ସାଧାରଣ ଭାବରେ ଭଗବାନ୍ ଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରିବା, ସେ ମାର୍ଗ ରେ ଯିବା, ନିରାମିଷ ଖାଇବା , ସଂକ୍ରାନ୍ତି, ପୂଣ୍ଣିମା, ଗୁରୁବାର, ଅମାବାସ୍ୟା.. ଏମିତି କିଛି ଘରୁ ହିଁ ସଂସ୍କାର ରୂପେ ଅଭ୍ୟାସ ହେଉ ହେଉ ଜୀବନ ବଞ୍ଚିବାର ସୂତ୍ର ହେଇଯାଏ ତ କେତେବେଳେ ସବୁ ସଂସ୍କାର ର ବେଡ଼ି ଭାଙ୍ଗି ପ୍ରହ୍ଲାଦ ର ପିତୃ ଭକ୍ତି ପରି ଯାହା ଆମ ମନ କୁ ଠିକ୍ ଲାଗେ, ତାର୍କିକ ମନ ଯାହା ଉଚିତ୍ ପରି ଲାଗିଥାଏ , ତାହା ହିଁ ଚାଲେ ଓ ନୂଆ କିଛି ଆରମ୍ଭ ହୋଇଯାଏ ସେ ପରିବାର ରେ।
ହିରଣ୍ୟକଶ୍ୟପ ବାପା ହିସାବ ରେ ଜଣେ ଅସଫଳ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ଵ।
ସାତ ଆଠ ବୟସ ର ଅବୋଧ ବାଳକ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଙ୍କୁ ପିତୃତ୍ଵ ଗର୍ବ ଓ ଅହଙ୍କାର ପାଇଁ ବୁଝା ମଣା ନକରି ପାରି ନିହତ ହେଲେ।

ତେବେ ଆମ କୁ ସେପରି କୁସଂସ୍କାର ଓ କୁ ପ୍ରଥା କୁ ଛାଡି ସତ୍ୟ କୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ! ଆମ ଘର ର ସବୁ ସଂସ୍କାର ଯେ ଠିକ୍ ଓ ସବୁ ସଂସ୍କାର ର ଯେ ଭୁଲ ତାହା ଆଖି ବନ୍ଦ କରି ଜ୍ଞାନ ଓ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ଵାରା ସଠିକ୍ ମାର୍ଗ ଚୟନ କରିବା।
ଆମେ ପ୍ରକୁତ ରେ ଭଗବାନ୍ ଙ୍କ ଅନ୍ୱେଷଣ କରୁ, ନା ନିଜ କୁ ଖୋଜୁ??
ଭକ୍ତି ମାଧ୍ୟମ ରେ ଆମେ ତାଙ୍କ ର ଉପସ୍ଥିତି କୁ ମାନସ ଚକ୍ଷୁ ରେ ଦେଖି ପାରୁ। ପଥର , ଫଟୋ ଭିତରୁ ବାହାରି ସେ ଭକ୍ତ ଙ୍କୁ କୋଲାଇ ନିଅନ୍ତି ।
ଏହି ଅନୁଭବ କୁ ସୂତନ୍ତ୍ର ଓ ନିବିଡ କରିବା ପାଇଁ ଆମେ ତାଙ୍କୁ ସବୁ ପୁରାଣ, ଶାସ୍ତ୍ର, ଭାଗବତ, ଗୀତା ସ୍ୱାଧ୍ୟାୟ କରୁ।
କିଛି ବୁଝା ପଡେ, ହୁଏତ କିଛି ସେମିତି ଅବୁଝା ଲାଗେ।
କିନ୍ତୁ ସେହି ଅନୁଭବ କୁ ନେବା ପାଇଁ ଆମେ ଜପ, ପୂଜା ଓ ସର୍ବ ଶେଷ ରେ ଧ୍ୟାନ ରେ ପହଂଚୁ।ଏମିତି କି ଅନେକ ସିଦ୍ଧ ଗୁରୁ ଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ନେଉ। କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତେ ଗୋଟିଏ ଉପରେ ଜୋର୍ ଦେଇଥାନ୍ତି ତାହା ହେଲା :

ଶ୍ୱାସ ବିଜ୍ଞାନ !!

ବିଶ୍ବାସ କରନ୍ତୁ ଏହା ଏକ ବିଜ୍ଞାନ ଅଟେ।
ଯେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ୱାସ ଚାଲିଛି, ସବୁ ଠିକ୍ , ମୁଁ ଅଛି, ମୋର ଅସ୍ତିତ କୁ ମୋ ଶରୀର ପ୍ରମାଣିତ କରୁଛି।
କିନ୍ତୁ. ଶ୍ୱାସ ସରିଗଲେ, ମୋ ଶରୀର ର ମାନେ କିଛି ନାହିଁ, ତାହା ଏକ ମୃତ ପଦାର୍ଥ!! ଯାହା ସଢ଼ୀ ବାରେ ଆରମ୍ଭ କରିବ।
ଏହି ଶ୍ୱାସ ଜୀବନ ର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅନୁଭବ ସହ ଆମ ସାଥିରେ ଥାଏ, ଛାଇ ସିନା ଆଲୋକ ରେ ହାତ ଛାଡିଦିଏ, ଶ୍ୱାସ କିନ୍ତୁ ଜୀବନ ର ସବୁ ଦୁଃଖ, ସୁଖ, ରାଗ ଓ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଟି ଅନୁଭବ ରେ ଆମ ସାଥି ରେ ହିଁ ଥାଏ।
ଆମ ରାଗ ସହ ପ୍ରଖର, ଲୁହ ସହ ରୁଦ୍ଧ ବି ହେଇ ସତେ ଯେମିତି ଜୀବନ ର ସବୁ ମୂହୁର୍ତ୍ତ କୁ ଆମ ସହ ସେ ହିଁ ଜିଉଥାଏ।
ସେ ବିଜ୍ଞାନ ନୁହଁ ତ କିଏ??
ସବୁ ବେଦ, ଯୋଗ, ଜ୍ଞାନ ଭିତରେ ଶ୍ୱାସ ର ରହସ୍ୟ ଅଛି।
ଇଡା, ପିଙ୍ଗଲା ଓ ସୁସୁମ୍ନା ର ବ୍ୟାଖ୍ୟା ରହିଛି ।
ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ଏହି ଶ୍ୱାସ ବିଜ୍ଞାନ ଉପରେ ଅନେକ ମୁନି ଋଷି ଗବେଷଣା କରିଛନ୍ତି।
ସେମାନଙ୍କୁ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ବୈଜ୍ଞାନିକ କହିବା ଦରକାର ।
ଆଜି ର ଜଳବାୟୁ କୁ ଆମେ ସହି ନ ପାରି , କେତେ ସୁବିଧା ରେ ରହିବି ରୋଗ ର ଶିକାର ହେଉଚୁ, କିନ୍ତୁ ହିମାଳୟ ରେ ଅନେକ ସାଧୁ ବିନା ବସ୍ତ୍ର ରେ ସାଧନା ରେ ବସିଛନ୍ତି।
କାହିଁକି ବସିଛନ୍ତି ?? ଈଶ୍ୱର ଙ୍କ ଅନ୍ୱେଷଣ ରେ ନା ନିଜ ରେ ଅନ୍ୱେଷଣ ରେ??
ଗୌତମ ବୁଦ୍ଧ, ଭାଗବତ ଅନୁସାରେ ମନ ହିଁ ଗୁରୁ ଓ ମନ ହିଁ ଈଶ୍ୱର ତାଙ୍କୁ ବାହାରେ ଅନ୍ୱେଷଣ ର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ !!
କିନ୍ତୁ ଆମେ ଖୋଜୁ , ତାହା ମିଳେ ବି କିନ୍ତୁ ସାମୟିକ।
ପୁରୀ ରେ ଯାଇ ଠେଲା ପେଲା ରେ ଜଗନ୍ନାଥ ଦର୍ଶନ ନେଇ ଆତ୍ମା ଶାନ୍ତି ମିଳେ ?? କିନ୍ତୁ କେତେ ସମୟ ପାଇଁ??
ସେହି ମୂହୁର୍ତ୍ତ କୁ କେତେ ଦିନ ଧରି ଜଣେ ଜୀବନ୍ତ କରି ପାରିବ??
ପୁଣି ଆଉ ଥରେ ପୁରୀ ବାହାରିବ ...
ନା ସବୁ ସମ୍ଭବ ଏହି ଶ୍ୱାସ ବିଜ୍ଞାନ ରେ, ଧ୍ୟାନ ବିଜ୍ଞାନ ରେ
ଘରେ ବସି ଧ୍ୟାନ ମାଧ୍ୟମ ରେ ସେହି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର କୁ ଦେଖନ୍ତୁ ଯାହା ପୁରୀ ରେ ଘଟିଥିଲା।
ତାହା ଜୀବନ୍ତ ହୋଇ ରହିବ ଯେବେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆପଣ ମାରି ନାହାନ୍ତି।
ପର୍ଥନ। ଓ ଧ୍ୟାନ ମଧ୍ୟରେ ଫରକ୍!!
ଆମେ ସବୁଦିନ ପୂଜା କରୁଚୁ, କର୍ମ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ, ଆଜି ତୁଳସୀ ଦେବୀ, କାଲି ସମୟ ନାହିଁ ଯନ୍ତ୍ର ପରି ପୂଜା କରିଦେଇ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ି ଦେବି। ଆଉ ସମୟ ଆସିଲେ ଯେବେ ଜୀବନ ରେ ଅନ୍ଧକାର ଆସିଯିବ, ମନ ଭରି ନିଜକୁ, ନିଜ ଭାଗ୍ୟ କୁ ଓ ଭଗବାନ୍ ଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିବି !! ଏହା କଣ
ପାର୍ଥନା??
ଉଦାହରଣ: ଯଦି କିଏ ବନ୍ଧୁ ବା ପରିବାର ର ଅତି ନିଜ ଲୋକ ବା ନିଜେ କୌଣସି ଆକସ୍ମିକ ଦୁର୍ଘଟଣା ଘଟିଲା, ତେବେ ତାର ଅସୁବିଧା ଓ ଫଳାଫଳ କେତେ ଦୂର ଖରାପ ହେଇ ଯିବ ତାହା ମନ ଭିତରେ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପରି ଦେଖାଯିବ।
ଏହା ସ୍ଵତଃ ପ୍ରବୃତ୍ତ ନୁହଁ, ଏହାକୁ ଆମ ର ନକାରାତ୍ମକ ପ୍ରକୃତି!!
ତେଣୁ ଏହି ସମୟ ରେ ଆମ ଧୈର୍ଯ୍ୟ, ଭଗବାନ୍ ଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରଗାଢ଼ ବିଶ୍ବାସ ଉପରେ ହିଁ ବିଶ୍ବାସ ରଖି ନିଜକୁ ସହଜ ରଖି କେତେ ଶୀଘ୍ର ଚମତ୍କାର ହେଇ ପାରିବ ତାକୁ ଚଳଚିତ୍ର ପରି
ବାରମ୍ବାର ଦେଖିବା ହିଁ ପର୍ଥାନା।
ଏହା ସେହି ଜଣାଣ ଯାହା ସତ ହୁଏ। ଯେ ଚମାତ୍କର କୁ ବିଶ୍ବାସ କରେ, ତା ଜୀବନ ରେ ହିଁ ଚମତ୍କାର ଘଟେ।
ଇତିହାସ ପ୍ରମାଣ ଅଛି - ସରଳ ଭଲ ପାଇବା, ସଫା ହୃଦୟ, କ୍ଷମା କରିପାରୁଥିବା ମନ ର ସବୁ ଭାବନା ସତ୍ ହୁଏ।
ଅସରନ୍ତି ଭାବନା ଆସୁଥିବା ଏହି ମନ କୁ ଶାନ୍ତ ଓ ଭଲ ବିଚାର କୁ ଅକ୍ତିଆର କରିପାରେ ଏହି ଶ୍ୱାସ ବିଜ୍ଞାନ।

ମନ ବି ଦୁଇ ପ୍ରକାର
୧) ଅବ ଚେତନ ମନ ବା ତର୍କବିହିନ ମନ
୨) ଚେତନ ମନ ବା ତାର୍କିକ ମନ

ସବୁ କଥା ଅବିଶ୍ବାସ କରିବା, ସବୁ କଥା କୁ ତର୍କ ବିତର୍କ କରି ତାକୁ ତର୍ଜମା କରିବା ହେଉଛି ଚେତନ ମନ ର କାମ।
କିନ୍ତୁ ଚମତ୍କାର କୁ ବିଶ୍ବାସ କରିବା, ଠିକ୍ ସମୟ ରେ ଉପାୟ ଖୋଜି ଆଣିବା, ଆମ ଶରୀର ଭିତର ହେଉଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରକିର୍ୟା କୁ ନିୟତ୍ରଣ କରିବା ଅବ ଚେତନ ମନ ର କାମ।
ତେଣୁ ଆମେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା ସମୟ ରେ ବି ଆମ ର ଶ୍ୱାସ, ଖାଦ୍ୟ ହଜମ, ରକ୍ତ ସଞ୍ଚାଳନ ସବୁ ଠିକ୍ ଠାକ୍ ରେ ଚାଲିଥାଏ।
କିନ୍ତୁ ଯଦି ଚେତନ ମନ ରେ ଯଦି ନାକରମତ୍କ ଭାବନା ଆସିବ, ଅବିଶ୍ବାସ ଆସିବ , ତେବେ ତାକୁ ଅବ ଚେତନ ମନ ଗ୍ରହଣ କରିନେଇ ଆମ କୁ ଅସଫଳ, ଅସୁବିଧା ପରି ଅନେକ ବାଧା ର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବା କୁ ପଡ଼ିବ।

ଆମ ମନ ରେ ଆସୁଥିବା ଅସରନ୍ତି ଭାବନା ରୁ ଯାହା ଆମ ପାଇଁ, ଆମ ପରିବାର ପାଇଁ, ଏହି ଜୀବଜଗତ ପାଇଁ, ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ପାଇଁ, ମଙ୍ଗଳକରି, ତାହା କରିପାରିବା । ଏହାର
ସାହାଯ୍ୟ ରେ ଆମେ ଆମ ଜୀବନ ର ସବୁଠୁ ବଡ ଲକ୍ଷ୍ୟ କୁ ହାସଲ କରିପାରିବା।
ଏହି ପୁଥିବୀ ଯାହା ଏକ ବିଦ୍ୟାଳୟ ସେଇଠୁ ଆମେ ଆମର ପାଠ କୁିୁ ଶିକ୍ଷା କରି ଆଗ କୁ ବଢିବା।
ଜୟଶ୍ରୀ ନନ୍ଦ।।

ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ବିଜ୍ଞାନ ରହସ୍ୟ

କେମିତି କାମ କରେ ଶ୍ୱାସ ବିଜ୍ଞାନ..