ।

ଭାଦ୍ରବ ମାସର ପ୍ରାରମ୍ଭରେ କ୍ଷେତରେ ପାଚୁଥିବା ଛୋଟ କିସମର ଧାନ ଏବଂ ଗୁଜୁରୀ, ସୁଆଁ, କାଙ୍କ, କୋସଲା ଆଦି ଶସ୍ୟାଦି ଅମଳ ହେବା ପରେ ଏହାକୁ ଆନୁଷ୍ଠାନିକ ଭାବେ ନିଜର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଗୃହଦେବୀ ଓ ଗ୍ରାମ ଦେବୀ, ଦେବତାଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ ପୂର୍ବକ ଏହି ନୂଆ ଅନ୍ନ ଭୋଜନର ଶୁଭାରମ୍ଭକୁ ନୂଆଖାଇ ବୋଲି ଅଭିହିତ କରାଯାଇଛି। ବିଶେଷ ଭାବେ ଏଠାରେ ବୁଝିବାକୁ ହୁଏ ଯେ ଆମ ପୁର୍ବପୁରୁଷମାନେ ସମୟର ସ୍ରୋତରେ ଅନେକ ସଂଘର୍ଷମୟ ପରିସ୍ଥିତି ଦେଇ କେଉଁ ଦ୍ରବ୍ୟକୁ ଖାଦ୍ୟପଯୋଗୀ ତାହା ନିରୂପଣ କରି ଆମକୁ ବଞ୍ଚାଇ ରଖୁବାର ଦୁର୍ବାର ପ୍ରୟାସ କରିଥିଲେ ତାଙ୍କର ଉତ୍ତର ଦାୟାଦ ଭାବେ ପ୍ରଥମ ଫସଲ ଆଦାୟ ପରେ ତାଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଅବଦାନକୁ ସ୍ମୃତିଚାରଣ କରିବା ଏହି ପର୍ବ ଆୟୋଜନର ଅନ୍ୟ ଏକ ଗୁରୁତ୍ବପୂର୍ଣ୍ଣ ଦିଗ । ସେଥ‌ିପାଇଁ ଆଜି ଯାଏଁ ନୂ ଆ ଖାଇ ପର୍ବରେ ନୂଆ ଅନ୍ନ ଭୋଜନ ସହ ଗୁ ରୁ ଜନ ମାନ ଙ୍କ ନିକଟରେ ପ୍ରଣିପାତ କରି ଆଶୀର୍ବାଦ ଭିକ୍ଷା କରିବାର ପରମ୍ପରା ଚାଲି ଆସିଛି। ତେବେ ଏଠାରେ ପଶ୍ଚିମ ଓଡ଼ିଶାରେ ନୂଆଖାଇ ପର୍ବ ପାଇଁ ଭାଦ୍ରବ ମାସକୁ ବଛା ଯିବା କାରଣ ସମ୍ପର୍କରେ ସାମାନ୍ୟ ଆଲୋକପାତ କରାଯାଇପାରେ। ପୂର୍ବେ ଯେତେବେଳେ ଚାଷ କମି ପାଇଁ ଜଳସେଚନର ସୁବିଧା ଓ ଆଧୁନିକ ସାର ପ୍ରୟୋଗ କରି ଅମଳ ଦ୍ବିଗୁଣା କରିବାର ସଂସାଧନ ନଥିଲା କି କଳ ଲଙ୍ଗଳ କରି ଫସଲ ଫଳାଇବା ସୁବିଧା ନଥୁଲା ସେତେବେଳେ ଚାଷୀ କେବଳ ବର୍ଷା ଉପରେ ଚାଷ ପାଇଁ ନିର୍ଭର କରୁଥିଲା। ଆଜିକାଲିର ଜମିବାଡ଼ି ପରି ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ଚାଷ କ୍ଷେତ ମଧ୍ଯ ନଥିଲା। ପଶ୍ଚିମ ଓଡ଼ିଶାର ଅଧିକାଂଶ ଅଞ୍ଚଳ ଥିଲା ବଣ ଜଙ୍ଗଲିଥିଲା। ଆଷାଢ଼ ମାସରେ ବର୍ଷା ଅହ୍ଲାଇ ଆସିଲେ କ୍ରମାଗତ ଭାବେ ଦୁଇ ତିନି ମାସ ଧରି ବର୍ଷା ଲାଗି ରହୁଥିଲା । ଶ୍ରାବଣ ମାସର ଝଡ଼ିବର୍ଷା କେବେକେବେ ଲଗାତାର ଭାବେ ଦଶ ପନ୍ଦର ଦିନ ଧରି ରହୁଥିଲା । କୋରାପୁଟ, କଳାହାଣ୍ଡି ଭଳି ଜିଲ୍ଲାମାନଙ୍କରେ ଅବସ୍ଥା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଚନୀୟ ହୋଇ ପଡ଼ୁଥିଲା । ଗରିବ ଲୋକେ କାମଧନ୍ଦା ପାଉ ନଥିଲେ । କାମ ପାଇଁ ଯିବାରେ ବର୍ଷା ଦାଉ ସାଧୁଥିଲା । ଏହି ସମୟକୁ Hungry Season ବୋଲି ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ । ଚାଷୀଟିଏ ଗଚ୍ଛିତ କରି ରଖୁବା ବିହନ ତକ ଜମିରେ ବୁଣି ଦେବା ପରେ ତା’ପାଖରେ ମୂଲ ଲାଗି ଚଳିବା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ ଉପାୟ ନ ଥାଏ । ଏହା ଅଧିକାଂଶ ପରିବାରର ଦୃଶ୍ୟ । ଚାଷ ଯୋଗ୍ୟ ଜମି ଯେତେ କମ୍ ଥିଲା ଶସ୍ୟ ଉତ୍ପାଦନ ମଧ୍ୟ ସେଭଳି ଥିଲା ଅତି ନଗଣ୍ୟ । ସେହି ସମୟରେ ଗୁରୁଜୀ, ମାଣ୍ଡିଆ, ସୁଆଁ ଭଳି ସ୍ୱଳ୍ପକାଳୀନ ଅମଳ ଯୋଗ୍ୟ ଶସ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ଭୋକ ମେଣ୍ଢାଇବାରେ ସହାୟକ ହେଉଥିଲା ।

ଏହି ସମୟରେ କେତେକ ଦେଶୀୟ ପ୍ରଜାତିର ଧାନ ପାଚିବା ଆରମ୍ଭ କରେ । ସେଗୁଡ଼ିକ ହେଲା- ଷାଠିଏ ଦିନରେ ହେଉଥ‌ିବା ପେଟ୍‌କା ସରିଆ, ମାଲଧାନ, ଆଣ୍ଟିଧାନ ଭଳି ସ୍ୱଳ୍ପକାଳୀନ ଅମଳଯୋଗ୍ୟ ଧାନ । ଏ କିସମର ଧାନଗୁଡ଼ିକ ଅଳ୍ପ ବର୍ଷା ଜଳରେ ମଧ୍ଯ ହୋଇଥାଏ । ପାହାଡ଼ି ଝରକା ସମେତ ଢାଲୁ ସ୍ଥାନମାନଙ୍କରେ ସହଜରେ ଚାଷ କରାଯାଇପାରେ । ଏ ପ୍ରଜାତିର ଧାନରେ ଧାନଗଛ ମୂଳେ ପାଣି ଜମି ରହିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନଥାଏ । ବୃଷ୍ଟି ଜଳରେ ଏହା ଅକ୍ଳେଶରେ ହୋଇଥାଏ । ଏହି ନୂଆ ଶସ୍ୟକୁ ଖାଇବାର ସାମୂହିକ ଆୟୋଜନର ନାମ ‘ନୂଆଖାଇ’ । ଏହା ଏକ ସାମାଜିକ ସ୍ବୀକୃତିପ୍ରାପ୍ତ ପରମ୍ପରା । ସ୍ଥାନୀୟ ବିଧ ମୁତାବକ ଭୂମି, ଭୂମା, ହଳ ବଳଦ, ପୂର୍ବପୁରୁଷଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ଯୋଗ୍ୟ ଶସ୍ୟ ଉତ୍ପାଦନରେ ଥିବା ଅତୁଳନୀୟ ଅବଦାନର ଗୁଣକୀର୍ତ୍ତନ ପୂର୍ବକ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଥମେ ଅର୍ପଣ କରାଯାଇ ଏହି ଶସ୍ୟକୁ ଖାଦ୍ୟ ରୂପେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ । ତା'ପରଠାରୁ ନୂଆ ଫସଲର ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବାର ପ୍ରକିୟା ସବୁଠି ଚାଲେ । ତେବେ ଆସନ୍ତୁ ଜାଣିବା କିପରି ପାଳନ କରାଯାଏ ଏହି ପର୍ବକୁ । ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଦିନ ପ୍ରାତଃରୁ ପୁଅଝିଅମାନେ ଏକାଠି ରୁଣ୍ଡ ହୋଇ କ୍ଷେତକୁ ଧାନକେଣ୍ଡା ଆଣିବାକୁ ଯାଇଥାନ୍ତି । ସ୍ଥଳ ବିଶେଷରେ ଅନ୍ୟର କ୍ଷେତରୁ ଧାନକେଣ୍ଡା ଛିଣ୍ଡାଇ ଆଣିବାକୁ ପଡେ । ତେବେ ବି କ୍ଷେତ ମାଲିକ ଏଥ‌ିରେ ପ୍ରତିରୋଧ କରିନଥାନ୍ତି ଅନ୍ୟ ପକ୍ଷରେ ଲୋକେ ବି କ୍ଷେତ୍ରର ଫସଲ ନଷ୍ଟ ଭଳି କାର୍ଯ୍ୟ କରିନଥାନ୍ତି । ପାଞ୍ଚରୁ ଦଶଟି ଧାନକେଣ୍ଡା ହେଲେ ଯଥେଷ୍ଟ । କ୍ଷେତରୁ ଆଣିଥିବା ଧାନକେଣ୍ଡାକୁ ଘରେ ଥୋଇଦେଇ ସମସ୍ତେ ବାହାରି ଯାଆନ୍ତି ଗାଧୋଇବାକୁ ।

ସେପଟେ ସକାଳୁ ମାଆମାନେ ଜଠି ନିଜ ଘର ସଫା ସୁତୁରାରେ ଲାଗିଯାନ୍ତି । ପ୍ରାୟ ସପ୍ତାହ ପୂର୍ବରୁ ମାଟିଘର ହୋଇଥିଲେ ଲିପାପୋଛା, ପକ୍କାଘର ହେଲେ ଚୂନମରା ପ୍ରଭୃତି ସରିଯାଇଥାଏ । ଲୁଗାପଟାଗୁଡିକୁ ମଧ୍ୟ ସଫାସୁତୁରା କରାଯାଇଥାଏ । ଘରର ମହିଳାମାନେ ଏସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ ମିଳିମିଶି ସଂପାଦନ କରିଥାନ୍ତି | କେତେକ ସ୍ଥାନରେ ଝୋଟି, ଚିତା ପ୍ରଭୃତି ପକାଇ ଘରକୁ ସଜାଇବା ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ । ମହିଳାମାନେ ଗାଧୁଆପାଧୁଆ ସାରି ଘରକୁ ଅଣାଯାଇଥିବା ଧାନକେଣ୍ଡାରୁ ଧାନ ବାହାର କରି ସେଥିରୁ ଚୁଡା ତିଆରି କରିଥାନ୍ତି । ଏହି ନୂଆଚୁଡାକୁ ପୂଜା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଭୋଗରେ ମିଶାଇ ଦିଆଯାଏ । ଏଥ‌ିରେ ଗୁଡ, ଘିଅ, ପଞ୍ଚାମୃତ ଭଳି ପବିତ୍ର, ସୁସ୍ବାଦୁ ଦ୍ରବ୍ୟକୁ ମିଶାଯାଇ ଭୋଗ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଏ । ଏହି ସମୟରେ ଗ୍ରାମଦେବୀଠାରେ ମଧ୍ୟ ପୂଜା ଅର୍ଚ୍ଚନାର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଯାଏ । ସେଠାରେ ଗ୍ରାମର ମୁଖ୍ୟଲୋକ ସମବେତ ହୋଇ ଏହି ପୂଜା କରିଥାନ୍ତି ।

ଗ୍ରାମର ସର୍ବମଙ୍ଗଳ କାମନା ପୂର୍ବକ ଗ୍ରାମଦେବୀଙ୍କଠାରେ ପ୍ରଥମେ ନବାନ୍ନ ଅର୍ପଣ କରାଯାଏ । ସେହି ଭୋଗକୁ ଆଣି ଗ୍ରାମର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରେ ବାଣ୍ଟି ଦିଆଯାଏ । ତା’ପରେ ପ୍ରତି ଘରେ କରାଯାଉଥିବା ପୂଜା ଭୋଗ ସହ ମିଶ୍ରଣ କରି ନବାନ୍ନ ଭୋଗକୁ ପ୍ରଥମେ ଗୁହାଳରେ ପୂଜା କରି ଗାଈଗୋରୁଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥାଏ । ପରେ ଯଦି ଗାଁରେ ସେହି ସମୟରେ କୌଣସି ସାଧୁ, ସନ୍ଥ, ବାବାଜୀ ଭଳି ସନ୍ୟାସୀ ଥାନ୍ତି ତେବେ ତାଙ୍କୁ ନେଇ ନବାନ ଦିଆଯାଇଥାଏ ସେପଟେ ପରିବାରର ମୁଖ୍ୟ କିମ୍ବା କେହି ଜଣେ ସଦସ୍ୟ କିଛି ପୂଜା ସାମଗ୍ରୀ ନେଇ ନିଜ କ୍ଷେତକୁ ଯାଇ ସେଠାରେ ଧୂପ ଦୀପ ଜଳାଇ ପୂଜା କରିବା ସହ କ୍ଷେତରେ ଗାଈ କ୍ଷୀର ଢାଳିବାର ମଧ୍ୟ ପରମ୍ପରା ରହିଛି । ଏହାକୁ ଗୋରସନ୍ତୁକା ବା କ୍ଷେତପୂଜା ବୋଲି କୁହାଯାଏ । ବିଧ ଅନୁଯାୟୀ ବିଭିନ୍ନ ଜିଲ୍ଲାରେ ଜାତି ଓ ଈଷ୍ଟଦେବୀଙ୍କୁ ଆଧାର କରି ବିଭିନ୍ନ ପତ୍ରରେ ନୂଆଖାଇଁ ପ୍ରସାଦ ସେବନ କରାଯାଇଥାଏ । ବଲାଙ୍ଗିର, ବରଗଡ, ସମ୍ବଲପୁର ଜିଲ୍ଲାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ରେଙ୍ଗାଲ (ସର୍ଗି), କୁଲିତାମାନେ ମହୁଲ ପତ୍ର ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଜାତିର ଜନସାଧାରଣ କୁରେଇପତ୍ରରେ ନୂଆ ଖାଇବାର ପରମ୍ପରା ରହିଛି।

ଗୃହରେ ପ୍ରଥମେ ଶିଶୁମାନଙ୍କୁ ଏକତ୍ର ବସାଇ ନବାନ୍ନ ଭୋଗ ସହ ଘରେ ତିଆରି ପିଠା, ଖିରି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସୁସ୍ବାଦୁ ଖାଦ୍ୟ ଦିଆଯାଇ ଥାଏ। ପରେ ପରେ ଘରର ମୁରବୀ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ବସି ନବାନ୍ନ ଭକ୍ଷଣ କରିଥାନ୍ତି। ଏଥିରେ ଘରର ମହିଳାମାନେ ମଧ୍ୟ ସାମିଲ ହୋଇଥାନ୍ତି । ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରାୟତଃ ପୂର୍ବାହ୍ନ ୧୦ରୁ ୧୧ ଘଟିକା ମଧ୍ୟରେ ସମାପନ ହୁଏ । ଏଠାରେ ସୂଚନାଯୋଗ୍ୟ ଯେ, ପରିବାରର କେହି ଯଦି ବାହାରେ ରହୁଥାନ୍ତି ତେବେ ଏହି ପର୍ବରେ ଆସି ସାମିଲ ହୋଇଥାନ୍ତି । ଏହା ପରିବାରରେ ଥବା ଏକତାକୁ ପ୍ରଦର୍ଶିତ କରିଥାଏ । କୌଣସି କ୍ଷେତ୍ରରେ ନୂଆଇ ବେଳେ ଯଦି ପରିବାରର ସଦସ୍ୟ ସାମିଲ ହୋଇ ପାରିଲା ନାହିଁ ତେବେ ତାକୁ ନୂଆଖାଇର ନବାନ୍ନ ପ୍ରସାଦକୁ ସଯନ୍ତ୍ରରେ ତା’ ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚାଇ ଦେବାର ମଧ୍ୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଯାଇଥାଏ । ଐତିହ୍ୟ ଓ ପରମ୍ପରାକୁ କିଛି କରି ମିତମÍତଙ୍କୁ ନୂଆଖାଇଁ ଭାର ଦିଆଯାଇଥାଏ ଉତ୍ସବର ଦୁଇଦିନ ପୂର୍ବରୁ ପରସ୍ପର ମଧ୍ୟରେ ପିତ୍ତଳ ପରାଦରେ ବାଉଳ, ମୁଗ, କୋଳଥ, ପନିପରିବା ଏବଂ ନୂଆ ଲୁଗା ଦିଆନିଆ ହୋଇଥାଏ । ଏଥିରେ କୌଣସି ଜାତି, ଧର୍ମ ଓ ବର୍ଷର ବାଛବିଚାର ନଥାଏ । ବିଶେଷଭାବେ ଯୌଥ ପରିବାରରେ ଏହି ପର୍ବ ଏକ ଅତୁଟ ବନ୍ଧନର ପରିଚୟ ଦେଇଥାଏ । ତେବେ କୌଣସି ସଦସ୍ୟ ଯଦି ତା’ର ଭାଗ ଅଭିମାନକୁ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥାଏ ତେବେ ନୂଆଖାଇରୁ ନିଜକୁ ଦୂରେଇ ରଖୁବା ହିଁ ଯଥେଷ୍ଟ । ତେବେ ସାଧାରଣତଃ ଏହା ମିଳନର ପର୍ବ ହୋଇଥିବା ହେତୁ ଏଭଳି ଘଟଣା ଦେଖିବା ବିରଳ ।

ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ନବାନ୍ନ ସହ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ଭୋଜନର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଯାଏ । ନିଜ ନିଜର ସାମର୍ଥ୍ୟ ପ୍ରକାରେ ବିଭିନ୍ନ ବ୍ୟଞ୍ଜନ ସହ ଏହା ସମାହିତ ହୁଏ । ପରିବାରର ସମସ୍ତ ସଦସ୍ୟ ଖୁଆପିଆ ସାରିବା ପରେ ନୂଆ ଲୁଗାପଟା ପିନ୍ଧି ଘରୁ ବାହାରିଥାନ୍ତି । ଏହି ସମୟରେ ଗୃହକର୍ତ୍ତା ବା ପରିବାରର ମୁଖ୍ୟ, ବୟସ୍କ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ପରିବାରର ସମସ୍ତେ ଜୁହାର ହୋଇଥାନ୍ତି । ପରେ ପରିବାର ପରିବାର ମଧ୍ୟରେ ଓ ତା’ପରେ ଗାଁଯାକ ଲୋକେ ପରସ୍କାରକୁ କୁହାର ଭେଟ ହୋଇ ନୂଆଖାଇ ଜୁହାର ଜଣାଇଥାନ୍ତି । ଗାଁମାନଙ୍କରେ ଗ୍ରାମର ମୁଖୁଆ, ଗୌନ୍ତିଆଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ନୂଆଖାଇ ଜୁହାର ହେବାର ପରମ୍ପରା ରହିଛି । ଏହା ହିଁ ଗ୍ରାମର, ପରିବାରର ପରସ୍ପର ମଧ୍ୟରେ ଥ‌ିବା ପ୍ରତିବଦ୍ଧତାର ପରିଚୟ ଦିଏ । ସେହିପରି ପୁରୁଣା ମନାନ୍ତର ମତାନ୍ତର ଭୁଲି ଏହି ଦିନ ସମସ୍ତେ ବନ୍ଧୁତ୍ବର ବନ୍ଧନରେ ପୁଣି ଥରେ ବାନ୍ଧି ହୋଇଯାନ୍ତି । ଅପରାହ୍ନରେ ଭଜନ, କୀର୍ତ୍ତନ, ନାଚଗୀତର ଆସର ଜମେ । ଯୁବକ ଯୁବତୀମାନେ ଏକତ୍ର ହୋଇ ସାଂସ୍କୃତିକ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମମାନ ଆୟୋଜିତ କରି ନୂଆଖାଇ ପର୍ବର ଭବ୍ୟତାକୁ ରଙ୍ଗୀନ କରିଥାନ୍ତି । ପଶ୍ଚିମ ଓଡ଼ିଶାର ଲୋକଗୀତ, ଲୋକନୃତ୍ୟ ଡାଲଖାଇ, ରସରକେଲି, ମାଇଲାଜଡ଼, ଚଢ଼େୟା ଚଢ଼େୟାଣୀ, ଘୁମୁରା ପ୍ରଭୃତି ସ୍ଥାନେ ସ୍ଥାନେ ଆୟୋଜିତ ହୋଇଥାଏ । ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ଖେଳକୁଦର ଆୟୋଜନ ମଧ୍ୟ କରାଯାଏ । ପୂର୍ବେ ଏସବୁ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ସଞ୍ଜ ନଇଁ ଯିବା ସଙ୍ଗେ - ସଙ୍ଗେ ବନ୍ଦ ହୋଇ ଯାଉଥିଲା । ତେବେ ବିଜୁଳି ଆଲୁଅର ସୁବିଧା ଥ‌ିବା ଗାଁମାନଙ୍କରେ ସ୍ଥଳ ବିଶେଷରେ ସାଂସ୍କୃତିକ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମମାନ ବିଳମ୍ବିତ ରାତ୍ରୀ ଯାଏଁ ଚାଲୁଥିବା ପରିଲକ୍ଷିତ ହୁଏ ।

ନୂଆଖାଇର ପରଦିନକୁ ନୂଆଖାଇ ବାସି ବୋଲି କୁହାଯାଏ । ଏହି ଦିନ ସକାଳୁ ଘରେ ଘରେ ମାଛ, ମାଂସ ପ୍ରଭୃତି ଆମିଷ ସହ ଭୋଜନ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଯାଏ । ସମଗ୍ର ଅଞ୍ଚଳ ଉତ୍ସବମୁଖର ହୋଇ ଉଠେ । ଗାଡ଼ିମଟର ଚଳାଚଳ ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଏ । ଲାଗେ ସତେ ଯେମିତି ସମଗ୍ର ଅଞ୍ଚଳରେ ଅଘୋଷିତ କର୍ଫ୍ୟୁ ଜାରି ହୋଇଛି । ସମସ୍ତେ ପର୍ବରେ ସାମିଲ ହୋଇଯାନ୍ତି । ଉତ୍ସବର ମାହୋଲ ଜମେ । ସର୍ବତ୍ର ନୂଆଖାଇର ବାସ୍ନା ପରିଲକ୍ଷିତ ହୁଏ । ନୂଆଖାଈ ଅବସରରେ ଘରର ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଦସ୍ୟ ନୂଆ ଲୁଗା ପିନ୍ଧିବା ଦେଖାଯାଇଥାଏ । ସାହୁକାର, ମହାଜନମାନେ ମଧ୍ୟ ନୂଆଖାଇ ପାଇଁ ଧାର କରଜ ଦେବାରେ କୁଣ୍ଡା କରନ୍ତି ନାହିଁ । ମାଲିକମାନେ ତାଙ୍କ ଅଧୀନରେ କାମ କରୁଥିବା ମୁଲିଆ, ମଜଦୁରମାନଙ୍କୁ ନୂଆଖାଇ ପାଇଁ ସ୍ବତନ୍ତ୍ର ବେତନ, ମଜୁରୀ ଦେଇ ଛୁଟିରେ ଯିବାକୁ କହିଥାନ୍ତି । ଏଥିରୁ ଏହି ପର୍ବର ଗୁରୁତ୍ଵ ସହଜେ ଅନୁମେୟ ।

ପଶ୍ଚିମ ଓଡ଼ିଶାର ଏହି ଆଞ୍ଚଳିକ ପର୍ବ ଆଜି ସମଗ୍ର ଦେଶରେ ପାଳିତ ହେଉଥ‌ିବା ଲକ୍ଷ୍ୟ କରାଯାଉଛି । ଓଡ଼ିଶାରେ ଏହି ଦିନକୁ ସରକାରୀ ଛୁଟି ଦିନ ଘୋଷଣା କରାଯାଇଛି । ଫଳତଃ ସାରା ରାଜ୍ୟରେ ଏହି ପର୍ବ ପାଳନର ଅବସର ଆସିଛି । ତେବେ ଏହି ପର୍ବ ମହାମିଳନର ପର୍ବ । ମାଟି ମାତାକୁ ସମ୍ମାନ ପ୍ରଦର୍ଶନର ପର୍ବ ଏବଂ ସମତାର ପର୍ବ ହୋଇଥିବା ହେତୁ ଏହାର ଗ୍ରହଣୀୟତା କ୍ରମେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇବାରେ ଲାଗିଛି । ପ୍ରବାସରେ ଓଡ଼ିଆମାନେ ରାଜ୍ୟ ବାହାରେ ଦିଲ୍ଲୀ, ମୁମ୍ବାଇ, ଚେନ୍ନାଇ, ରାୟପୁର, ଜାମସେଦପୁର, ରାଞ୍ଚି, ବିଶାଖାପାଟଣା ପ୍ରଭୃତି ସ୍ଥାନମାନଙ୍କରେ ପାଳନ କରୁଥିବାର ଦେଖା ଯାଉଛି । ‘ନୂଆଖାଇ ଭେଟ୍‌ଘାଟ୍’ ଏବେ ଜାତି, ଧର୍ମ, ବର୍ଣ୍ଣର ସୀମା ଲଙ୍ଘନ କରି ସର୍ବତ୍ର ପାଳନ ହେଉଥ‌ିବା ସୁଖର ଖବର । ନୂଆଖାଇ ନା’ରେ ଏକତ୍ର ହୋଇ ଭାଇଚାରାର ପରିବେଶ ସୃଷ୍ଟି କରିବା, ପରସ୍ପର ପ୍ରତି ସହଯୋଗର ହାତ ବଢ଼ାଇବା ଏକ ସ୍ବାଗତଯୋଗ୍ୟ ବିଷୟ। ତେବେ ନୂଆଖାଇ ପଞ୍ଜାବର ବୈଶାଖୀ, ଆସାମର ବିହୁ, ଦକ୍ଷିଣର ପୋଙ୍ଗଲ ଓ ଓଣମ ସହ ତୁଳନା କରାଯାଇପାରେ । ଦେଶ ବାହାରେ ନୂଆଖାଇ ପର୍ବ ପାଳନ ଏହାର ମହାନତାକୁ ଏକ ନୂତନ ପରିଚୟ ଦେଇପାରିଛି ।

ନୂଆଖାଇ ପର୍ବ କେବଳ ହିନ୍ଦୁମାନେ ପାଳନ କରର୍ଷି ତାହା ନୁହେଁ । ପଶ୍ଚିମ ଓଡ଼ିଶାରେ ବସବାସ କରୁଥିବା ଅନ୍ୟ ଧର୍ମର ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଏହି ପର୍ବ ପାଳନ କରିଥାନ୍ତି । ଖ୍ରୀଷ୍ଟଧର୍ମୀମାନେ ପବିତ୍ରତାର ସହ ନବାନ୍ନକୁ ତାଙ୍କ ଆରାଧ ପ୍ରଭୁ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ ପୂର୍ବକ ପରିବାର ଲୋକଙ୍କ ସହ ସାମୂହିକ ଭାବେ ଭକ୍ଷଣ କରିଥାନ୍ତି । ଏହି ଅବସରରେ ସେମାନେ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଭାବେ ଚର୍ଚ୍ଚରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି ପରିବାରର ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ, ଗ୍ରାମର ମଙ୍ଗଳ କାମନା କରିବା ଦେଖାଯାଇଥାଏ । ଏପରିକି ଅନ୍ୟ ଧର୍ମର ଜ୍ଞାତିକୁଟୁମ୍ବଙ୍କ ସହ ପିଠାପଣା ଦିଆନିଆ ପରି ଅପୂର୍ବ ସମଭାବାପନ୍ନ ଭାବ ପରିଦୃଶ ହୁଏ । ସେହିପରି ମୁସଲମାନ୍ ଧର୍ମାବଲ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଅନୁରୂପ ଭାବେ ନବାନ୍ନ ଭକ୍ଷଣ କରିଥାନ୍ତି । ସମସ୍ତେ ନୂଆ ଲୁଗାପଟା ପିନ୍ଧି ଏହି ପର୍ବ ପାଳନ କରି ନବାନ୍ନ ଭକ୍ଷଣ କରିଥାନ୍ତି । ନୂଆଖାଇ ଭେଟଘାଟ୍‌ରେ ପରସ୍ପରକୁ ନୂଆଖାଇ ଜୁହାର କରିବାରେ ସମସ୍ତେ ସାମିଲ ହୋଇଥାନ୍ତି । ଏ କ୍ଷେତ୍ର ରେ ଝାରସୁଗୁଡା ଜିଲ୍ଲାର ରେମଣ୍ଡାର ମୁସଲମାନ୍ ଗୋନିଆଙ୍କ ଭୂମିକା ସର୍ବବିଦିତ । ତାଙ୍କ ପରିବାରର ମୁଖ୍ୟ ମହମ୍ମଦ କମିଉଲୁହ ନୂଆଖାଇରେ କୋରାନ୍ ପାଠ କରି ନୂଆଧାନରେ ଶିନୀ, କ୍ଷୀର, କର୍‌ଦା ପ୍ରଭୃତି ତିଆରି କରି ନବାନ୍ନ ଭକ୍ଷଣ କରୁଥିବା ଜଣାଯାଏ । ଏହି ଗୌନ୍ତିଆ ମଧ୍ଯ ରଥଯାତ୍ରା ବେଳେ ତାଙ୍କ ଗ୍ରାମ ରଥଯାତ୍ରାରେ ରଥ ଉପରେ ଛେରାପହଁରା କରିଥାନ୍ତି । ନୂଆଖାଇ ଧର୍ମ ଧର୍ମ ମଧ୍ୟରେ ଥ‌ିବା ତିକ୍ତତା ଭୁଲି ଏକତାର ସୂତ୍ରରେ ବାନ୍ଧିହେବା ପାଇଁ ସୁଯୋଗ ଆଣି ଦେଇଥାଏ । ଏହା ମଣିଷପଣିଆକୁ ଜାହିର କରିବାର ଏକ ପର୍ବ ।

ମହିମା ଧର୍ମାବଲମ୍ବୀମାନେ ନୂଆଖାଇକୁ ନିଆରା ଢଙ୍ଗରେ ପାଳନ କରିଥାନ୍ତି । ଏହି ଧର୍ମରେ ଦୀକ୍ଷିତ ଭକ୍ତଗଣ ଉଭୟ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ଓ ଗୃହୀଭକ୍ତ ଏକତ୍ରିତ ଭାବେ ନୂଆଖାଇ ପର୍ବ ପାଳନ କରିଥାନ୍ତି । ମହିମାଧର୍ମର ମୁଖ୍ୟପୀଠ ଢେଙ୍କାନାଳର ଯୋରନ୍ଦା ଗାଦି ସମେତ ଭୀମଭୋଇଙ୍କର ଜନ୍ମସ୍ଥାନ ଖଲିଆପାଲିଠାରେ ଏହି ପର୍ବ ମହାଆଡମ୍ବର ସହକାରେ ପାଳିତ ହୋଇଥାଏ । ନୂଆଖାଇ ପର୍ବରେ ସାମିଲ ହେବା ପାଇଁ ଦେଶର ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରାନ୍ତରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିବା ସାଧୁସନ୍ଥ ଏହି ଦିନ ଯୋରନ୍ଦାଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥାନ୍ତି । ନୂଆଧାନରେ ତିଆରି ଚୁଡାକୁ ଶୁଦ୍ଧ ଘିଅ, ମହୁ, ଗୁଡ, ଗାଈଘିଅ, ଛେନା, ଦହି, କଦଳୀ, ବୁନ୍ଦିଆ, ନଡିଆ ପ୍ରଭୃତିର ସମ୍ମିଶ୍ରଣରେ ଭୋଗ ତିଆରି ହୁଏ । ପ୍ରଥମେ ହଜାର ହଜାର ଭକ୍ତଗଣଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ପ୍ରବୃଦ୍ଧ ସ୍ଵାମୀ ମହିମା ଗୋସାଇଁଙ୍କୁ ଭକ୍ତ ନିବେଦନ ସହ ଅର୍ପଣ କରିବା ପରେ ଭକ୍ତଗଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୋଗକୁ ବଣ୍ଟା ଯାଇଥାଏ । ପବିତ୍ର ମନରେ ଭକ୍ତଗଣ ଏହି ପ୍ରସାଦ ଗ୍ରହଣ କରି ନୂଆଖାଇ ପାଳନ କରିଥାନ୍ତି । ହେଲେ ଏହାକୁ ‘ନୂଆଖାଇ’ ପରିବର୍ତ୍ତେ ‘ନୂଆଖୁଆ’ ବୋଲି କୁହାଯାଇ ଥାଏ । ସମସ୍ତଙ୍କ ବିଶ୍ଵାସ ଯେ ନୂଆନୂଆ ପ୍ରସାଦପ୍ରାପ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତି କେବେ ବି ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ଭୋକିଲା ରହେ ନାହିଁ । ସଦା ସର୍ବଦା ତା’ ଘର ଅନ୍ନପୂର୍ଣ୍ଣା ରହେ ।

ନୂଆଖାଇ ପର୍ବ କେବେଠାରୁ ପାଳନ କରାଯାଉଛି ତା’ର ସଠିକ୍ ତଥ୍ୟ ଯଦିଓ ନାହିଁ ତେବେ ଏହା କୁହାଯାଇପାରେ ଯେ ଏହା ମଣିଷ ସଭ୍ୟତା ଭଳି ଅତି ପ୍ରାଚୀନ । ମାଟି ମାତାର ବୁଜୁ ଚିରି ଫସଲ ଉପୁଜାଇ କ୍ଷୁଧା ନିବାରଣ କରିବା ଯେବେଠାରୁ ମଣିଷ ଶିଖୁଛି । ମାଟି ମାଆର ଏହି ଅବଦାନ ପାଇଁ ପ୍ରଥମ ଶସ୍ୟକୁ ନବାନ୍ନ ନୈବେଦ୍ୟ ଭାବେ ସମର୍ପଣ କରିବା ହିଁ ନୂଆଖାଇର ଅନ୍ୟ ନାମ ।

ସମର୍ପଣର ଏହି ପର୍ବରେ ସର୍ବତ୍ର ସ୍ଥାନୀୟ ଈଷ୍ଟଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଥମେ ନବାନ୍ନ ଅର୍ପଣ କରାଯିବାର ନଜିର ରହିଛି । ସମ୍ବଲପୁରରେ ସମଲେଶ୍ଵରୀ, ବଲାଙ୍ଗୀରରେ ପାଟଣେଶ୍ଵରୀ, ଟିଟିଲାଗଡ଼ରେ ଘଣ୍ଟେଶ୍ଵରୀ, କଳାହାଣ୍ଡିରେ ମାଣିକେଶ୍ଵରୀ, ସୁବର୍ଣ୍ଣପୁରରେ ମା’ ସୁରେଶ୍ଵରୀ, ସୁନ୍ଦରଗଡ଼ରେ ମା’ ଶିଖରେଶ୍ଵରୀ, ବୌଦ୍ଧରେ ମା’ ଭୈରବୀ, ଉମରକୋଟରେ ମା’ ପେଣ୍ଡାଣୀ, ନବରଙ୍ଗପୁରରେ ମା' ଭଣ୍ଡାରଘରିଆଣୀ, ରାୟଗଡ଼ରେ ମା' ମାଝୀଗୌରୀ ପ୍ରମୁଖ ଦେବୀଙ୍କ ନୂଆଖାଇରେ ଆଶୀର୍ବାଦ କାମନା କରାଯାଇଥାଏ । ଏହା ମାଟି ମା' ସହ ମଣିଷର ସମ୍ପର୍କର ଏକ ଅତୁଟ ବନ୍ଧନର ପର୍ବ।

ପୂର୍ବେ ଯେତେ ବେ ଳେ, ଗମନାଗମନ ତଥା ଯୋଗାଯୋଗର ଏତେଟା ସୁବିଧା ନଥିଲା ସେହି ସମୟରେ ନୂଆଖାଇର ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ତାରିଖର ମଧ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରାଯାଉ ନଥିଲା । ସ୍ଥାନୀୟ ଭାବେ ଲୋକେ ନିଜର ସୁବିଧା ମୁତାବକ ନିଜ ଗ୍ରାମରେ ସଭାକରି ଦିନ ଧାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ । ଭାଦ୍ରବ ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷର କୌଣସି ଦିନରେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଆୟୋଜିତ ହେଉଥିଲା । ଦିନଧାର୍ଯ୍ୟ ହେଲା ପରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅବଗତ ପାଇଁ ଗାଁ ଚୌକିଆ ଡିଣ୍ଡିମ ପିଟି ଗାଁରେ ନୂଆଖାଇ ଦିନ ବିଷୟରେ ଜଣାଇଦିଏ । ସେହି ଅନୁଯାୟୀ ଲୋକେ ଗାଁ ବାହାରେ ଥିବା ନିଜ ସମ୍ପର୍କୀୟମାନଙ୍କୁ ନୂଆଖାଇରେ ଯୋଗ ଦେବାକୁ ଖବର ପଠାଇଥାନ୍ତି । ସେବେଠୁ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ନୂଆଖାଇ ପ୍ରସ୍ତୁତି ପର୍ବ । କେତେକ ସ୍ଥାନରେ କରଦ ରାଜାମାନେ ନିଜ ଇଲାକାରେ ଗୋଟିଏ ଦିନରେ ନବାନ୍ନ ଭକ୍ଷଣ ପାଇଁ ଦିନ ଧାର୍ଯ୍ୟ କରିଥାନ୍ତି । ସେଥ‌ିରେ କୋଡ଼ିଏ ପଚିଶଟି ଗ୍ରାମ ଏକାଥରେ ନୂଆଖାଇ ପର୍ବ ପାଳନ କରିବାର ନଜିର ରହିଛି । ତା’ଛଡ଼ା କେତେକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ସ୍ଥାନୀୟ ଅଞ୍ଚଳର ଅଧ୍ୟାତ୍ରୀ ଦେବୀଙ୍କ ଶୁଭଲଗ୍ନ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରି ଅଞ୍ଚଳବାସୀଙ୍କୁ ନୂଆଖାଇର ଦିନ ସମ୍ପର୍କରେ ଅବଗତ କରାଯାଇଥାଏ । ତେବେ ଦିନଧାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଗ୍ରାମ ମୁଖ୍, ମନ୍ଦିର ପୂଜାରୀ ଓ ରାଜାମାନେ ପ୍ରମୁଖ ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରିଥାନ୍ତି । ଏସବୁ ସତ୍ତ୍ବେ ଯଦି ଗାଁରେ କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତିର ଅକସ୍ମାତ ସେହିଦିନ କିମ୍ବା ତା’ପୂର୍ବଦିନ ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ, ତେବେ ସେହି ଗ୍ରାମବାସୀ ନୂଆଖାଇବାରୁ ବିରତ ରହନ୍ତି । ପୁଣିଥରେ ସଭା ଡାକି ଶୁଦ୍ଧିକାର୍ଯ୍ୟ ପରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ଦିନ ଧାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଇଥାଏ । ଏହା ଗାଁରେ ପରସ୍ପର ପ୍ରତି ଥ‌ିବା ସ୍ନେହ, ମମତା ଓ ଏକତାକୁ ମଜଭୁତ କରିଥାଏ । ତେବେ କହିବାକୁ ଗଲେ ନୂଆଖାଇ ସାମଗ୍ରିକ ଭାବେ ଏକ ସାମୂହିକ ପର୍ବ ଏବଂ ଏକ ଖୁସିର ପର୍ବ।

ତେବେ ଦିନ ଧାର୍ଯ୍ୟ ନେଇ ସମ୍ବଲପୁରଠାରେ ମା’ ସମଲାଇ ମନ୍ଦିରର ମୁକ୍ତିମଣ୍ଡପର ପଣ୍ଡିତମାନେ ଦିନ ଧାର୍ଯ୍ୟ, ଶୁଭଲଗ୍ନ ଗଣନା କରୁଥିବାର ପ୍ରବାଦ ରହିଛି । ପଶ୍ଚିମ ଓଡ଼ିଶାରେ ପ୍ରଥମେ ମା’ ସମଲାଇଙ୍କଠାରେ ନବାନ୍ନ ଅପଣ ପରେ ସମଗ୍ର ଅଞ୍ଚଳରେ ନୂଆଖାଇ ପର୍ବ ପାଳନ କରାଯାଉଥିବା ବିଶ୍ଵାସ କରାଯାଏ । ଏସବୁ ସତ୍ତ୍ଵେ କଳାହାଣ୍ଡି ରାଜା ଭାଦ୍ର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ ଦଶମୀ ତିଥ୍ୟରେ ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟରେ ନୂଆଖାଇ ପର୍ବ ପାଳନ କରି ଆସୁଥ‌ିବା ଆଜି ବି ପ୍ରଚଳିତ ।

ନୂଆଖାଇର ଲୋକପ୍ରିୟତା ଏବଂ ଗ୍ରହଣୀୟତା ପାଇଁ ତତ୍କାଳୀନ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରବାଦପୁରୁଷ ସ୍ଵର୍ଗତଃ ବିଜୁ ପଟ୍ଟନାୟକ ୧୯୯୨ ମସିହାରେ ଭାଦ୍ର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ ପଞ୍ଚମୀ ତିଥିକୁ ନୂଆଖାଇ ଭାବେ ପରିଗଣିତ କରି ସରକାରୀ ଛୁଟି ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ । ସେବେଠାରୁ ଏହା ସରକାରୀ କ୍ୟାଲେଣ୍ଡରରେ ସ୍ଥାନିତ ହୋଇ ଆସୁଛି । ସାରା ରାଜ୍ୟରେ ଛୁଟି ଘୋଷଣା ପରେ ନୂଆଖାଇର ମାନ୍ୟତା ଓ ଗୁରୁତ୍ଵ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛି ।

ଆଜି ନୂଆଖାଇ କେବଳ ରାଜ୍ୟର ପଶ୍ଚିମ ଭାଗରେ ସୀମିତ ହୋଇ ରହିନାହିଁ । ନୂଆଖାଇ ଭେଟଘାଟ୍ ନାମରେ ବର୍ଷର ବିଭିନ୍ନ ସମୟରେ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଅନୁଷ୍ଠାନମାନଙ୍କ ଦ୍ବାରା ହର୍ଷ, ଉଲ୍ଲାସ ମଧ୍ୟରେ ପାଳିତ ହୋଇ ଆସୁଛି । ପ୍ରବାସରେ ମଧ୍ୟ ଓଡ଼ିଆମାନେ ନୂଆଖାଇ ଭେଟ୍‌ପାଟ୍‌ରେ ସାମିଲ ହୋଇ ପରସ୍ପର ମଧ୍ୟରେ ସ୍ନେହଶ୍ରଦ୍ଧା ବାଣ୍ଟୁଥ‌ିବା ଦେଖାଯାଉଛି । ଫଳରେ ସଦ୍‌ଭାବନାର ବାସ୍ନା ବିଚ୍ଛୁରିତ ହେବାରେ ଲାଗିଛି । ଏହି ଅବସରରେ ନୃତ୍ୟ, ସଙ୍ଗୀତ ଭଳି ମନୋରଞ୍ଜନ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ପରିବେଷଣ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସୃଜନଶୀଳ କୀର୍ତି ଓ କୃତୀର ପରିପ୍ରକାଶ କରି ଏହି ପର୍ବର ଗାରିମାକୁ ବହୁଗୁଣିତ କରିବା ପାଇଁ କେତେକ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଏବେ ଆଗେଇ ଆସିଛନ୍ତି, ଯାହା ଏକ ଶୁଭ ସଙ୍କେତ।

ଆଜି ନୂଆଖାଇ ନିଜର ମହାନ୍ ମାନବବାଦୀ ଚିନ୍ତନ, ଭୂମିଭୂମା ପ୍ରତି ରହିଥ‌ିବା ନିବିଡ ସମ୍ପର୍କ, କ୍ଷୁଧାମୁକ୍ତିର ପ୍ରୟାସ ଓ ସର୍ବୋପରି ଏକାନବର୍ତ୍ତୀ ସାମାଜିକ ଜୀବନର ପ୍ରତିବଦ୍ଧତା ପାଇଁ ବିଶ୍ୱରେ ସ୍ବତନ୍ତ୍ର ପରିଚୟ ସୃଷ୍ଟି କରିବାରେ ସଫଳ ହୋଇପାରିଛି । ଯେତେଦିନ ଯାଏଁ ମଣିଷ ଧରଣୀ ବୁକ୍ସରେ ଶସ୍ୟ ଉପୁଜାଇ ନିଜର କ୍ଷୁଧା ମେଣ୍ଟାଉଥବ ନୂଆଖାଇ ସେତେଦିନ ଯାଏଁ ବିଶ୍ବବାସୀଙ୍କୁ ପ୍ରତିବର୍ଷ ଏକତା ଓ ବନ୍ଧୁତ୍ବର ବାର୍ଷା ଦେଉଥ‌ିବ ।

ନୂଆଖାଇ

ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନୂଆଖାଇ ଜୁହାର | ଆସନ୍ତୁ ଜାଣିବା ନୂଆଖାଇ ଗଣପର୍ବ ବିଷୟରେ |