ଆଲୋକ ଦିନେ ପଚାରିଲା ଅନ୍ଧାରକୁ,ତୁ ଏମିତି କେମିତି ରହିପାରୁଛୁ,ନା ତୋର ରୂପ ଅଛି ନା ଅଛି ଗୁଣ,ନିଜର ଅସ୍ତିତ୍ଵ ବୋଲି କିଛି ନାହିଁ,ତଥାପି ତୁ ଏତେ ଖୁସି କେମିତି,କେମିତି ଆଉ କଣ ପାଇ ଏତେ ଉତ୍ସର୍ଗ ର ସହ ତୋ ଆସିବା ସମୟ କୁ ଅନେଇଛୁ,ଜେ କେତେବେଳେ ମୁ ଜିବି ଆଉ ତୁ ଆସିବୁ,ଯୋଉଠି କି ତୋ କାମ କିଛି ନାହିଁ,ନା ତୋ ପାଇଁ କାହା ପାଖରେ ସମୟ ଅଛି,ନା ତୋ ଅପେକ୍ଷା ରେ କିଏ,ତଥାପି ତୁ ଏତେ ଖୁସି କେମିତି?

ଖୁବ୍ ସୁନ୍ଦର୍ ସ୍ମିତ ହାସ୍ୟ ଦେଇ ଅନ୍ଧାର ଆଲୋକ କୁ କହିଲା:-ଜେମିତି ତୁ ରହିଛୁ ମୁ ତାଠୁ ଟିକେ ଅଧିକା ଗୁରୁତ୍ଵ ରେ ରହିଛି ସେମିତି,ଶୁଣିବୁ ମୋ ଖୁସିର କାରଣ,ଶୁଣିବୁ ମୋ ଅସ୍ତିତ୍ଵ ତେବେ ସୁଣୁ,କିଏ କହିଲା ମୋ ରୂପ ନାହିଁ ବୋଲି, ହ ଅବସ୍ୟ ମୋ ରୂପ ର ବର୍ଣ୍ଣନା ପାଇ କୋଣସି ଆଇନା ନାହିଁ,ହେଲେ ମୋ ରୂପ ରେ ଆଜିର ଦୁନିଆ ର ଛଳନା ନାହିଁ। କିଏ କହିଲା ମୋ ପାଖେ ଗୁଣ ନାହିଁ, ମୋ ଗୁଣ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ,ଜାହା ସଭିଙ୍କ ପାଖେ ନାହି,ଜାହାର ଅତିତ,ବର୍ତମାନ ଓ ଭବିଷ୍ଯତ ସବୁ ଏକ୍,ସେଇ ଅନ୍ଧାର୍।କିଏ କହିଲା ମୋ ପାଇଁ କାହା ପାଖେ ସମୟ ନାହିଁ,ବାଟୋଇ ର ବାଟ ବୋଧେ ମୋ ପାଖେ ସରେ,ତୋ ଆଲୋକ ରେ କରିଥିବା ଦିନଯାକର କସରତ୍ ସେ ମୋ ଅନ୍ଧାର ରେ ଟିକେ ଥକା ମେଣ୍ଟାଏ।ହ ମୁ ଉତ୍ସର୍ଗ ର ସହ ଅପେକ୍ଷାର ସହ ଅନେଇ ଥାଏ କେତେବେଳେ ଆସିବି ବୋଲି,କାରଣ ତୋ ଦିନ ଆଲୋକ ରେ ଦୁନିଆ କୁ ଲୁଚାଇ ଜିଏ ହସ ର ମୁଖା ପିନ୍ଧିଥାଆନ୍ତି,ସେ ପରା ମୋ ଅନ୍ଧାର ରେ ଭୋ ଭୋ ହୋଇ ନିଜ ଦୁଃଖକୁ ମୋ ଆଗରେ ପ୍ରକାଶ କରିଥାଏ,ସେ ପୁର୍ଣ୍ଣମୀ ର ଚନ୍ଦ୍ରମା ଚାତକ ପରି ମୋ ଅପେକ୍ଷା ରେ ଥାଏ,ତାରା ମେଳେ ଜିଏ ମୋ ଅନ୍ଧାର ରେ ଝଟକି ଦିସୁଥାଏ।କହିଲେ ମୋ କାହାଣି ସହଜେ ସରିବନି,ବେଶି କିଛି କହିବିନି,ଜେମିତି ମୂଲ୍ୟହୀନ ଶୁନ କିଛି ନ ହୋଇକି ବି ଜାହା ସହ ଜୋଡି ହୋଇଯାଏ ଆଉ ତା ମୁଲ୍ୟ ବଢାଇ ଦିଏ,ସେମିତି ରାତି ପାହିଲେ,ସକାଳ ହୁଏ,ସେମିତି ଅନ୍ଧାର ବିନା ଆଲୁଅ ର କିଛି ଅସ୍ତିତ୍ଵ ନାହିଁ,ଆଲୋକ ନିସ୍ତବ୍ଧ ହୋଇଜାଇଥୀଲା,ଆଉ ପାହାନ୍ତା ସନ୍ଧ୍ଯା ର ଉଛୁଳେ ରାତି ହୋଇ ପୁଣି ଅନ୍ଧାର ହୋଇଜାଇଥିଲା।।🖤

ସୁନ୍ଦର ଦୁନିଆରେ କିଛି ମୋ ଭାବନା😊

ଅସ୍ତିତ୍ଵ: -