"ନାରୀମାନେ ଆମ ଆୟୁଷକୁ ହାନୀ କରି,
ଏମାନଙ୍କ କଥାକୁ କଦାପି ବିଶ୍ଵାସ ନ କରି। ପ୍ରହଲ୍ଲାଦ.. ନାଇନା.."
ଭକ୍ତ ପ୍ରହଲ୍ଲାଦ ନାଟକ ଦେଖୁଥିବା ୭ବର୍ଷର ବାଳକ ଅମୃତ ହଠାତ୍ ତାଳି ମାରି ରାଜା ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ପୋଷାକରେ ଦଶଟଙ୍କିଆ ନୋଟ୍ ଗୋଟିଏ ପୁରସ୍କାର ହିସାବରେ ସେଫ୍ଟିପିନ୍ ରେ ଖେଞ୍ଚି ଲଗାଇଦେଲା। ରାଜା ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଅମୃତକୁ କୁଣ୍ଢାଇ ପକାଇଲେ। କିନ୍ତୁ, ରାଜା କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ବିସ୍ମୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଚାହିଁଲେ ବାଳକର ମୁହଁକୁ। ଏତେ ଛୋଟ ପିଲାର ମନରେ ନାରୀ ପ୍ରତି ତିବ୍ର ଘୃଣା। ନାଟକ ଚାଲୁଥିଲା ବୋଲି ସେ ନାଟକରେ ମନ ଦେଲେ। କିଛି ସମୟପରେ ନାଟକ ଶେଷ ହେଲା। ରାଜା ଘରକୁ ଫେରୁଥିବା ଅମୃତକୁ ଡାକ ପକାଇଲେ। ଅମୃତ ପାଖକୁ ଗଲାକ୍ଷଣି ରାଜା ପଚାରିଲେ, "ବାବୁ ମୋତେ କହିବୁ କି, ତୋର ନାରୀ ପ୍ରତି ଏତେ ଘୃଣା କାହିଁକି?" ସେ ପ୍ରତିଶୋଧ ପରାୟଣ ହେଉଥିବା ଚାହାଣୀ ରେ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲା, "ମଉସା, ଆପଣ ମାଆ ଯଦି ଆପଣଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲା ପରେ ଅନ୍ୟପୁରୁଷ ସାଥେ ଚାଲିଯିବ; ଆପଣଙ୍କ ବାପାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଇ ତାହାଲେ କେମିତି ଲାଗିବ?" ଗୋଟିଏ ଧାଡ଼ି ରେ ଚୁପ୍ ହୋଇଯାଇଥିଲେ ରାଜା। ମିଳିଯାଇଥିଲା ତାଙ୍କ ଉପଯୁକ୍ତ ଉତ୍ତର। ଏହାପରେ ଘରକୁ ଫେରିଗଲା, ଅମୃତ।

ସେଦିନର ଘଟଣା ମନେପକାଇଲେ ଆଜିବି ତା ଦେହ ଝଳି ଯାଉଛି। ଯଦିଓ ଅମୃତର ମାଆ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯାଇଥିଲେ, ବୈଲୋଚନ ବାବୁଙ୍କ(ଅମୃତଙ୍କ ବାପା) ଆଚରଣରେ କୌଣସି ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୋଇନଥିଲା। ସେ ଗାଁ ଲୋକଙ୍କ ଆଗେ କହୁଥିଲେ ଯେ ସଂସାରରେ ଏସବୁ ଘଟେ। ଏଥିରେ ବ୍ୟଥିତ ହେବାର କ'ଣ ଅଛି? ଆଉ କେତେବେଳେ ଯେ କିଏ କାହାକୁ ଭଲପାଇବ ସେଥିରେ କ'ଣ କୌଣସି ଧରାବନ୍ଧା ନିୟମ ଅଛି? ହେଲେ ଗାଁ ଲୋକେ ବାପାଙ୍କ ପରି ଉଦାର ନ ଥିଲେ। ନା ସେମାନେ ମାଆକୁ କ୍ଷମା କରିପାରିଲେ, ନା ବାପାଙ୍କ ଉଦାସୀନତାକୁ। ଅଘୋଷିତ ଭାବେ ଧିରେ ଧିରେ ଗାଁ ରେ ନିଆଁପାଣି ବନ୍ଦ ହେବାରୁ ଅମୃତ ଓ ତା ବାପା ସହରକୁ ଚାଲିଆସିଲେ।

ଅମୃତ ସହରର ବିଦ୍ୟାଳୟ ରେ ନାମ ଲେଖା ହେଲା‌। ବାପା ଏକ କାଗଜକଳରେ କିରାଣୀ ହିସାବରେ ଚାକିରି ରେ ରହିଲେ। ତାଙ୍କ ଘର ପଡ଼ିଶା ଏକ ଝିଅ ମଧ୍ୟ ସେଇଠି ପଢୁଥାଏ। ତା'ର ନାମ ଅମୃତା। ଅମୃତର ବୟସ ସାଙ୍ଗେ ସମାନ। ପ୍ରଥମ ଦେଖାରୁ ହିଁ ଝିଅଟି ଅମୃତ ସହ ଲାଖି ରହିଲା। ଯେମିତିକି ସେମାନଙ୍କର ଆଗରୁ ସାତ ଜନ୍ମ କଟିଯାଇଛି। ପରସ୍ପରର ଜନ୍ମାଜନ୍ମାନ୍ତର ସାଥୀ। କିନ୍ତୁ, ଏସବୁ ଅମୃତକୁ ଭଲ ଲାଗେନାହିଁ। ତା ମନରେ ନାରୀ ପ୍ରତି ଘୃଣା ଭାବ ଏକଥା ଅମୃତା ଜାଣେନା। ଅମୃତ ତାଗିଦ୍ କରେ ତା ସାଥେ ନ ମିଶିବା ପାଇଁ। କିନ୍ତୁ, ଅମୃତା କ'ଣ ଶୁଣେ? ବରଂ ଅମୃତ ଠୁ ନିର୍ଦ୍ଧୁମ ମାଡ଼ ଖାଏ। ତଥାପି ତା ମନରେ ଟିକେ ବି ଦୁଃଖ ନଥାଏ। ବେଳେବେଳେ ଉଭୟେ ଖେଳୁଥିବା ସମୟରେ ପିଟେ ଅମୃତ, ତା'ର ବାପା ଦୌଡି ଆସି ଛଡାନ୍ତି। ଅମୃତକୁ ବୁଝାନ୍ତି ତା ସାଙ୍ଗ ବିଷୟରେ। କଳହ ନ କରିବାକୁ କହନ୍ତି। ଖୁସିରେ କିଛି ଖେଳନା ଅମୃତା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ କେବେ କେବେ କିଣି ଦେଉଥାନ୍ତି। ଅମୃତା ପିଲାବେଳୁ ମାଆ ଛେଉଣ୍ଡ। ତା'ର ବାପା ଦ୍ବିତୀୟ ବିବାହ କରିଥାନ୍ତି। ସାବତ ମାଆ ସେତେ ତାକୁ ସ୍ନେହ କରନ୍ତିନି। ଯଦିଓ ତା'ର ବାପା କରନ୍ତି, ତଥାପି ସାବତ ମାଆ ସମ୍ମୁଖରେ ସବୁ ପାଣି ଫାଟିଯାଏ। କିନ୍ତୁ ଅମୃତର ବାପା ବହୁତ ସ୍ନେହ କରନ୍ତି ଅମୃତା କୁ। ପିଲାଟି ବେଳରୁ ସାବତମାଆର ଗାଳିଗୁଲଜ ଓ ମାଡ଼ ସହି ସହି ଦେହସୁହା ହୋଇଗଲାଣି ତା'ର। କେବେ କେବେ ଅମୃତ ଓ ବୈଲୋଚନ ବାବୁ ଛଡ଼ାଇବାକୁ ଯାଉଥାନ୍ତି। ବିକଳରେ ସିନା ଅମୃତ ମାଡରୁ ଛଡାଇଦିଏ ମାତ୍ର ତାର ନାରୀ ପ୍ରତି ଘୃଣା ଭାବ ସେମିତି ହିଁ ରହିଥାଏ।

ଏମିତି ସମୟକ୍ରମେ ଦୁହିଁଙ୍କ ବୟସ ବଢିଚାଲିଥାଏ। କିନ୍ତୁ, ଅମୃତର ସ୍ଵଭାବରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୁଏନାହିଁ। ଆଜି ସେମାନେ କଲେଜ୍ ରେ ପଢିଲେଣି। ଅମୃତ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଯୁବକ। ଅମୃତା ସାବନା ରଙ୍ଗର ଯୁବତୀ। ଖୁବ୍ ସୁନ୍ଦର ତନୁ ର ଆକର୍ଷଣ। ରଙ୍ଗ ସାବନା ହେଲେ କ'ଣ ହେବ? ଭାଷା, ପାଠ ଓ ଚାଲି ଚଳଣିରେ ବେଶ୍ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟା। ଧିରେଧିରେ ଅମୃତା ର ମନରେ ବସାବାନ୍ଧି ଯାଇଥିଲା ଅମୃତର ଚେହେରା। ସେ ଏକତରଫା ପ୍ରେମ କରୁଥିଲା, ଅମୃତ କୁ। ହଜାରେ ପୁଅ ପଡ଼ିଥିଲେ, ଅମୃତାର ପ୍ରେମରେ। କିନ୍ତୁ, ସେ ଅମୃତ ଛଡା କାହାକୁ ଆଡ ଆଖିରେ ଚାହୁଁ ନ ଥିଲା। କେତେକ ପୁଅ ଏହି ପରିସ୍ଥିତିକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ଲଭ୍ ଚିତ୍ର କରି ସେ ଭିତରେ ଅମୃତ-ଅମୃତାଙ୍କ ନାମ ଲେଖିଲେ। ଏସବୁ ଅମୃତର ଦେହ ରେ ଗଲାନି। ସେ ରାଗିଯାଇ ଦିନେ ଅମୃତା କୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଚପଲରେ ମାରିଥିଲା। ଏସବୁକୁ ଦେଖି ବଜାରୀ କଲେଜ ଟୋକାମାନେ ଦାନ୍ତ ଦେଖାଉଥିଲେ। ନାନା ପ୍ରକାର କମେଣ୍ଟ୍ ମାରୁଥିଲେ। ଦୈବାତ ସେ ଦିନକୁ ବୈଲୋଚନ ବାବୁ କାଗଜକଳରୁ ଫେରୁଥାନ୍ତି। ସେ ଏସବୁକୁ ଦେଖି ସହି ପାରିଲେନି। ଠାଏ୍ ଠାଏ୍ କରି ଚାରି ଚାପୁଡ଼ା କଷିଦେଲେ, ଅମୃତର ମୁହଁ ରେ। ଅମୃତର ମାଆ ଗଲା ପରଠୁ ସେ ଅମୃତ ଦେହରେ ଟିପଟିଏ ବି ଲଗାଇ ନଥିଲେ। ନାନା ପ୍ରକାର ଗାଳିଗୁଲଜ କଲେ ଅମୃତ କୁ। କହିଲେ ତୋ ପିଲାଦିନର ସାଙ୍ଗକୁ ସେମାନେ ଏପରି ବ୍ୟବହାର କରୁଛନ୍ତି ତଥାପି ତୁ ଚୁପ୍ ରହୁଛୁ। ତୁ କେମିତିକା ପଥର ପିଲା କେଜାଣି! ତୋ ମନରେ ଟିକେ ଦୟା ଆସୁନି, ତୁ ଅମୃତା କୁ ଚପଲରେ ମାରିଛୁ। ଏହା କ'ଣ ତାର ଭୁଲ୍? ଅମୃତା କହିଲା, "ଛାଡ଼ ମଉସା, ତା'ର କିଛି ଭୁଲ୍ ନାହିଁ। ସବୁ ଦୋଷ ତ ମୋ ଭାଗ୍ୟର।" ସେଠାରୁ ଏତକ କହି ଅମୃତା ବିଦାୟ ନେଲା।

କିଛି ଦିନପରେ ଅମୃତାର ବାହାଘର ଠିକ୍ ହୋଇଗଲା। ଏକ ସଫ୍ଟୱେର ଇଞ୍ଜିନିୟର୍ ସାଥେ। ସେ ଅମୃତକୁ ତା ଭାବି ପତିର ଫଟୋ ଦେଖାଇଥିଲା। ଅମୃତ ତାକୁ କମେଣ୍ଟ୍ ପାସ୍ କରିଥିଲା। ସେ ରାଗିଯାଇ କହିଥିଲା, "ତୋ ଠୁ ଭଲ ମ!" ଏବେ ବି ଅମୃତାର ହୃଦୟରେ ସାଇତି ହୋଇ ରହିଥିଲା ଅମୃତ ପ୍ରତି ପ୍ରେମ। କିନ୍ତୁ, ଅମୃତ କ'ଣ ତାହା ବୁଝିବ? ବାହାହେବାର କିଛି ଦିନ ପରେ ଅମୃତ ଜାଣିବାକୁ ପାଇଲା ଅମୃତାର ସ୍ବାମୀ ଜଣେ ମଦୁଆ, ଜୁଆଡି ଓ ପରସ୍ତ୍ରୀ ସାଙ୍ଗେ ସମ୍ପର୍କ ରଖୁଥିବା ଲୋକ। ଅମୃତ ଏହାସବୁ ଜାଣି ସତ୍ୟତାର ପରୀକ୍ଷା କଲା। ଦେଖିଲା ସତ କୁ ସତ ଏମିତିକା। ସେ ଧିରେ ଧିରେ ସବୁର ଫଟୋ ଉଠାଇଲା ଓ ଏସବୁ ଅମୃତାକୁ ଦେଖାଇଲା। ଅମୃତା ଜାଣିଶୁଣି ଆଖିର ଲୁହ ଆଖିରେ ମାରି ମିଛରେ ଟାଣପଣ ମାରିଲା। ସେ ପାଲଟା କହିଲା, "ବେଚଲର୍ ମାନେ ମଦ ପିଇଲେ କିଛି ଯାଏ ଆସେ ନାହିଁ; ଆଉ ସେ ସ୍ତ୍ରୀ ହେଉ ବା ଝିଅ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗକି ଭଉଣୀ ହୋଇ ନଥିବ କାହିଁକି?" ଆହୁରି କହି ଚାଲିଥିଲା, "ଏବେ ତୁ ଆଉ ମୁଁ ମିଶିକି ବୁଲିବା ମାନେ କ'ଣ ଆମ ଭିତରେ ଖରାପ ସମ୍ପର୍କ ଅଛି?" କେତେ ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ଅମୃତା ଘୋଡାଇ ଦେଇଥିଲା ମିଥ୍ୟା ପଛରେ ଥିବା ସତ୍ୟ ଘଟଣା। ଅମୃତ ପିଲା ବେଳୁ ଜାଣେ ଅମୃତାକୁ, ତା ଆଗରେ ଯୁକ୍ତି କରି ଯିତିବାଟା କାଠିକର ପାଠ।

ଏମିତି କିଛି ବର୍ଷ ବିତିଗଲା ଅମୃତ ଶୁଣିବାକୁ ପାଇଲା ଅମୃତାର ଶାଶୂଘର ଲୋକେ ନାନା ପ୍ରକାରର ନିର୍ଯ୍ୟାତନା ଦେଉଛନ୍ତି। ତା ସ୍ବାମୀ ର କର୍ମ ପାଇଁ ତାକୁ ନିନ୍ଦୁଛନ୍ତି। ପୁଣି ତା ଉପରେ ତା'ର ଦୁଇଟି କଅଁଳା ଝିଅ। ସେ ମନେ ମନେ ଭାବୁଥିଲା, ଭଲ ହୋଇଛି ଭାରି ଫୁଟାଣି ମାରୁଥିଲା। ଏଥିମଧ୍ୟରେ ଅମୃତର କୁଳଟା ମାଆ ମୃତ୍ୟୁ ଖବର ଆଣି ପୋଲିସ ବୈଲୋଚନ ବାବୁଙ୍କୁ ଦେଲେ। ଅମୃତ ଏ କଥା ଜାଣି ଖୁସିରେ ମିଠାଇ ବାଣ୍ଟିବାକୁ ଲାଗିଲା। ତା'ର ବାପା ଏହିସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ ବନ୍ଦ କରିବାକୁ ତା ଆଗରେ ହାତ ଯୋଡ଼ିଲେ। ସେ କହିଲେ, "ସେ ଯେତେ ଯାହା ହେଲେ ମଧ୍ୟ ତୋ ଜନ୍ମକଲା ମାଆ। ଚାଲ୍ ତା'ର ଶବ ସତ୍କାର କରିବା।" ବାପାଙ୍କ ଅନୁରୋଧ ରକ୍ଷାକରି ଶବ ସତ୍କାର କରିଥିଲା, ସହରରେ। ଏତେ ଘୃଣା ଥିଲା ତା ମନରେ ଯେ, ଅମୃତ ଶୁଦ୍ଧି କ୍ରିୟା ନ ମାନି ଆମିଷ ଖାଇଦେଇଥିଲା।

କିଛି ଦିନ ପରେ ଅମୃତାର ମୃତ୍ୟୁ ଖବର ପହଞ୍ଚିଲା ତା'ପାଖରେ। ଆଜି ସେ ମନେ ମନେ ଖୁସି ହେଉଥିଲା, ଯାହାହେଉ ଜୀଅନ୍ତା ରାକ୍ଷସୀ କବଳରୁ ରକ୍ଷା ମିଳିଲା। ମଲାଯାଏଁ ମୋ ପିଛା ଛାଡ଼ୁନଥିଲା। କ୍ରିଟିକାଲ୍ ପ୍ରେଗ୍ନାଣ୍ଟ୍ କେସ୍ ରେ ଥିଲା। ପୁଅକୁ ବଞ୍ଚାଇବାକୁ ଯାଇ ଶାଶୂଘର ଲୋକେ ବୋହୂକୁ ମୃତ୍ୟୁ ମୁହଁକୁ ଠେଲି ଦେଲେ। ତା'ର ଶବ ସତ୍କାର କରିବାକୁ ଶାଶୂଘର ଲୋକେ ପାଖ ମାଡିଲେନି। ତା'ର ଛୋଟ ଭଣଜାଟି ଆସିଥିଲା ମୁହଁ ରେ ନିଆଁ ଦେବା ପାଇଁ। ଅମୃତ ଯାଇ କାଠ ଖଣ୍ଡେ ଫିଙ୍ଗି ଦେଇଥିଲା ଜଳନ୍ତା ଯୁଇକୁ। ନମସ୍କାରଟିଏ କରି ବାପାଙ୍କୁ ଧରି ଫେରିଥିଲା। ବାପାଙ୍କ ମୁହଁ ଶୁଖିଯାଇଥିଲା।

ଘରେ ପହଞ୍ଚି ବାପା ଆରାମ ଚେୟାର ରେ ବସିଲେ। ଅମୃତ, ଅମୃତା ବିଷୟରେ ଭାବି ଭାବି ବାଡ଼ି ବଗିଚା ଆଡ଼କୁ ଚାହୁଁଥିଲା। କିଛି ସମୟ ପରେ ଅମୃତର ବାପା ତା କାନ୍ଧରେ ହାତ ରଖିଲେ। ଅମୃତ ଚମକି ଉଠିଲା। ସେ କହିଲେ, "ତୁ ଭାବୁଛୁ ନା, ଅମୃତା କାହିଁକି ନିରବରେ ଏତେ ଅତ୍ୟାଚାର ସହିଲା? ତୋ ଆଖି ଆଗରେ ଉଦାହରଣ ଅଛି ତୋ ମାଆ। ସେ ନିଜ ସ୍ଵାଧୀନତା ଅଧିକାର ବ୍ୟବହାର କରିବାରୁ ସମାଜ ତାକୁ କେମିତି ବ୍ୟବହାର କଲା ତୁ ତ ଜାଣୁ। ସେ ନିଜ ମାତୃଭୂମି, ନିଜ ଗାଁ ମଶାଣିରେ ପୋଡାଯିବା ପରି ସୌଭାଗ୍ୟରୁ ବି ବଞ୍ଚିତ ରହିଲା। ତୋତେ ଲାଗୁଛି ଯେ ନାରୀମାନେ କଷ୍ଟ ସହିବାରେ ମଜା ପାଆନ୍ତି। କିନ୍ତୁ କଥାଟା ପୁରା ଅଲଗା। ଏ ସମାଜ ତାକୁ କୌଣସି ସ୍ଵାଧୀନତା ଦେଇନି। କେବଳ ଦେଇଛି ବନ୍ଧନ!!.. ତା' ପାଖରେ କୌଣସି ବିକଳ୍ପ ହିଁ ନ ଥିଲା ନିରବରେ ଏସବୁ ଅତ୍ୟାଚାର ସହିଯିବା ବ୍ୟତୀତ। ତା ପାଇଁ ତୋ ପ୍ରେମ ଟିକକ ପିୟୂଷଠୁ ବଳକା। ତୁ ଚଗଲା ବୁଝିଲୁନି ତା ସ୍ନେହ ମମତା। ଖାଲି ଘୃଣା ହିଁ ଘୃଣା.."

ଏତକ କହି ଥମ୍ କରି ବସି ପଡିଲେ ଗୋଟିଏ ଚେୟାର ଉପରେ ବୈଲୋଚନ ବାବୁ। ଏ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧ ଆଉ ଘୃଣା ଯୋଗୁଁ ଅମୃତର ଆଖି ଲାଲ୍ ହୋଇଯାଇଥିଲା। କିନ୍ତୁ, ଟୋପାଏ ବି ଲୁହ ଝରି ନଥିଲା। ହେଲେ ବାପାଙ୍କ କଥାର ମର୍ମ ବୁଝୁ ବୁଝୁ ସେ ଲୁହର ବନ୍ୟାକୁ ଅଟକାଇ ପାରିଲାନି। ସେ ଗୋଡ଼ ଧରି ବାପାଙ୍କୁ କ୍ଷମା ମାଗିଲା ବେଳକୁ ତାଙ୍କର ଶେଷ ଡାକରା ଚାଲିଆସିଥିଲା।
=×××=×××=

ଅମୃତାର ପ୍ରେମ

ଦୁଃଖଦ ସାମାଜିକ ପ୍ରେମ କାହାଣୀ