ସାମ୍ପ୍ରତିକ ସାମାଜିକ ପରିସ୍ଥିତିରେ ଏହି ଅଭୟ ଶବ୍ଦ ଟି ପ୍ରାୟ ଅଚିହ୍ନା ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ।କିଛି ନ କିଛି ଭୟ ବା ଡର ମନୁଷ୍ୟ ଙ୍କ ହୃଦୟ ଓ ମସ୍ତିଷ୍କ ରେ ବସା ବାନ୍ଧି ରହିଛି।ସେପରି ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ ମଣିଷ ଜାତି ତ ଆଉ ଇତର ବସ୍ତୁ ନୁହେଁ ହେଲେ ଏ ଡର କାହାକୁ ଓ କାହିଁକି??.....

ଶିଶୁ ଟି ମାତୃ ଗର୍ଭରେ ଥିବାବେଳେ ତାର ଅଙ୍ଗ ପ୍ରତ୍ୟଙ୍ଗ କ୍ରମଶଃ ଗଠିତ ହୁଏ ।ଜନ୍ମ ନେଲା ପରେ ତାକୁ ଯେ କ୍ଷୀର ଦିଏ,ଯେ କୋଳ ରେ ଧରେ ତାକୁ ସେ ମା ବୋଲି ଧରିନିଏ। ଶିଶୁ ଟି ଯେତେବେଳେ ସାମାଜିକ ଆଚରଣକୁ କୁ ପରିପ୍ରକାଶ କରେ, ପ୍ରତୀତ ହୁଏ ସେ ତାର ବୁଝିବା ଶକ୍ତି ଗ୍ରହଣ କରିସାରିଛି।

ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ବଡ ହେଲା ପରେ ପିଲାଟି ଯେତେବେଳେ ଅବୁଝା ହୁଏ ମାଆ ହିଁ ପ୍ରଥମ ମଣିଷ ଯିଏ ନାନା କାଳ୍ପନିକ ଚରିତ୍ରକୁ କୁ ଛୋଟ ଶିଶୁ ଟି ଆଗରେ ଉପସ୍ଥାପନ କରେ।ନାନା ବାୟା,ଭୂତ,ଅନେକ ହିଂସ୍ର ଚରିତ୍ରକୁ ଶୁଣେଇ ଶିଶୁଟି ଡରିବା ଆରମ୍ଭ କରେ।ଯଦି ଏହି ଉପାୟଟି ଫଳପ୍ରଦ ନା ହୁଏ ପାଖ ପଡ଼ିଶାରେ ରାକ୍ଷସ ଭଳି ଦିଶୁଥିବା କୁ ଡାକି ଆଣି ଡରାଯାଏ।ଏଠାରେ ହିଁ ଅଭୟ ଗୁଣଟିକୁ ପରିସ୍ଫୁଟନ ହେବାକୁ ବନ୍ଦ୍ କରିଦିଆ ଯାଏ।

ଧିରେ ଧିରେ ପିଲାଟି ବଡ଼ ହୁଏ। ଶୈଶବ ରୁ ବାଲ୍ୟାବସ୍ଥା କୁ ଯାଏ। ପରିବାରରୁ ପରିବେଶ ଆଡ଼କୁ ଆକର୍ଷିତ ହୁଏ।ସାଙ୍ଗ ସାଥି ହୁଏ ଏବଂ ମେଳାପୀ ହୁଏ। ଅନୁକରଣ କରେ ଅନେକ କଥା ଶିଖେ। ବିଦ୍ୟାଳୟ, ଟିଉସନ୍ ମଧ୍ୟରେ ଛନ୍ଦି ହୋଇଯାଏ।ଏହା ପରେ ଆସେ ପରିବାର ଏବଂ ଶିକ୍ଷକ ଙ୍କୁ ଭୟ, ଗାଳି, ଅନୌପଚରିକ କଥା,ତଥା ବେତାଘ୍ରାତ କରାଯାଏ। ଏବଂ ମନରେ ପାଠ ପ୍ରତି ଭୟ ସୃଷ୍ଟି କରାଯାଏ। ଅନେକ ବହି ଓ ବିଷୟ ମଧ୍ୟରେ ଛନ୍ଦି ହୋଇ ଚିଡ୍ ଚିଡସ୍ୱଭାବର ହୁଏ।

ବିଦ୍ୟାଳୟର ର ମୂଲ୍ୟାୟନ ଭୟ ,ଯେପରି ଆହୁରି ପଛକୁ ଟାଣି ନିଏ।ଅନେକ ଙ୍କର ଆଶା କୋମଳ ଶିଶୁ ଉପରେ ଲଦି ଦିଆ ଯା ଏ।ବାପା ମା ନିଜକୁ ଉଚ୍ଚ ପ୍ରଦର୍ଶିତ କରିବାକୁ ଯାଇ ନିର୍ଭୀକ ଶବ୍ଦଟି କୁ ପାସୋରି ଯାଆନ୍ତି।

ଏହା ପରେ ଆସେ କୈଶୋର ଯାହାକି ଠିକ୍ ଭୁଲ ର ବାଟ ମଧ୍ୟରେ କଳନା କରିବାର ଶକ୍ତି ପ୍ରାୟ ନଥାଏ। ଏଠାରେ ପରିବାର ଓ ପରିବେଶ ର ଆବଶ୍ୟକତା ବେଶ୍ ଗୁରୁତ୍ଵପୂର୍ଣ୍ଣ। ଶାରୀରିକ, ମାନସିକ ସ୍ତରରେ ବଦଳୁଥିବା ଅବସ୍ଥାକୁ ସନ୍ତୁଳନ କରିବା ଟିକେ କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ।ପିତା,ମାତା, ଶିକ୍ଷକ ଯଦି ଗୋଟିଏ ବନ୍ଧୁ ହିସାବରେ ସେମାନଙ୍କୁ ପରିସ୍ଥିତି ର ମୁକାବିଲା କରିବା ପାଇଁ ହାତ ବଢେଇବା ଉଚିତ୍।

ଏହି ବୟସରେ ବିପରୀତ ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରତି ଆକର୍ଷଣ, ମଦ୍ୟ ପାନ , ନିଶା ସେବନ,ଅମାନିଆ ଆଦି ଗୁଣ ଗୁଡ଼ିକ ଦେଖାଦେଇଥାଏ। ସେମାନଙ୍କୁ କଠୋର ଉକ୍ତି ଓ ଦଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଭୟାତୁର ହୋଇ ମିଛ କୁହନ୍ତି।ଅନେକ ଭୁଲ୍ କୁ ପ୍ରଶ୍ରୟ ଦିଅନ୍ତି। ଅଭିଭାବକ ମାନଙ୍କୁ ଲୁଚାଇ ଅନୌପଚରିକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ ରୁହନ୍ତି। କୈଶୋର ବୟସ ଟି ଯୁବକ ଅବସ୍ଥାର ସେତୁ।ଯଦି ପିଲାଟି ବେଳରୁ ହିଁ ଭୟ ମନ୍ତ୍ର ରେ ଉଦ୍ ବୁଧ ହୁଅନ୍ତି।ତେବେ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ଵ ଉପରେ ପ୍ରଭାବ ଯେ କେତେ ନକାରାତ୍ମକ ତାହା କଳନା କରିବା ବି ଅସମ୍ଭବ।

ଯୁବକ ସମୟ ର ଅନ୍ୟ ଏକ ଭୟ ଚାକିରୀ ଓ ବ୍ୟବସାୟ। ସମାଜରେ ଯିଏ ସରକାରୀ ଚାକିରୀ କରିଛି କି କିଛି ଲାଭବାନ ପଦବୀ କି ବ୍ୟବସାୟ ଟିଏ ଅଛି ସେମାନେ ମଣିଷ ରେ ଗଣା ହୁଅନ୍ତି।ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ବୋଲି ଧରାଯାଏ।ନହେଲେ ବିବାହ ନିମନ୍ତେ ଝିଅଟିଏ ମିଳିବା ଓ ବାପା ମା ଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବା ଅସମ୍ଭବ।ଏମିତି ରେ ନ ହେଲେ ଭାଇ ବନ୍ଧୁ କୁଟୁମ୍ବ ଓ ପଡ଼ୋଶୀ କଣ କହିବେ?ଏହି ଭୟରେ ଯୁବକ ଯୁବତୀ ଘର ଛାଡ଼ି ସହରରେ ଛୋଟ ଛୋଟ କାର୍ଯ କରି ସେଠାରେ ରହିବାକୁ ପସନ୍ଦ କରୁଛନ୍ତି।

ଏହା ଏକ ବଡ଼ ସମସ୍ୟା କାରଣ ବେକାରୀ ଶବ୍ଦ ଟି ଶୁଣିବା ଯେ କେତେ କଷ୍ଟ ତାହା କେବଳ ସେମାନେ ଜାଣନ୍ତି।ସମାଜର କାମ କାମ ସମାଲୋଚନା କରି ଭୟ ସୃଷ୍ଟି କରିବା।କିଛି କିଛି ପରିସ୍ଥିତିରେ ପଡ଼ି ଚୋରି ମଧ୍ୟ କରନ୍ତି।ତେଣୁ ବୟସ ର ପ୍ରତ୍ୟେକ ପାହାଚରେ ଭୟ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିବା ବସ୍ତୁ,ବ୍ୟକ୍ତି ଓ ଘଟଣା ସହ ଭାଇ ଭଉଣୀ ,ପିତା ମାତା, ସାଙ୍ଗସାଥୀ କିପରି ନିର୍ଭୀକତା ର ସହ ମୁଣ୍ଡଟେକି ଖାପ ଖୁଆଇ ଚାଲିଛନ୍ତି ସେମାନଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିବା।

ଶିଶୁ ବା ପିଲା ଙ୍କୁ ଶୈଶବ ସମୟରୁ ହିଁ ଭୟ ବାତାବରଣ ସୃଷ୍ଟି ନା କରି ମନରେ ସୃଜନାଆତ୍ମକ ଚିନ୍ତାଧାରା ର ଉଦ୍ରେକ କରିବା।ବାପା ମା , ଶିକ୍ଷକ, ବନ୍ଧୁ,ବାନ୍ଧବ ପରିବାର ବର୍ଗ ନିଜ ଶିଶୁ କୁ ଅନ୍ୟ ସହିତ ତୁଳନାତ୍ମକ ବିବରଣୀ ନ ଦେଇ ନିର୍ଭୀକ ଓ ସାହାସ ବାତାବରଣ ସୃଷ୍ଟି କରିବା।ତେବେ ଯାଇ ଶିଶୁ ଟି ଯୁବାକ୍ରାନ୍ତ ବୟସରେ ନିର୍ଭୀକ/ଅଭୟ ହୋଇ ନିଜ ମାତୃଭୂମି, ପରିବାର ମୋଟ୍ ଉପରେ ସମାଜର ତଥା ରାଷ୍ଟ୍ର ର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କୁ ପୂରଣ ପାରିବ।

ଅଭୟ ବରଦାନ