ଓଡ଼ିଆ ଭାଗବତ ଭାଗ - ୨୨

ହରି ବିମୁଖ ପ୍ରାଣୀ ଯେତେ

ସେ ଥାନ୍ତି ପଶୁଙ୍କ ସଙ୍ଗତେ।

ତାହାଙ୍କୁ ମୋହେ ବିଷ୍ଣୁ ମାୟା

ବିଷୟରସେ ବଢେ ସ୍ନେହା।

ଦେହକୁ ବସ୍ତୁ ପ୍ରାୟ ମଣି

ବଇରୀ ମିତ୍ର ପରିମାଣି।

ଭ୍ରମଇ ଶୋକ ମୋହପଥେ

ଅଜ୍ଞାନ ଭ୍ରମ ବୁଦ୍ଧି ଗ୍ରସ୍ତେ।

ତେଣୁ ସଂସାର ମୋହେ ପଡି

ଦୁଃଖ ସଙ୍କଟେ ଥାନ୍ତି ଜଡି।

( ଅତିବଡ଼ି ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସଙ୍କ ଓଡ଼ିଆ ଭାଗବତ,

ଏକାଦଶ ସ୍କନ୍ଧ , ଦ୍ଵିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ )

ପ୍ରସଙ୍ଗ - ମଣିଷର ଦୁଃଖ ଭୋଗର କାରଣ

ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବାର୍ଥ - ଦୁର୍ଲଭ ମନୁଷ୍ୟ ଶରୀର ପାଇ ଇଶ୍ଵର ଚିନ୍ତନ ନ କରି ପଶୁଭଳି ଆହାର, ନିଦ୍ରା ଓ ମୈଥୁନାଦି ବିଷୟ ସୁଖରେ ମଜ୍ଜି ରହି ଜୀବନ ଅତିବାହିତ କଲେ ପରିଣାମରେ ଦୁଃଖ ହିଁ ମିଳିଥାଏ। ତେଣୁ କେବଳ ଭଗବତ୍ ଚିନ୍ତନରେ ନିଜକୁ ନିୟୋଜିତ କଲେ ମଣିଷ ଏ ସାଂସାରିକ ମୋହ ମାୟାରୁ ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିପାରିବ।

ଅର୍ଥ - ଏ ସଂସାରରେ ମଣିଷ ଜନ୍ମ ପାଇ ଯେଉଁମାନେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଚିନ୍ତନ କରନ୍ତି ନାହିଁ ସେମାନେ ପଶୁ ଭଳି ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି। ପଶୁ ଯେପରି ନିଜର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଲାଳସାକୁ ଚରିତାର୍ଥ କରିବା ପାଇଁ ଆହାର, ନିଦ୍ରା ଓ ମୈଥୁନକୁ ଜୀବନର ସର୍ବସ୍ବ ବୋଲି ଭାବିଥାଏ ମଣିଷ ଯଦି ପଶୁଭଳି ସେହିସବୁ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଜ ଜୀବନର ମୂଲ୍ୟବାନ ସମୟକୁ ଅତିବାହିତ କରିଦିଏ ତାହେଲେ ପଶୁ ଓ ମଣିଷ ମଧ୍ୟରେ କୈାଣସି ପାର୍ଥକ୍ୟ ରହେ ନାହିଁ। ଭଗବାନଙ୍କୁ ଚିନ୍ତନ ନ କରିବାରୁ ସେହି ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଇଶ୍ଵରଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ସୃଷ୍ଟି ଏହି ସଂସାରର ମାୟାରେ ମୋହିତ ହୋଇ ଆହାର, ନିଦ୍ରା ଓ ମୈଥୁନାଦି ବିଷୟ ସୁଖରେ ବୁଡି ରହନ୍ତି।ଏହି ଶରୀରକୁ ଉପଭୋଗର ଏକ ବସ୍ତୁ ବୋଲି ମନେକରି ଏହା ମାଧ୍ୟମରେ ନିଜର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଲାଳସାକୁ ଚରିତାର୍ଥ କରନ୍ତି।ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଦେହରେ ଆତ୍ମା ରୂପରେ ସ୍ଥିତ ଭଗବାନଙ୍କ ସତ୍ତାକୁ ଉପଲବ୍ଧି ନ କରି ଅନିତ୍ୟ ଶରୀରକୁ ସତ୍ୟ ବୋଲି ଜ୍ଞାନ କରି ପ୍ରାଣୀ ମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ନିଜପର ଓ ଶତୃମିତ୍ର ଭାବ ରଖନ୍ତି। ଅଜ୍ଞାନତାବଶତ ନିଜର ବୁଦ୍ଧି ଭ୍ରମିତ ହେବାରୁ ସେମାନେ ଦୁଃଖ ଓ ସୁଖ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଭେଦ ଜାଣି ନପାରି ଦୁଃଖକୁ ସୁଖ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି। ତେଣୁ ସଂସାରର ମୋହରେ ପଡି ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ଲାଳସା ପୁରଣକୁ ସୁଖ ବୋଲି ଭାବି ପରିଣାମରେ ସେମାନେ ଦୁଃଖ ହିଁ ଭୋଗ କରନ୍ତି।