ଆପଣାର ହାତ

ଆକସ୍ମିକ କବାଟର ଠକ୍ ଠକ୍ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି କବାଟ ଖୋଲିଲି। ମୋ ସାମନାରେ ଠିଆ ହୋଇଥିଲେ ପାଖାପାଖି ପଞ୍ଚସ୍ତରୀ ବର୍ଷ ବୟସ ର ବୃଦ୍ଧ।ଛିଣ୍ଡା ଧୋତି ,ଛାତିରେ ପଇତା ଓ କପାଳରେ ଚନ୍ଦନ ର ତିଲକ ।ମୋ ଆଡକୁ ହାତ ବଢାଇଦେଲେ ।ସେ ମାଗିବାକୁ କିଛି ଚାହୁଁଥିଲେ ବୋଧୁଏ! ମନରେ ମୋର ଆଶଙ୍କା ଥିଲା।ଭାବୁଥିଲି କଣ କହିବି?
ଅପରିଚିତ ବ୍ୟକ୍ତି ର ଏପରି ବ୍ୟବହାର ମୋ ମନକୁ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ କରି ପକାଉଥିଲା।ସେ ବୃଦ୍ଧ ର ଚାହାଁଣୀରେ ଯେପରି ଭରି ରହିଥିଲା ଦୁଃଖର ସାଗର। ମୁହଁ ବି ଶୁଖି ମରୁଭୂମିର ଟାଙ୍ଗରା ଚଟାଣ ପରି ଦିଶୁଥିଲା। ହେଲେ ସାଗର ଓ ମରୁଭୂମିର ଟାଙ୍ଗରା ଚଟାଣ ମୋ ମନକୁ ଦ୍ବନ୍ଦ ରେ ପକାଇବା ପୁର୍ବରୁ ପଚାରିଦେଲି - କଣ ପାଇଁ ଆସିଛ? କାହାକୁ ଖୋଜୁଛ ? ଆପଣ କିଏ ?କଣ ଚାହୁଁଛ? ସତେ ଯେପରି ପ୍ରଶ୍ନର ଭଣ୍ଡାର ମୋ ମନ ଭିତରେ ଭରି ରହିଥିଲା ଓ ବାହାରିବାର ବାଟ ଖୋଜୁଥିଲା।ସେ କୌଣସି ପ୍ରତ୍ୟୁତ୍ତର ଦେଲେ ନାହିଁ ।ସେହିପରି ଛଳ ଛଳ ନୟନ ରେ ଚାହିଁ ରହିଥିଲେ ମୋତେ।ନିରବର ମୂର୍ତ୍ତି ପାଲଟି ଯାଇଥିଲେ ସତେ! ନିଜକୁ ଶାନ୍ତ କରି ନମ୍ରତା ପୁର୍ବକ ପ୍ରଶ୍ନ କୁ ପୁନଃ ପଚାରିଲି। ମାତ୍ର ଉତ୍ତର ରେ ନିରଵତା ହିଁ ପାଇଲି। କିଛି ସମୟ ଚାହିଁ ରହିବା ପରେ ମନରେ ମୋର ବିରକ୍ତି ଭାବ ଆସିଲା। ଜିଭର ରୁକ୍ଷ ବାକ୍ୟ କୁ ସମ୍ଭାଳି ମୁହଁ ଲେଉଟି ଆଣିଲି।
ପଛ ପଟେ ଶୁଣାଗଲା -ଆରେ ମୋନଜ୍‌! ମୋତେ ଚିହ୍ନି ପାରୁନୁ ! ସ୍ତବ୍ଧ ହୋଇଗଲି ।କିଛି ଭାବିବା ପୁର୍ବରୁ ବୁଲି ପଡିଲି। ପବନର ଏକ ମଧୁର ଶୀତଳ ଢେଉ ,ମୋ ଦେହରେ ସ୍ପର୍ଶ ହୋଇ ସତେ ଯେପରି ଶରୀରରେ ମୋର ବ୍ଯାକୁଳତାର ଲହରୀ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲା।ମୁଖ ମଣ୍ଡଳ ରେ ପୁର୍ବ ପରିକା ସେ ମରୁଭୂମିର ଟାଙ୍ଗରା ଚଟାଣ ନ ଥିଲା , ସତେ ଯେପରି କିଏ ସେଥିରେ ଜଳପ୍ରପାତ ର ମଂଜି ବୁଣି ଦେଇଥିଲା ।ପଚାରିଲି - ମୋନଜ କିଏ? ଏକ ଦୁଃଖ ଓ ସୁଖ ମିଶ୍ରଣ ର ହସ ତାଙ୍କ ମୁଖ ମଣ୍ଡଳ ରେ ପ୍ରସ୍ପୁଟିତ ହେଲା ।ସେ କହିଲେ ମନୋଜ! ମୁଁ ପରା ତୋ ଜେଜେ! ଚକିତ ହୋଇ ନିସ୍ତବ୍ଦ ଭାବେ ଚାହିଁ ରହିଥିଲି । ଭୟରେ କପାଳ ସଙ୍କୁଚିତ ହୋଇଗଲା। ତଥାପି ଶରୀରର ସମସ୍ତ ସାହସ କୁ କେନ୍ଦ୍ରିତ କରି ଶୁଷ୍କ ପଡ଼ି ଯାଇଥିବା କଣ୍ଠ ରେ କର୍କଶ ସ୍ବର ଉତ୍ପନ୍ନ କରି ଉତ୍ତର ଦେଲି - ଆପଣ ଯାଆନ୍ତୁ ।ଆପଣଙ୍କ ମସ୍ତିଷ୍କ ର ଶିରା ପ୍ରସିରା ଠିକ୍ ନାହିଁ। ଡାକ୍ତର ଦେଖାନ୍ତୁ।
କହିବା ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ମୋ ହାତକୁ ଜାବୁଡି ଧରି ପକାଇଲେ। ପାଗଳ ଙ୍କ ପରି ଅନାବନା ମୋ ଆଗରେ ଗପି ପକାଇଲେ। ଛାଡ ଛାଡ ଚିତ୍କାର କରି ଉଠିଲି।ସତେ ଯେପରି ଶରୀର ମୋର ଶକ୍ତିଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଚିତ୍କାର କରିବାକୁ ଚାହିଁଲେ ସୁଦ୍ଧା କରିପାରୁ ନ ଥାଏ।ଲାଗୁଥାଏ ଯେମିତି ଦୁନିଆ ର ସମସ୍ତ ଭୟ ମୋତେ ମାଡି ବସିଥାଏ। ଦମ୍ଭ ହୋଇ ବାପାଙ୍କୁ ଡାକ ମାରିଲି। ବାପା ଆସି ହାତକୁ ଛଡାଇ ବାହାର କରି ଦେଲେ। ଭାବନାର ସ୍ତମ୍ଭ ପାଲଟି ଯାଇଥିଲି। ଏକ ଲୟରେ ଚାହିଁ ରହିଥିଲି ତାଙ୍କ ଶେଷ ପ୍ରସ୍ଥାନ ଯାଏଁ। ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନ ମୋ ମନ କୁ ବାରମ୍ବାର ଆଘାତ କରୁଥିଲା। ମନ ଯେପରି ପାଲଟିଯାଇଥିଲା ଦ୍ବନ୍ଦ ର କ୍ରୀଡାଙ୍ଗନ, ଓ ତା ମଧ୍ୟରେ ବିଫଳ ଖେଳାଳି ହୋଇ ମୁଁ ଠିଆ ହୋଇଥିଲି।
ଭାବନା ରେ କେବେ କେଜାଣେ ପୂର୍ଣ୍ଣଚ୍ଛେଦ ଲାଗିଥିଲା। ଭାବୁ ଭାବୁ ସମୟ ସ୍ରୋତରେ ଭାସିଗଲି। ଦୁଇ ମାସ ବିତିଗଲା।
ବିଦ୍ୟାଳୟ ର ଶେଷ ଘଣ୍ଟାର ଶବ୍ଦ ସତେ ଯେପରି ଖୁସି ଓ ଉଲ୍ଲାସ ର ଭୂମିକମ୍ପ ହୃଦୟକୁ କେନ୍ଦ୍ର ବିନ୍ଦୁ କରାଇଥାଏ। କିନ୍ତୁ ଘର ମୁହାଁ ହୋଇ ଦୌଡୁ ଦୌଡୁ ପୁଣି ଥରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଥିଲା ସେହି ପୁରୁଣା ମୁହଁ।ସେଦିନ ମନ ରେ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିବା ପ୍ରଶ୍ନ ର ଉତ୍ତର ପାଇବାର ସୁଯୋଗ ମିଳିଛି ଭାବି ,ତାଙ୍କ ଆଡକୁ ଅଗ୍ରସର ହେଲି। ସଡକ ଠୁ ଦଶ ହାତ ଦୂରରେ ଦରଭଙ୍ଗା ଚାଳିଆ ,ଛଟାବାଡ଼ କାନ୍ଥ , ଛପର ରେ ଅନେକ ନକ୍ଷତ୍ର ମାନ ସାଇତା ରହିଥିଲେ। ଏହି ମହାନ ପ୍ରାସାଦ ର ନରେଶ ବୋଲି ଭାବି ଜିଆ ଖୋଳି ପକାଇଥିବା ପିଣ୍ଡା ଉପରେ ବସି ମୋତେ ଚାହିଁ ରହିଥିଲେ। ଲାଗୁଥିଲା ସତେ ଯେପରି ମୋ ଅପେକ୍ଷା ରେ ସେ ଥିଲେ।
ଗୋଡ ଠାରୁ ମୁଣ୍ଡ ଯାଏ ପରଖି ନେଇ ଦୀର୍ଘଶ୍ୱାସ ମାରି କହିଲେ- ଓ ମନୋଜ୍! ହଉ ଆସ! ବସ ମୋ ପାଖେ। କାନ୍ଧରୁ ବସ୍ତାନି ଟା କେଜାଣେ କେମିତି ହାତରୁ ତଳକୁ ଖସି ପଡିଲା। ପାଖରେ ଯାଇ ବସେତ ଭୋ ଭୋ କରି କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ପଚାରିଲି ଜେଜେ! ମୋ ନାଁ ତ ସୌରଭ୍ ।ପୁଣି ଏ ମନୋଜ୍ କିଏ? ସେଦିନ ଏପରି ବ୍ୟବହାର କଣ ପାଇଁ?ଆପଣ କଣ ଏଠାରେ ଏକା ରହୁଛନ୍ତି? ଝର ଝର ହୋଇ ଝରିଯାଉଥିବା ଲୁହ କୁ ହାତରେ ପୋଛି ନିଜର ମନରେ ଲୁଚି ରହିଥିବା ଗୋପନ କଥା ପ୍ରକାଶ କରିଲେ -ମନୋଜ୍ ମୋ‌ ନାତି।ତାର ମୁହଁ ଠିକ୍ ତୋ ପରି ।ହସ ହସ ମୁହଁ।କୁଞ୍ଚୁ କୁଞ୍ଚୁ କେଶ ।ଚମ୍ପା ଫୁଲ ପରି ଟିକି ଟିକି ଆଙ୍ଗୁଳି ।ଜନ୍ମ ଠାରୁ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ଯନ୍ତ ମୋରି ପାଖରେ ତ ହସିବା ଶିଖିଥିଲା ! ଦୁନିଆ କୁ ଦେଖିବା ଶିଖିଥିଲା! ମାତ୍ର ବାସ୍ତବତା ଆଉ କିଛି ଥିଲା।ଏକ ସଡକ ଦୁର୍ଘଟଣାରେ ନୂଆ ନୂଆ ଜଳିବା ଶିଖିଥିବା ଦୀପ ଟା ଧପ୍ କରି ଲିଭିଗଲା।
କହୁ କହୁ ବହିଗଲା ଲୁହର ଧାର । ଲୁହ ନଥିଲା ,ତାହା ଥିଲା ନିଜ ଜୀବନ ପ୍ରତି ଘୃଣା ଓ ଅଭିମାନ। ଜେଜେ ଙ୍କ ଲୁହ ଦେଖି ମୋ ଆଖି ବି ହୋଇଗଲା ଛଳ ଛଳ। କେଜାଣେ କାହିଁକି? କେଉଁ କାରଣ ପାଇଁ? ଲାଗୁଥିଲା ସେ ମୋ ଜେଜେ ଆଉ ମୁଁ ତାଙ୍କ ନାତି ମନୋଜ।

ଘର ମୁହାଁ ହୋଇ ଦୌଡିଲି।

ଲେଖନୀ ଚାଳନା - ସୌମ୍ୟ ରଞ୍ଜନ ରାୟ
ଭୂୟାଁ ଉଆସ, ଗୁଆମାଳ, ଭଦ୍ରକ

ଆପଣାର ହାତ || Apanara Hata ||Odia Story

ନିଜର ନ ହୋଇ ବି ନିଜର ! ଏ କି ବିଚିତ୍ର ସଂସାର!!!!