ସ୍ଥାନ: ଭୁବନେଶ୍ୱର

ସମୟ: ସକାଳ 10 ଟା

ପୁଅକୁ କୋଚିଙ୍ଗ ସେଣ୍ଟରରେ ଛାଡି ଫେରୁଥାଏ। ରାମ ମନ୍ଦିର ପାଖରେ ଦେଖିଲି ବୁଢ଼ା ଲୋକଟିଏ ସୁନ୍ଦର ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗୁରରେ ଭରା ଝୁଡ଼ିଟିଏ ଧରି ବିକିବା ପାଇଁ ବସିଛି। ନେବିକି ନ ନେବି ଭାବିବା ମଧ୍ୟରେ ମୋ ଦୁଇ ଚକିଆ ଯାନଟି ତା ପାଖରେ ଅଟକି ଗଲା। ପଚାରିଲି "ମଉସା କେମିତି ଦେଉଛ?। ମଉସା କହିଲେ "କେଜି କୁ 80 ଟଙ୍କା, ଝିଅ"। " ଟିକିଏ କମ୍ ହେବକି?" ପଚାରିତ ଦେଇଛି ଆଉ ! ପ୍ରତିଉତ୍ତରରେ ମଉସା ମୋତେ ସେ ଅଙ୍ଗୁରର ଜନ୍ମସ୍ଥାନର ଠିକଣାବି ଦେଇଦେଲେ । ସେ ଯାହାହେଉ ବଛା ବଛା ଅଙ୍ଗୁର କେଜିଟେ କଳା ଜରିରେ ଧରିକି ମାର୍କେଟ ବିଲ୍ଡିଂ ଆଡ଼କୁ ମୁହାଁଇଲି।

ପ୍ଲାଷ୍ଟିକ୍ ଦୋକାନରେ ଟିକେ କାମ ଥିଲା। ବୁଝାବୁଝି କରି ଗୋଟେ ବଡ଼ ଦୋକାନରେ ପହଁଚିଲି। ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗ ବିରଙ୍ଗର ଜିନିଷରେ ଦୋକାନଟି ଝଲସି ଉଠୁଥାଏ। ଦୁଇଟି ପ୍ଲାଷ୍ଟିକ୍ ଫୁଡ୍ କଭର କିଣି ମୁଁ କାଉଣ୍ଟରକୁ ଗଲି ପେମେଣ୍ଟ ପାଇଁ। ପେମେଣ୍ଟ ଦେବା ବେଳେ କାଉଣ୍ଟର ଡେସ୍କ ଉପରେ ଅଙ୍ଗୁର ଜରିଟିକୁ ରଖିଦେଲି। ପେମେଣ୍ଟ ସାରି କଭର୍ ଦୁଇଟା ଧରି ସ୍କୁଟି ପାଖକୁ ଗଲା ବେଳକୁ ହଠାତ୍ ମନେ ପଡ଼ିଲା " ଆରେ! ଅଙ୍ଗୁର ଜରିଟା ଭୁଲିଗଲି ଯେ"। ବୁଲି ପଡ଼ି ଆଣିବାକୁ ଗଲି। କିନ୍ତୁ ଅଙ୍ଗୁର ଜରିଟି ତା ଜାଗାରେ ନ ଥିଲା। ଭାବିଲି କାଉଣ୍ଟର ଚାର୍ଜରେ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଜଣକ କାହାର ହେଇଥିବ ଭାବିକି ଡେସ୍କ ତଳେ ରଖିଦେଇଥିବ ବୋଧେ।ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲି। ସେ କିନ୍ତୁ ମନା କଲେ ସେ କିଛି ଜାଣି ନାହାନ୍ତି ବୋଲି କି କିଛି କଳା ରଙ୍ଗର ଜରି ସେ ସେଠି ଥିବାର ଲକ୍ଷ୍ୟବି କରିନାହାନ୍ତି। ସେଉଠୁ ଦୋକାନ ସାରା ବୁଲି ଆସିଲି । ଭାବିଲି ମୁଁ ହିଁ କିଣିଲା ବେଳେ ବୋଧେ କେଉଁଠି ରଖିକି ଭୁଲିଯାଇଛି। କିନ୍ତୁ କେଉଁଠିବି ପାଇଲି ନାହିଁ। ୧୦ ସେକେଣ୍ଡର କଥା।ଭାବିଲା ବେଳକୁ ମୋତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗୁଥାଏ। ଏତେ କମ୍ ସମୟରେ ଅଙ୍ଗୁର ଜରିଟା ଗାୟବ୍ ହେଇଗଲା। ମନରେ ଟିକେ ରାଗବି ଆସୁଥାଏ। କି ପ୍ରକାରର ଯୁଗ ଆସିଲାଣି! ସାମାନ୍ୟ ଅଙ୍ଗୁର ଜରିଟେବି ଲୋକ ଛାଡ଼ୁନାହାନ୍ତି। ଟିକେ ମନ କଷ୍ଟ କରି ଦୋକାନ ବାହାର ଆଡ଼କୁ ମୁଂହାଇଲି।

ଆଉ ଯାହା ଦେଖିଲି, ଆଜି ବି ମନେ ପଡିଲେ ହସ ଲାଗେ। ଜଷ୍ଟ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ମା ଆଉ ଝିଅଟେ ଯାଉଥାନ୍ତି। ଦି ଜଣଙ୍କ ହାତରେ ଗୋଟେ ଗୋଟେ କଳା ଜରି। ଆପାତତଃ ସମାନ ଓଜନର ଲାଗୁଥାଏ। ମା ଟି ଫୋନ ରେ କଥା ହେଇ ହେଇ ବାହାରକୁ ଯାଉଥାନ୍ତି। ମୋର ବିଶ୍ବାସ ଥିଲା କି ନିହାତି ଗୋଟେ କଳା ଜରି ତା ଭିତରୁ ମୋର। କିନ୍ତୁ କଣ କରିବି, କେମିତି ପଚାରିବି, ଭାବି ପାରିଲି ନାହିଁ। କାଳେ ଖରାପ ଭାବିବେ। କଣ ଗୋଟେ ସାମାନ୍ୟ ଅଙ୍ଗୁର ଜରିଟେ ପାଇଁ କାହା ମନରେ ଦୁଃଖ ଦେବି। ଏମିତି କେତେ କଣ ଭାବିକି ଦୋଦୋ ପାଞ୍ଚରେ ମୁଁ ଆଉ ପଚାରିଲି ନାହିଁ।କିନ୍ତୁ ସେଥିରୁ ଗୋଟେ ଜରି ଯେ ମୋ ଅଙ୍ଗୁର ଜରି ଥିଲା ସେଥିପ୍ରତି ମୁ ନିଃସନ୍ଦେହ ଥିଲି। ଆଉ ତାହାର କାରଣଟି ଥିଲା ଏହିପରି।

ପ୍ରକୃତରେ କାଉଣ୍ଟର ଡେସ୍କରେ ପେମେଣ୍ଟ କଲାବେଳେ ମୋ ପଛରେ ବି ଲାଇନରେ ବହୁତ୍ ଲୋକ ଥିଲେ ପେମେଣ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ।ଆଉ ଏ ଲେଡୀ ଜଣକ ମୋ ପଛରେ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଝିଅ ମଧ୍ୟ ଗୋଟେ କଳା ପଲିଥିନଟେ ଧରିକି ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଥିଲେ। ମୋର ବିଶ୍ବାସ ଲେଡୀ ଜଣକ ତାଙ୍କ ପେମେଣ୍ଟ ସାରି ଭୁଲରେ ଡେସ୍କ ଉପରେ ଥିବା ପଲିଥିନକୁ ନିଜର ଭାବି ଉଥେଇନେଇଛନ୍ତି। ତାଂକ ଝିଅ ପାଖରେ ଥିଵା ଜରିଟିକୁ ଭୁଲିଯାଇ ଅନ୍ୟମନସ୍କ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି। ସେ ଯାହାହେଉ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଆଉ ସେ ଅଙ୍ଗୁର ବିଷୟରେ କିଛି ନ ପଚାରିବାଟା ଉଚିତ୍ ମନେ କଲି।ଭାବିଲି ଅଙ୍ଗୁର ତ । ମୁଁ ନୁହେଁ ତ ଆଉ କିଏ ଖାଇବ । ସେଥିରେ କଣ ଅଛି? ନିଜ ମନ କୁ ବୁଝାଇନେଲି। କିନ୍ତୁ କାହିଁକି କେଜାଣି ମନ ଟି ତଥାପି ଟିକେ ଦୁଃଖୀ ଲାଗୁଥାଏ। ଲାଗିବନି ବି କେମିତି ଯେ। ବାଛି ବାଛି ଦେଇଥିଲି ମଉସାଙ୍କୁ ଓଜନ କଲା ବେଳେ। ଏତେ ଶୀଘ୍ର ଭୁଲିଯିବି କେମିତି?

କାନ ମୁଣ୍ଡ ଆଉଁସି ଦୋକାନ ବାହାରକୁ ଆସିଲି। ସ୍କୁଟି ପାଖକୁ ଯାଉଛି, ଅଚାନକ ମନ ଭିତରେ ଆନନ୍ଦର ଲହଡ଼ି ଖେଳିଗଲା। କଉଠୁ କେଜାଣି ଗୋଟିଏ ଭାବନାଟେ ଆସି ମନ ଭିତରେ ଡିଆଁ ମାରିଲା। ଭାବିଲି ବୋଧହୁଏ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର କିଛି ହିସାବ ନିକାଶ ବାକି ରହି ଯାଇଥିଲା।ଆଜି ପୁରା ହେଇଗଲା। ଏତେ ଖୁସି ଲାଗିଲା କୁହାନ୍ତୁନି। ଅଳ୍ପ ଅଳ୍ପ ରେ ନିପଟି ଯାଇଛି।ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ କିଛି କିଣିକି ମୁଁ ଯେତିକି ଖୁସି ନଥିଲି, ତାକୁ ହରେଇକି ତାଠୁ ଅଧିକ ଖୁସି ଥିଲି।ବସ୍ ଆଉ କଣ।ଫୁଲ ସ୍ପିଡ୍ ରେ ମୋ ସ୍କୁଟି ଟିକୁ ଉଡେଇ ଦେଲି ତାର ଗନ୍ତବ୍ୟ ସ୍ଥଳକୁ।ଆଉ ରାସ୍ତାରେ ହସି ହସି ମନେ ପଡୁଥାଏ ମୋ ଆଖି ଆଗରେ ସେଇ ଲୋଭନୀୟ ଅଙ୍ଗୁରର ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯିବାର କାହାଣୀ।

ଆରେ ଆପଣବି ହସୁଛନ୍ତି ନା କଣ? ହସନ୍ତୁ , ହସନ୍ତୁ। ବଡମାନେ କହିଯାଇଛନ୍ତି ହସିବା ଦେହ ପାଇଁ ଭଲ।

ଅଜଣା ଦାନ, ଅଦେଖା ପୁଣ୍ୟ।

ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ କିଛି କିଣିକି ମୁଁ ଯେତିକି ଖୁସି ନଥିଲି, ତାକୁ ହରେଇକି ତାଠୁ ଅଧିକ ଖୁସି ଥିଲି।