ଦୀପଜ୍ୟୋତି

ନମୋସ୍ତୁତେ !!!

ଆଲୋକ ଏକ ଚେତନାର ପ୍ରତୀକ । ତା'ର ମନ୍ତ୍ର ମୁଗ୍ଧତା ସଚରାଚର ବିଶ୍ଵକୁ ବ୍ୟାପ୍ତ । ସେଥିପାଇଁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା ବିଶ୍ଵ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ସର୍ଜନା ପୂର୍ବରୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ ଏକ ଜ୍ୟୋତି ପିଣ୍ଡ ସୂର୍ଯ୍ୟ ନାମରେ । ଯାହାକୁ ଆମେ ଅପେକ୍ଷାରତ ଥାଉ ଦର୍ଶନର ଆଶା ନେଇ ନିଶି ଅନ୍ତେ । ତାଙ୍କ ଆଗମନରେ ସବୁ କାଳିମା ଦୂରେଇ ଯାଏ । ପୁଣି ପ୍ରତିଟି ବୀଜ ମନ୍ତ୍ରରେ ଆମେ ସେହି ଜ୍ୟୋତି ପୁରୁଷଙ୍କୁ ପାଉ ଓମ୍ ରୂପରେ । ଯିଏକି ସଂଜିବନୀର ମୂଳାଧାର । ସେ ଶକ୍ତି ପୁଣି ସତ୍ତା । ପୁଣି ପ୍ରତିଟି କର୍ମକାଣ୍ଡରେ ସେହି ଜ୍ୟୋତିଙ୍କୁ ଆବାହନ କରାଯାଇ ଥାଏ । ଠାକୁରଙ୍କ ସମୀପରେ ଆମେ ପ୍ରିୟଜନର ଶୁଭ ମନାସୀ ଏହି ଶିଖାକୁ ପ୍ରଜ୍ଵଳିତ କରିଥାଉ ।

ସୁତରାଂ ଏହାର ବ୍ୟାପ୍ତି ଅନନ୍ୟ । ଏହି ଐଶ୍ୱୀ ଭାବନାକୁ ବ୍ୟକ୍ତକରେ ଦୀପାବଳୀ ଏକ ପର୍ବ ରୂପରେ ଭାରତୀୟଙ୍କ ପ୍ରାଣରେ । ଏହାର ବୈଜ୍ଞାନିକ ଦିଗ ବା ସାମାଜିକ ଦିଗ ପ୍ରତି ଆମେ ବେଶ୍ ଭଲ ଭାବରେ ଜାଣୁ । ପରିବେଶର କୀଟ ବିନାଶ କରି ସମୃଦ୍ଧ ଭାଇଚାରାର ଚେତନା ବପନ କରେ ଏହି ପର୍ବ । କିନ୍ତୁ ମନରେ ଶଙ୍କା ଆସେ ଆଗାମୀ ଶହେ ବର୍ଷ ପରେ ଏହା ଆଉ ଦୀପାବଳୀ ହୋଇ ନଥିବ । କାରଣ ମୋର ଆଗ୍ରହ ଆଉ ମାଟି ନିର୍ମିତ କପା ଯନ୍ତ୍ରିତ ତୈଳ ଯୁକ୍ତ ଆଲୋକିତ ପାତ୍ରରେ ନାହିଁ । ଅଛି ବଦ୍ୟୁତିକ ଆଲୋକ ସଞ୍ଚାରି ମାଧ୍ୟମରେ । ଏବେକାର ସାଜସଜ୍ଜା ଓ ପଚାଶ ବର୍ଷ ପୂର୍ବର ଦୀପାବଳୀ ସାଜସଜ୍ଜାକୁ ତୁଳନା କଲେ ଆମେ ବେଶ ବୋଧଗମ୍ୟ ହେବା । ତା ସହିତ ଆଗାମୀ ଶହେ ବର୍ଷକୁ କଳ୍ପନା କଲେ ଆମେ ମଧ୍ୟ ଆମର ଅଦୃଷ୍ଟକୁ ଦେଖି ପାରିବା । ହୁଏତ ସେବେ ହୋଇସାରିଥିବା ଦୀପ ଶୂନ୍ୟ ଦୀପାବଳୀ । । ତେବେ ନା ଥିବା ବିଜ୍ଞାନର କୀଟ ଉଚ୍ଚେଦ ଦୃଷ୍ଟି ନା ଥିବ ଭାଇଚାରାର ଧାରା । ପୁଣି ଲୋକ ମୁଖରେ ମଧ୍ୟ ଶୁଣାଯାଏ ଏହି ଦିନ ଶ୍ରୀରାମ ଅଯୋଧ୍ୟା ଫେରିଥିଲେ । କ୍ରମେ ରାମ ରାଜ୍ୟର ପ୍ରତିଷ୍ଠା ହୋଇ ଥିଲା । ଏହି ପର୍ବ ହେଉଛି ତା'ର ସ୍ମାରକୀ । ମୋର କାମନା ଏହା କେବଳ ସ୍ମାରକୀ ନ ରହି ସମ୍ଭାବ୍ୟ ହେଉ । ସଭିଙ୍କ ଅନ୍ତଃକରଣରେ ଆତ୍ମ ଜ୍ୟୋତି ଜଳି ଉଠୁ । ତାର ପ୍ରଭା ଦିଗବିଦିଗକୁ ଛୁଟୁ । ବାତାବରଣରେ ଭାଇଚାରାର ବାସ୍ନା ଆସୁ , ଉପକାର ସ୍ଵାଦ ବାରି ହେଉ, ସଦିଚ୍ଛାର ସ୍ତୁପ ଗଢିଉଠୁ ,"ଦୀପଜ୍ୟୋତି ନମୋସ୍ତୁତେ" ମହାମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରିତ ହୋଇ ଆତ୍ମ ତମସା ଦୂରୀଭୂତ ହେଉ ।

ଦୀପଜ୍ୟୋତି ନମୋସ୍ତୁତେ

ଏକ ଉଦ୍ଦିପିତ ଚମକରେ