ଜୀବନର ୫୫ ବର୍ଷ ବୈବାହିକ ଜୀବନ ଏକାଠି କାଟିବାପରେ ୮୩ ବର୍ଷୀୟ ସୁର୍ଯ୍ୟବାବୁ ଓ ୭୯ ବର୍ଷୀୟା ସନ୍ଧ୍ୟାଦେବୀ ସେଦିନ ସଂଧ୍ୟା ସମୟରେ ଘର ପାଖରେ ଥିବା ପାର୍କ୍‌ ବୁଲିବାକୁ ଆସିଥିଲେ ।

ସୁର୍ଯ୍ୟ :ଜୀବନରେ ତମକୁ ପାଇ ସବୁକିଛି ପାଇଛି ମୁଁ ।ଘର ଭଲରେ ସମ୍ଭାଳିଲ । ପୁଅଝିଅ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ଯତ୍ନ ନେଇ ,ଆଜି ଭଲ ମଣିଷ ଭାବେ ଠିଆ କରେଇଛ ତୁମେ ।ତୁମ ପାଇଁ ଆଜି ମୋ ଜୀବନରେ ସବୁ କିଛି ସୁରୁଖୁର୍‌ରେ ଚାଲିଛି ।

ସନ୍ଧ୍ୟା :ସେମିତି କୁହନି , ମୁଁ ଏକା କରିଛି ନା କଣ ।ତୁମେ ଜୀବନରେ ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମୋ ପାଖେ ଥିଲ ବୋଲି ଆଜି ସବୁ ହୋଇପାରିଛି ।ତୁମ ବିନା ମୁଁ କିଛି ନୁହଁ ।ମୋ ଜୀବନରେ ଆଉ କିଛି ପାଇବାର ଇଚ୍ଛା ନାହିଁ ,କେବଳ ତୁମକୁ ନିଜ ପାଖରେ ସବୁବେଳେ ପାଇବି ,ସେତିକି ହିଁ ମୋର ଠାକୁରଙ୍କ ପାଖରେ ପ୍ରାର୍ଥନା ।ତୁମ ବିନା ମୁଁ ରହିପାରିବିନି ।

ସୁର୍ଯ୍ୟ: ମୋ ଜୀବନରେ ଆଉ କିଛି ଇଚ୍ଛା ଶେଷ ରହିନି ,କେବଳ ଗୋଟେ ଇଚ୍ଛା ଅଛି । ଠାକୁରଙ୍କୁ ତାହାହିଁ ମାଗିବି ।

ସନ୍ଧ୍ୟା : କଣ ତୁମ ଇଚ୍ଛା ?

ସୁର୍ଯ୍ୟ : ମୋର ଇଚ୍ଛା ଯେ ,ତମକୁ ମୋର ପୂର୍ବରୁ ମରଣ ଆସୁ । ଯଦି ମୁଁ ଆଗ ମରିଯିବି ,ତୁମେ ରହିପାରିବନି । ତୁମେ କାନ୍ଦିଲେ ତୁମକୁ ବୁଝେଇବା ପାଇଁ କେହି ରହିବେନି ।ତୁମ ଯତ୍ନ କିଏ ନେବ,ମୁଁ ଆଗ ଚାଲିଗଲେ ...!!

ସନ୍ଧ୍ୟା : ଆଉ ମୁଁ ମରିଗଲେ ତୁମେ ରହିପାରିବ ତ ?

ସୁର୍ଯ୍ୟ: ତୁମ ବିନା କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତର କଳ୍ପନା ବି ମୋ ପାଇଁ କଷ୍ଟପ୍ରଦ ;କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଆଗ ମରିଲେ, ତୁମର ଆଖିର ଲୁହ ମତେ ଆହୁରି କଷ୍ଟ ଦେବ ।ମୁଁ ମରିବା ପରେ ବି ତୁମକୁ ଦୁଃଖୀ ଦେଖିପାରିବିନି।

ସନ୍ଧ୍ୟା : ଏତେ ଭଲ ପାଅ ମତେ ....

ସୁର୍ଯ୍ୟ : ହଁ...

ସନ୍ଧ୍ୟା: ଭଗବାନ୍ କରନ୍ତୁ ,ସାଥିରେ ମରିବା ଆମେ...ମୁଁ ବି ଚାହେଁନି ,ମୋ ବିନା ତୁମେ କଷ୍ଟ ପାଅ ....

ସୁର୍ଯ୍ୟ : ହେଉ ,ସେସବୁ ଭଗବାନଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ ।ଯେତେଦିନ ଆମେ ବଞ୍ଚିବା ,ଖୁସିରେ ଦୁଇଜଣ ପରସ୍ପର ପାଇଁ ବଞ୍ଚିବା ।

ଦୁହେଁ ନିଜର ଥରୁଥିବା ଶିଥିଳ ହାତରେ ପରସ୍ପରକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଧରି ,ଚାହୁଁଥିଲେ ସେମାନେ ଉଭୟଙ୍କ ଆଖିକୁ। ଆକାଶରେ ସେପଟେ ସୁର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତଗାମୀ ହୋଇ ସନ୍ଧ୍ୟା ସମୟକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରୁଥିଲା ଯେପରି ସୁର୍ଯ୍ୟସନ୍ଧ୍ୟାର ମିଳନ ହେଉଛି।

✍🏻ଅଂଶୁମାନ ମହାନ୍ତି

ତା ୧୫/୦୨/୨୦୨୪ ରିଖ

ଚିରନ୍ତନ ପ୍ରେମ

କଣ ଭାଲେଣ୍ଟାଇନ୍ ସପ୍ତାହ ପରେ ,ପ୍ରେମ ସରିଗଲା .... ?