ପ୍ରେମ ଅମର ଓ ଚୀର ଶାଶ୍ଵତ । ପ୍ରେମ ରୁକ୍ଷ ଗିରି ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଆଲୋକ ଦିଶିଲା ପରି ଏକ ପ୍ରଭାତୀ ତାରା ଯେତେବେଳେ ପ୍ରେମର ଦିଗ୍ ବଳୟ ଅଳ୍ପ ଦୂରରେ ହସି ଉଠେ ସେତେବେଳେ ପାଣିରେ ତାର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଦେଖାଯାଏ । ହୁଏତ ଏହି ପ୍ରେମ କେବଳ ଅନୁଭବ କରାଯାଇ ପାରେ କିନ୍ତୁ ଏହି ପ୍ରେମ ସହଜେ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏନି କାରଣ ପ୍ରକୃତ ପ୍ରେମ ନିଃସ୍ଵାର୍ଥପର ଏଥିରେ ପ୍ରାପ୍ତିର ଆଶା ନଥାଏ ଥାଏ କେବଳ ପ୍ରତୀକ୍ଷା ।

ପ୍ରକୃତ ପ୍ରେମ ଶୀତୁଆ ସକାଳର ପହିଲି କିରଣ ପରି ଜୀବନକୁ ଏକ ନୂତନ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପଥେ ଅଗ୍ରସର ହେବା ପାଇଁ ପ୍ରେରଣା ଦେବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥାଏ । ଯେଉଁ ପ୍ରେମର ପ୍ରତୀକ୍ଷା ଥାଏ ସେ ପ୍ରେମ ସଦାସର୍ବଦା ଅମୃତ ହୋଇ ରହିଥାଏ ବିଷାଦ ହୁଏନି ।

ଯଦିଓ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠେ, ପ୍ରକୃତ ପ୍ରେମକୁ ପ୍ରକୃତରେ ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରୁଛି କିଏ ? ତେବେ ବର୍ତ୍ତମାନର ଯୁବପିଢି ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ନାରାଜ ଯାହାଫଳ ସ୍ୱରୂପ ଯାହା ଭଗବାନଙ୍କ ବର ସଦୃଶ ପ୍ରେମ ଆଜି ରାଜରାସ୍ତାରେ ଶସ୍ତା ଦରରେ ବିକ୍ରୀ ହେବା ସ୍ଥିତିରେ ପହଞ୍ଚିଛି । ଆଜିର ଯୁବପିଢିଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରେମ ଏକ ସଉକ ପାଲଟି ଯାଇଛି ନା ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଅଛି ଧର୍ଯ୍ୟ ନା ସହନଶୀଳତା । ପ୍ରକୃତ ପ୍ରେମକୁ ବୁଝିବା ପାଇଁ ଆଜିର ଯୁବପିଢି ନରାଜ ଆଉ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରତୀକ୍ଷାର କଥା ଉଠିବ ସେତେବେଳେ ସଉକ୍ ବଦଳାଇଲା ପରି ପ୍ରେମ ବଦଳାଇ ଦେବେ ।

ପ୍ରେମରେ କେବଳ ପ୍ରାପ୍ତି ଖୋଜୁଛନ୍ତି ଯୁବପିଢି । ପାର୍କରୁ ଖଟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୀମିତ ଏମାନଙ୍କ ସମ୍ପର୍କର ଗଭୀରତା ଓ ସୁନ୍ଦରତା । କେବଳ ଶାରୀରିକ ଆକର୍ଷଣ ଓ ଉପାର୍ଜନ ଏଠି ସାଜିଛି ମୂଳଦୁଆ ନା ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ପ୍ରକୃତ ପ୍ରେମ ପାଇଁ ଅଛି ପ୍ରତୀକ୍ଷା ନା ସ୍ବଚ୍ଛତା । ନିଜର ସମ୍ପର୍କକୁ ସଠିକ୍ ଭାବେ ନିଭାଇବା ପାଇଁ ନା ଅଛି ତପ ସଦୃଶ ନିଷ୍ଠା କେବଳ ପ୍ରାପ୍ତି ଖୋଜୁଛନ୍ତି। ଜନ୍ମଦିନରେ ମିଳିଥିବା ଉପହାର ଭଳି କେଇଟା ଦିନରେ ଏମାନଙ୍କ ମନ ଭରି ଯାଉଛି ପୁଣି ନୂଆ ଅନୁଭବକୁ ଅପେକ୍ଷା । ଆଜିକାଲିକା ଯୁବପିଢିଙ୍କ ପାଖରେ ନା ଧର୍ଯ୍ୟ ଅଛି, ନା ସହନଶୀଳତା ଅଛି, ନା ସମର୍ପଣତା ଭାବ । ଏମାନଙ୍କ ପ୍ରେମ ଅନୁଭୂତି ଯାଏଁ ଯିବା ତ ବହୁ ଦୂରର କଥା କେବଳ ଅନୁଭବରେ ହିଁ ସୀମିତ ହୋଇ ରହିଯାଉଛି । ଭଗବାନଙ୍କ ବରଦାନ ଏ ପ୍ରେମ ଆଜି ଅଭିଶାପ ହୋଇ ସମାଜରେ ଘୁରିବୁଲୁଛି କହିଲେ କିଛି ତ୍ରୁଟି ହେବନାହିଁ ।

ମରୁଡ଼ି ପଡ଼ିଥିବା କ୍ଷେତକୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କ୍ଷେତରେ ବଦଳାଇବା ପରି ଶକ୍ତି କେବଳ ପ୍ରେମ ପାଖରେ ଅଛି କିନ୍ତୁ ଏକଥା ବୁଝିବା କିଏ ? ବୁଝିବା ପାଇଁ କା ପାଖରେ ଧର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ କେବଳ ନିଶାଗ୍ରସ୍ତ ଖେଳ ପରି ପ୍ରେମକୁ ବ୍ୟବହାର କରିଚାଲିଛନ୍ତି । ପ୍ରାପ୍ତି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ରେ ପ୍ରେମ କରି କ୍ରମଶଃ ଅନ୍ଧକାର ମାର୍ଗରେ ଅଗ୍ରସର କରୁଛନ୍ତି । ଯେତେବେଳେ ସେହି ଅନ୍ଧକାର ମଧ୍ୟରେ ନିଜର ଭବିଷ୍ୟତ ଓ ନିଜର ସ୍ବପ୍ନ ଅନ୍ଧକାର ହୋଇଯାଏ ସେତେବେଳେ ଏହି ଚୀର ଶାଶ୍ଵତ ପ୍ରେମ ଉପରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠାନ୍ତି ଏବଂ ସମାଜରେ କହି ବୁଲନ୍ତି ଯେ ଏହି ପ୍ରେମ ନିଜର ସର୍ବସ୍ବ ଲୁଟିନେଲା।

ପ୍ରେମ ଏମିତି ଏକ ବୀଜ ଯେଉଁ ବୀଜ ଅଙ୍କୁରିତ ହୋଇ ଗୋଟିଏ ସୁନ୍ଦର ବୃକ୍ଷରେ ପରିଣତ ହୁଏ । ଯାହା ସମାଜର ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣର ସର୍ବା ଉଚ୍ଚରେ । ପ୍ରକୃତ ପ୍ରେମରେ ପ୍ରତୀକ୍ଷା ଥାଏ । ଯେତେବେଳେ ଭଗବାନଙ୍କ କଥା ଆସୁ କି ସାମାନ୍ୟ ମଣିଷର ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଖରେ ନିଜ ପ୍ରକୃତ ପ୍ରେମ ପାଇବାକୁ ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ । ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଭୁ ମହାଦେବ ଶିବ ଶଙ୍କର ମାତା ସତୀ ଙ୍କ ବିୟୋଗ ପରେ ମାତା ପାର୍ବତୀଙ୍କ ପାଇଁ କାହିଁ କେତେ ଜନ୍ମ କେତେ କାଳ ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରିଥିଲେ । କିନ୍ତୁ ଆଜିକାର ଯୁବପିଢି ପ୍ରତୀକ୍ଷା ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବା ମାତ୍ରେ ବିଚଳିତ ହେଉଛନ୍ତି ।

ଯେତେବେଳେ ସ୍ଵୟଂ ଭଗବାନ ପ୍ରକୃତ ପ୍ରେମକୁ ପାଇବା ପାଇଁ କାହିଁ କେତେ ଯେ ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରିଥିଲେ ଆମେ ତ ସାଧାରଣ ମନୁଷ୍ୟ । ଆମେ ବରଂ ପ୍ରକୃତ ପ୍ରେମକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିବା ବଦଳରେ ସେ ପ୍ରେମ ଉପରେ ପ୍ରଶ୍ନବାଚୀ ଲଗାଇ ସମାଲୋଚନା କରୁଛୁ । ଏହି କଣ ସେହି ଚୀର ଶାଶ୍ଵତ ପ୍ରକୃତ ପ୍ରେମ ଯେଉଁ ପ୍ରେମ ସମାଜ ଆଗରେ ସମାଲୋଚନା ର ଶିକାର ହେଉଛି ।

ପ୍ରେମ ସୁଜଳା, ସୁଫଳା, ଶସ୍ୟ ଶ୍ୟାମଳା ହୋଇ ହସିଉଠିବ ଜ୍ଞାନ ବିଜ୍ଞାନକୁ ସକାରାତ୍ମକ ପ୍ରଭାବ ପକାଇବ ଏହି ଭାବନା ଠୁ ବହୁ ଦୂରରେ ଆଜିର ସମାଜ । ଯଦିଓ ପ୍ରକୃତ ପ୍ରେମକୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ବି ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରୁଛି କିଏ ପ୍ରଶ୍ନ ଆସେ ତେବେ ଉତ୍ତର ଆସେ ଯେ ମାଆ। ଯିଏକି ଦଶମାସ ଦଶଦିନ ନିଜ ଗର୍ଭରେ ଧାରଣ କରି ନିଜ ସନ୍ତାନକୁ ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରିଥାଏ କେବେ ସେ କୋଳରେ ଧରିବ । ଗର୍ଭରେ ଭିତରେ ଥିବା ଛୁଆର ପ୍ରଥମ ଗୋଇଠା ଖାଇ ଉଲ୍ଲାସିତ ହୋଇଥିଲା ମାଆ । ଯେତେଥର ଗୋଇଠା ମାରୁଥିଲା ସେତେଥର ଏକ ଅନିର୍ବଚନୀୟ ଆନନ୍ଦରେ ଶିହରି ଉଠୁଥିଲା ସେ । ଉତ୍ସୁକତାର ସହ ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରି ରହିଥିଲା ସେହି ଦିନକୁ ଯେବେ ସେ ବାହାରକୁ ଆସିବ ଆଉ ମାଆ ତାକୁ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ କୋଳରେ ଧରି ସ୍ବର୍ଗ ସୁଖ ପାଇବ ।

ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରିବା ଶକ୍ତି ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଖରେ ଯଥାସାଧ୍ୟ ଅଛି କିନ୍ତୁ କେହି କରିବାକୁ ନାରାଜ । ଯେତେବେଳେ ରେଳ ରାସ୍ତା ଫାଟକ ପଡ଼ିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ସାମାନ୍ୟ ପ୍ରତୀକ୍ଷା ନ କରି ଫାଟକ ଡେଇଁ ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି ଓ ରାସ୍ତାରେ ବିପଦ ସଙ୍କେତ ମିଳିବା ପରେ ମଧ୍ୟ ସାମାନ୍ୟ ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରୁନାହାନ୍ତି । ସେତେବେଳେ ଏହି ଅମର ଓ ଚୀର ଶାଶ୍ଵତ ପ୍ରେମ ପାଇଁ କେମିତି ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରିପାରିବେ । ପ୍ରତୀକ୍ଷା ବିନା ଯେତେବେଳେ ଜୀବନ ସୁଧାରି ପାରୁନି ସେତେବେଳେ ପ୍ରେମ କେମିତି ସୁଧାରିବ । ପ୍ରେମର ପ୍ରତୀକ୍ଷା ନାହିଁ କି ଘରେ ଏହି ପ୍ରେମ ବିଷୟରେ କହି ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ନେବା ଯାଏଁ ଅସମ୍ଭାଳ ତ ଆମେ କେମିତି ଭାବି ପାରିବା ଯେ ଆମେ ଏହି ଚୀର ଶାଶ୍ଵତ ପ୍ରେମକୁ ଏତେ ସହଜରେ ହାତ ପାହାନ୍ତରେ ପାଇଯିବା ।

ପ୍ରତୀକ୍ଷାରେ ଆନନ୍ଦ ଥାଏ ଯିଏ ସଠିକ୍ ଭାବେ ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରିଥାଏ ସେ ଅନୁଭବ କରିଥାଏ କି ସବୁବେଳେ ନୂଆ ନୂଆ ଅନୁଭୂତିକୁ ନେଇ ଆଗକୁ ବଢୁଛି । ପ୍ରକୃତ ପ୍ରେମ ହୁଏତ ଭଗବାନଙ୍କ ବର କିନ୍ତୁ ପ୍ରତୀକ୍ଷା ନିଜର ଧର୍ଯ୍ୟ ଓ ସହନଶୀଳତା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ । ପ୍ରାପ୍ତି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଖୋଜୁଥିବା ପ୍ରେମ କେବଳ ଶାରୀରିକ ସୁଖ ଦେଇପାରେ କିନ୍ତୁ ଆତ୍ମସନ୍ତୁଷ୍ଟି ନୁହେଁ ।

ପ୍ରାପ୍ତି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଖୋଜାଯାଉଥିବା ପ୍ରେମରେ ପାଦ ଥକିଯିବା ଆଗରୁ ମନ ଥକିଯାଉଛି ତ ଏହା ଶାଶ୍ଵତ ବୋଲି କେମିତି ପ୍ରମାଣ ହେବ । ନିଜର ପରିବାରର ମତକୁ ସମ୍ମାନ ନ ଦେଇ ସଉକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ କରାଯାଇଥିବା ପ୍ରେମକୁ ଘରୁ ଧରି ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି । ଘରର ସମ୍ମାନକୁ ଟିକେ ବି ଖାତିର ନ କରି । ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଏହି ପ୍ରେମ ସେମାନଙ୍କୁ ବୋଝ ପରି ଲାଗୁଛି ଫଳରେ ଦୁହେଁ ଦୁହିଁଠୁ ସବୁଦିନ ପାଇଁ ଅଲଗା ହେବାକୁ ନିଷ୍ପତି ନେଇ ଅଲଗା ହୋଇଯାଉଛନ୍ତି । ବାହାଘର ଏକ ଏମିତି ବନ୍ଧନ ଯେଉଁ ବନ୍ଧନରେ ବାନ୍ଧି ହେବ ପୂର୍ବରୁ ଅଗ୍ନିକୁ ସାକ୍ଷୀ ରଖି ସାତ ଜନ୍ମ ପାଇଁ ସାଥୀ ହେବାର ଶପଥ ନିଅନ୍ତି କିନ୍ତୁ ଏହା କାହିଁ ତିଷ୍ଠି ପାରେନି କାହିଁକିନା ପ୍ରତୀକ୍ଷା କାହା ପକ୍ଷେ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ ।

ପ୍ରେମ ହେଉ କି ଜୀବନ ସବୁଥିରେ ପ୍ରତି ମୁହୁର୍ତ୍ତରେ ପ୍ରତୀକ୍ଷାର ଆବଶ୍ୟକତା ହୋଇଥାଏ । ପ୍ରତୀକ୍ଷା ଯେତେ ନିଷ୍ଠା ଓ ଯେତେ କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ ହୋଇଥାଏ ସେତେ ଆନନ୍ଦ ସେତେ ପ୍ରେମର ମହତ୍ୱ ଓ ଅନୁଭୂତି ଦେଇଥାଏ । ଯେଉଁ ପ୍ରେମର ଅନ୍ତ ଥାଏ ହୁଏତ ସେହି ପ୍ରେମ ପ୍ରକୃତ ପ୍ରେମ ହୋଇନଥାଏ । ପ୍ରକୃତ ପ୍ରେମରେ କେବେ ଅନ୍ତ ନଥାଏ ଥାଏ କେବଳ ପ୍ରତୀକ୍ଷା ଓ ସବୁ ସ୍ମୃତି ନେଇ ସବୁ ଅନୁଭୂତି ଜୀବନ୍ତ । ସେଥିପାଇଁ ମୁଁ *"ପ୍ରକୃତ ପ୍ରେମର ପ୍ରତୀକ୍ଷାରେ" !!!*

*"ପ୍ରକୃତ ପ୍ରେମର ପ୍ରତୀକ୍ଷାରେ" !!!*

ପ୍ରକୃତ ପ୍ରେମର ପ୍ରତୀକ୍ଷାରେ......💕

(ଆଧୁନିକ ନୁହେଁ ବାସ୍ତବ ପ୍ରେମର ସନ୍ଧାନରେ)