ଅନାବନା ଭାବନା - ୧

ବେଳେବେଳେ ଲାଗେ ଏ ଆକାଶ ଗୋଟିଏ ରଙ୍ଗମଞ୍ଚ ଭଳି। ଏଠି ଚାଲେ ନୀରବ ଅଭିନୟ। ନଥାଏ ଗହଳି, ହେଲେ ଦୃଶ୍ୟ ପରେ ଦୃଶ୍ୟ ହୁଏ ଅନେକ ପରିବର୍ତ୍ତନ । ଜାଣେନି ସତରେ କଣ ଏ ଜହ୍ନ, ତାରା, ବାଦଲ ଓ ଅନ୍ଧକାର ସବୁ ରଙ୍ଗମଞ୍ଚରେ ଅଭିନୟ କରୁଥିବା ଜଣେ ଜଣେ ନାଟୁଆ । ନାଟକରେ ଘଟେ ଅନେକ ରୂପାନ୍ତର , ସେମିତି ହୁଏ ଆକାଶର ପରିବର୍ତ୍ତନ। ଥରେ ଥରେ ଆଖି ମଧ୍ୟ ଧୋକା ଖାଏ ଆକାଶରେ ଦେଖି ଅନେକ କିଛି ଚିତ୍ର ଲାଗେ ଯେମିତି କାହାର ଏକ ଜୀବନ୍ତ ଚରିତ୍ର। ଯେମିତି ଋତୁର ପରିବର୍ତ୍ତନରେ ବିଭୋର ହୁଏ ପ୍ରକୃତି। ସେମିତି ଆକାଶରେ ଅନେକ ପରିବର୍ତ୍ତନରେ ମୋ ହୃଦୟରେ କିଛି କିଛି ହୁଏ । ଏ ରଙ୍ଗମଞ୍ଚର ଠିକଣା ମୋତେ ଜଣେ ଦେଇଥିଲା । ହେଲେ ସେ ତାରାକୁ କାହିଁକି ଏକ ଫୁଲ ବଣ ବୋଲି କହୁଥିଲା ?

ସେ ହିଁ କୁହେ ଦିନର ଗୋଲାପ ଗୁଡା କୁଆଡେ ରାତିରେ ଆକାଶର ହୃଦୟରେ ତାରା ପାଲଟି ଯାଆନ୍ତି। ତାର କୁଆଡେ ଭାରି ଇଚ୍ଛା ହୁଏ ତାରା ମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଗୋଟିଏ ସୁନ୍ଦରୀ ତାରା ହେବାକୁ । ସେ ସବୁଦିନ ରାତିରେ ଛାତ ଉପରକୁ ଯାଏ । ଘଡ଼ିଏ ଆକାଶକୁ ଚାହିଁ ରୁହେ । ମୁରୁକି ହସେ , କଣ ଭାବେ କେଜାଣି ସେ ହିଁ ଜାଣେ? ହେଲେ ମୁଁ କିନ୍ତୁ ସକାଳ ଆକାଶକୁ ଦେଖେ । ରାତିର ଅଭିନୟ ଯେତିକି ସରି ସରି ଆସୁଥାଏ, ଆକାଶ ରଙ୍ଗମଞ୍ଚ ସେତିକି ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୁଏ । ମୋ ପାଇଁ ଆକାଶ ଏକ ରଙ୍ଗମଞ୍ଚ ଓ ତା ପାଇଁ ଏକ ତାରାର ଫୁଲବଣ। ମୁଁ ମାଟିରେ ବିଲୀନ ହୋଇ ଆକାଶେ ଅଭିନୟ କରିବାକୁ ଚାହେଁ ଓ ସେ ସୁନ୍ଦରୀ ତାରା ହେବାକୁ ଚାହେଁ ।

ଅନେକ ଦିନ ପରେ ଖବର ପାଇଲି, ସେ ଗୋଲାପ ରାଣୀ । ଯିଏ ତାରାଙ୍କ ଫୁଲବଣ ବିଷୟରେ ପାଗେଳି ଭଳି ଗପେ । ସେ କୁଆଡେ଼ ଆକାଶରେ ତାରା ଟିଏ ହୋଇଗଲା। ମୁଁ ସ୍ତବ୍ଧ ହୋଇଗଲି, ଘଡ଼ିଏ ଆବକ ହୋଇ ଦେଖିଲି ଦୂର ଦିଗବଳୟ ଆଡ଼କୁ । ସେମିତି ଚାହିଁ ରହିଲି ଆକାଶକୁ । ଆକାଶ ରଙ୍ଗମଞ୍ଚରେ ହେଲା ପରିବର୍ତ୍ତନ, ଏଥର କିନ୍ତୁ ମୁଁ ନାଟ କରୁଥିବା ତାରାକୁ ଖୋଜିଲି ନାହିଁ । ମୋ ଆଖି ଘୂରି ବୁଲିଲା ସୁନ୍ଦରୀ ଗୋଲାପ ରାଣୀ ଯିଏ ତାରା ହୋଇଗଲା ତା ଠିକଣାରେ । ଏଥର କିନ୍ତୁ ମୁଁ ରାତିରେ ଛାତକୁ ଯାଏ, ତାରାକୁ ଦେଖେ । ପ୍ରତିଟି ତାରା ଭିତରେ ମୁଁ ଗୋଲାପ ରାଣୀକୁ ଖୋଜେ । ବେଳେବେଳେ ଲାଗେ ମୋ ପ୍ରେମିକା ଗୋଲାପ ରାଣୀଟା ଧୀରେ ଧୀରେ ସୁନ୍ଦରୀ ତାରା ନୁହେଁ, ଆକାଶ ରଙ୍ଗମଞ୍ଚରେ ଗୋଟିଏ ନାଟୁଆ ତାରା ହୋଇଗଲା।