ଆଲୋକ ର ପର୍ବ ଦିପାବଳୀ

🌹🌹🌹🌹

ଆଲୋକମାଳା ,ଦିପ, ମହଣବତୀ ,ରଙ୍ଗିନ ବିଜୁଳିବତୀରେ ସାରା ଜଗତ ଜାଜ୍ୱଲ୍ୟମାନ ହେଉଥାଏ।ଅମାବାସ୍ୟାର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଚିରିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଦିପର ଜ୍ୟୋତି ।ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ ଆନନ୍ଦ ଉଲ୍ଲାସର ସ୍ୱର ।ଘଡିବାଣ, ଝୁରଝୁରି ,ଦିଆସିଲି ,ରଶୁଣବାଣ ସବୁ ଫୁଟାଇବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ସହରଯାକର ପିଲାମାନେ। ଯୁବକଗୋଷ୍ଠୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଣ ଫୁଟାଇବା ପାଇଁ ଏଟ ଅପୂର୍ବ ଆନନ୍ଦ ଖେଳିଯାଇଥାଏ। ଆମ ଓଡ଼ିଶାର ପରମ୍ପରା ଅନୁସାରେ ପ୍ରୟାଶ୍ରାଦ୍ଧ ହେଉଛି କାଉଁରିଆ କାଠିକ ଜଳାଇ ବାତି ଦେଖାଇ ବଡ଼ ବଡ଼ୁଆମାନଙ୍କୁ ଡାକିବା। ଏପରି ପାରମ୍ପରିକ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମହୋଇଥାଏ। ପ୍ରାୟ ସମସ୍ତଙ୍କ ଘରେ ଚାଲିଛି ପିତୃପୁରୁଷଙ୍କୁ ବା ମାତୃ ବଂଶର ବଡ଼ବଡ଼ୁଆମାନଙ୍କୁ ପିଣ୍ଡଦାନ ଦେଇ ତୃପ୍ତି କରାଇବାର ପ୍ରୟାସ। ଘରର ସମସ୍ତ ଲୋକ ବ୍ୟସ୍ତ ଯାହାର ଯେତିକି ଶକ୍ତି ଅଛି ସେହିପରି ନାନା ଫଳମୂଳ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ପଦାର୍ଥ ଦେଇ ଘରର ସଦସ୍ୟ ମାନେ ପିଣ୍ଡ ସଜାଡ଼ିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ।ନନାଙ୍କର ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ୍ରମେ ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଥାଏ।ପିଣ୍ଡ ପଡି ସାରିଲା ପରେ ଘରର ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଦେଇସାରି ଘରର ଦେଇ ପିଣ୍ଡିରେ ରଖିଥିବା ବଡ଼ ହାଣ୍ଡିଟିକୁ ଧରି ରମେଶ ଚାଲିଲା ତ୍ରିଛକିରେ ହାଣ୍ଡି ଥୋଇ ଦେଇ ଆସିବ। ସନ୍ଧ୍ୟାର କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ପିମ୍ପେଇ ଡକା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ପର୍ବ ଚାଲିବ। ପିମ୍ପେଇ ଡକା ପରେ ଜଳୁଥିବା କାଉଁରିଆ କାଠିକୁ ଧରି ଗୋବର ଖାତରେ ମାଡ଼ିବା ପରମ୍ପରା ଅଛି। ସେଥିପାଇଁ ଚଟାପଟ ସେ ଅଗ୍ନି ସଂଯୋଗ ହୋଇଥିବା କାଠିକୁ ଧରି ଗୋବର ଖାତରେ ପୋତି ଦେଇ ଆସିଲା ସେ ।ତାହା ପରେ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଗୋବରଖାତରେ କାଉଁରିଆ କାଠିମାନ ପୋତିଦେଇ ଆସିଥାନ୍ତି ।ପୋତାହୋଇଥିବା କାଠି ମାନ ଜଳୁଥାଏ ।ସେହି ଧୀମା ଆଲୋକରେ ଦୂରରେ ରଖିଥିବା ହାଣ୍ଡି ପାଖ ଜାଗାକୁ ଚାହିଁଦେଲା ରମେଶ ।ଦେଖାଗଲା କେହିଜଣେ ସେ ହାଣ୍ଡିରେ ଥିବା ଖାଦ୍ୟକୁ ଖାଉଛି। ଛାୟା ପରି ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଛାୟା ମୂର୍ତ୍ତି ଭାବିଲା ତାର ଦାନ କରିଥିବା ଖାଦ୍ୟକୁ ପିତୃପୁରୁଷମାନେ ଆସି ଖାଉଛନ୍ତି ।ସେପଟେ ବାଣ ଫୁଟାଇବାର ଥିଲା ସେଥିପାଇଁ ରମେଶ ପଳେଇ ଆସିଲା ।ବାଣ ଫୁଟାଉଥାଏ ତା ମନରେ ସେ ଛାୟାମୂର୍ତ୍ତି କଥା । ଭାବୁଥାଏ ଆଉଥରେ ଯାଇ ଦେଖିଆସିବ,ସେ ଛାୟା ମୂର୍ତ୍ତି ରେକିଏ। ପୂର୍ବ କଥା ମାନ

ମନେ ପଡ଼ୁଥାଏ।କିଛି ସମୟ ପରେ ପୁଣି ସେହି ହାଣ୍ଡିପାଖକୁ ଯାଇଥିଲା ଦେଖିଲାବେଳକୁ ସେଠାରେ ହାଣ୍ଡି ହିଁ ନାହିଁ ।ଟିକେ ବାଟ ଆସିଛି ପୁଣି ପଛକୁ ଫେରି ଚାହିଁଲା ବେଳକୁ ଆଉ ଏଖ ହାଣ୍ଡି ପାଖରେ ଜଣେକେହି ଠିଆ ହୋଇଛି ।ହାତରେ ଧରିଥିବା ଟର୍ଚ ଲାଇଟ ସେ ଛାୟା ମୂର୍ତ୍ତି ଉପରକୁ ପକାଇଦେଲା ଲାଇଟ ଦେଖି ସେ ମୂର୍ତ୍ତି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ମଣିଷଟି ଦୌଡ଼ି ପଳାଇଥିଲା । ରମେଶ ଜାଣିପାରିଲା କି ସେ କୌଣସି ପିତୃପୁରୁଷ ନୁହନ୍ତି ଜଣେ ଜୀବନ୍ତ ମଣିଷ । ଭୟ ନ କରି ତା ପଛେ ପଛେ ଗଲା। ଟିକେ ଦୂରରେ ଗୋଟିଏ ପଲିଥିନ୍ ବନ୍ଧା ଘାଟିମାଟି ଘରଟିଏ ଦେଖିବାକୁ ପାଇଥିଲେ।ସେ ଘର ଭିତରୁ କାହାର କଥା ଶୁଭୁଥାଏ ଟିକିଏ ରୁହ, ମୁଁ ଆଉଥରେ ଯିବି ।ଏବେ ସେଠି ଲୋକମାନେ ଅଛନ୍ତି ଦେଖିଲେ ପାଟି କରିବେ । ରମେଶ ସେ ଘର ପାଖକୁ ଯାଇ ଦେଖିଲା ସେ ଘର ଭିତରେ ଛିଣ୍ଡା ନେଙ୍ଗଡ଼ା ମଇଳା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧା ଦୁଇଜଣ ସ୍ତ୍ରୀ ଲୋକ ବସିଛନ୍ତି ।ସେମାନେ କଥା ହେଉଛନ୍ତି ଆଜିର ଖାଇବା ତ ହୋଇଗଲା ଆଉ ଦୁଇଟି ହାଣ୍ଡି ଥିଲା।ନେଇ ଆସିଥିଲେ କାଲିର ଖାଇବା ଯୋଗାଣ ହୋଇଯାଇଥାନ୍ତା।କହି ମନଦୁଃଖ କରୁଥାଆନ୍ତି ।ରମେଶ ଡାକିଲା ,ଭିତରେ କିଏ ଅଛ ?ବାହାରକୁ ଆସ ?ଭିତରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ଡରିଗଲେ। ତାଙ୍କ ଭିତରେ ଛୋଟ ଛୁଆଟେ ଥିଲା। କହୁଥାଏ, ସିଏ କଣ ଏ ଖାଦ୍ୟ ନେଇଯିବେ ।କହି କାନ୍ଦି ଉଠିଲା କହିଲା ବା' ମୋତେ ମୁଠାଏ ଖୁଆଇ ଦେ ତା ପରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଇଦେବୁ ,ଭାରି ଭୋକ ହେଉଛି ।ରମେଶ ଆଉ ନ ଡାକି ଚୁପ ହୋଇ ପଳେଇ ଆସିଲା ।ସେ ପିଲାଟି ପାଲର କଙ୍କଣାରେ ବାହାରକୁ ଚାହିଁ ଖୁସିରେ ନାଚିଗଲା କହିଲା ସେ ପଳେଇଗଲେ ।ଚାଲ ଆଗ ଖାଇଦବା। ପୁଣି ଆସି ନେଇଯିବେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକା ସାଙ୍ଗରେ ସେ ଖାଦ୍ୟତକ ଖାଇ ଦେଇ ହାଣ୍ଡି ଧରି ପୂର୍ବରେ ଥିବା ସ୍ଥାନରେ ରଖି ଦେଇ ଆସିଲେ ।ରମେଶ ଘରକୁ ଯାଇ ତା ବୋଉ ଆଉ ତା ଘର ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଡାକିଲା ସବୁ କଥା କହିଲା ଆଜି ଆମେ ଶହ ଶହ ଟଙ୍କାର ବାଣ ଆଣି ଧୂଆଁ କରିଦେଲୁ ,ଦିନ କରିବା ବାହୁଲ୍ୟ ରେ କେତେ ଚାଉଳ ଭାତ ପାଣିରେ ପକାଇଦେଲୁ ।ଅବଶ୍ୟ ଅନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ତାକୁ ଖାଇଥିବେ, କିଛି ନଷ୍ଟ ନଷ୍ଟ ବି ହୋଇଥିବ।

ଆଜି ଆମ ଭିତରେ ଏମିତି କେତେ ଲୋକ ଅଛନ୍ତି ଯିଏ ଆଜି ଭଳି ଦିନରେ ଉପାସରେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି। କିଛି ସମୟ କଥା ପରେ ସିଏ ତା ଭାଇକୁ ସାଙ୍ଗରେ ନେଇ ଘରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ପିଠା କିଛି ଫଳ ଏବଂ ଦୀପ ନେଇ ସେଠାକୁ ଗଲା।ସେ ଘର ବାହାରେ ଡାକିଲା।ସେମାନଙ୍କୁ ବୁଝାଇ କହିଲା ମୁଁ କିଛି ନେବିନି କିମ୍ବା ତୁମମାନଙ୍କୁ କିଛି କହିବି ନାହିଁ ବାହାରକୁ ଆସ। ସେମାନେ ଡର ଡରି ବାହାରକୁ ଆସିଲେ ।ରମେଶ ଆଉ ତା ଭାଇ ସେଠାରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଆଣିଥିବା ଖାଦ୍ୟତକ ଦେଇ ,ତାଙ୍କ ଘର ବାହାରେ ଦୀପ ଲଗାଇ, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ ଆଜି ପରା ଦୀପାବଳି ତୁମ୍ଭେ ଦୀପାବଳିରେ ଅନ୍ଧକାରରେ ରହିଛ ,ଆସ ଆମ ସହିତ ଦୀପ ଜଳାଅ। ସେସବୁ ଦେଖି ତାଙ୍କ ଘର ଲୋକ ଖୁସିରେ କାନ୍ଦି ପକାଇଲେ। ଯେଉଁ ଲୋକ ଟି ହାଣ୍ଡି ଆଣିଥିଲା ,ସେ ରମେଶ୍ୱର ପାଦ ଧରି ପକାଇ କ୍ଷମା ମାଗିଥିଲା ।କହିଲା ଦୁଇ ଦିନ ହେଲା, କାମ ମିଳିନି ।ଆଜି ଖାଇବାକୁ ନାହିଁ ।ମାଗି ଖାଇବା ପାଇଁ ଲାଜ ମାଡ଼ିଲା ।ଉପାସରେ ରହିଥିଲୁ, ବାହାରେ ବୁଲୁଥିଲି ଦେଖିଲି ସେଠାରେ ତୁମେ ହାଣ୍ଡିଟିଏ ଥୋଇ ଦେଇଗଲ ।ମୁଁ ତାକୁ ଦେଖି ଭାବିଲି ଯେ ସଂସାର ନାହାନ୍ତି ସେମାନେ କ ଣ ଆସିବେ ନା ଏ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବେ। ଆମେ ତ ଉପାସରେ ଅଛୁ, ସେ ଖାଦ୍ୟରୁ ମୁଠାଏ ତଳେ ପକାଇ ଦେଇଛି। ହାଣ୍ଡି ଆଣି ଖାଦ୍ୟ ରଖିଦେଇ ପୁଣି ହାଣ୍ଡି ନେଇ ସେଠି ଥୋଇଦେଇ ଆସିଥାନ୍ତି, ତୁମେ ଦେଖିଦେଲ ।ଏମିତି ବହୁବାର କରିଛି ।ଆଜି ଧରା ପଡ଼ିଗଲି, କହି କାନ୍ଦି ପକାଇଲା ।ରମେଶ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖ ପ୍ରକାଶ କରି କହିଲା ଆମେ ତ ଖାଦ୍ୟ ବାଣ୍ଟିଦେଇଥାଉ ସେଇମାନଙ୍କୁ ଯାହାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ ।ସମ୍ପର୍କ ଭଲ ହେବ ,ବଡ଼ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଖରେ ବସା ଉଠାହେବ ,ସେମାନେ ଖାଦ୍ୟର ମୂଲ୍ୟ ବୁଝନ୍ତି ନାହିଁ କିମ୍ବା ଖାଦ୍ୟର ଆବଶ୍ୟକତା କ ଣ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ ଜଣାନଥାଏ ।କହି ସେଠାରୁ ଚାପଳାଇ ଆସିଥିଲା।

ସେଦିନ ରାତିରେ ରମେଶ ତା ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କୁ।ଏକାଠି କରି ସହରର ତଳ ବସ୍ତୀକୁ ଯାଇଥିଲେ ।ଯେଉଁଠି ଅଧିକାଂଶ ଘରେ ବିଜୁଳିବତିବି ଜଳୁନଥିଲା ।ସେମାନେ ସାଥିରେ ନେଇଥିବା ଦୀପ ବଳିତା ତେଲ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବାଣ୍ଟିଥିଲେ ।ଖାଇବା ପାଇଁ ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ ପିଠା ଏବଂ ମିଠାମାନ ନେଇଥିଲେ ,ବସ୍ତିର ଲୋକମାନେ ଘରେ ଦୀପ ଜଳାଇ ମିଠା ଖାଇ ରମେଶ ଓ ତା ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କୁ ବହୁତ ଆଶୀର୍ବାଦ କରିଥିଲେ ।କହିଥିଲେ ଆମ ଜୀବନରେ ଦୀପାବଳି ଖାଲି ବଡ଼ ଲୋକଙ୍କ ଘରେ ଦେଖୁ ନିଜେ କେବେ ଦୀପ ଜାଳିନଥିଲୁ ପିତୃପୁରୁଷଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଜଳାଯାଉଥିବା।କାଉଁରିଆ କାଠି ବି ଆମେ ପାଉନା ।ସେଦିନ ସେମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଖୁସି ହୋଇଥିଲେ। ଦୀପ ଜଳାଇବା ମାନେ ଖାଲି ଘର ବାହାରର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂରୀଭୂତ କରିବା ନୁହେଁ, ଏ ଦୀପ ମନକୁ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର କରିଥାଏ ।ସେଦିନ ସେହି ବସ୍ତିବାସି ଲୋକ ମାନଙ୍କ ଖୁସି ଦେଖି ସେଠାକୁ ଯାଇଥିବା ସବୁ ପିଲାମାନେ କହିଲେ ଆଜି ହିଁ ପ୍ରକୃତରେ ଦୀପାବଳି ପାଳନ ହେଲା ।ଆଲୋକର ପର୍ବ ଏହି ଦୀପାବଳି ,ଖୁସି ଆନନ୍ଦର ପରିଭାଷା ବ୍ୟକ୍ତ କରି ଦୀପ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରାଯାଏ ।ଅନ୍ତରର କାଳିମାର ବା ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂରୀତ କରିବା ଓ ଅନ୍ୟର ମୁଖରେ ଟିକେ ହସ ଦେଇ ପାରିଲେ ଆମେ ପ୍ରକୃତ ଆନନ୍ଦ ପାଇଥାଉ। ପ୍ରକୃତର ଦୀପାବଳି ସେହାକୁ ହିଁ କୁହାଯାଇଥାଏ ଯେଉଁଠି ଅନ୍ୟର ଜୀବନର ଅନ୍ଧକାରରେ ଟିକେ କ୍ଷୁଦ୍ର ଆଲୋକର ଶିକ୍ଷା ଦେଖେଇ ପାରିବା।ବା ଅନ୍ୟକୁ ଟିକେ ଖୁସି ଦେଇପାରିବା।

ଲିଳା ମୟୀ ଦାଶ

କେନ୍ଦ୍ରାପଡ଼ା

ଶୀର୍ଷକ ସୁବିଚାର
ଦୟା କ୍ଷମା ଯାହା ମନରେ ଥିବ
ସୁବିଚାର କରୁଥିବ
ଉତ୍ତମ ମାନବ ରୂପେ ସେ ସମାଜେ
ସନମାନ ପାଉଥିବ।
ଲିଳା ମୟୀ ଦାଶ
କେନ୍ଦ୍ରାପଡ଼ା

ଲୋଭ ମହୋମାୟା ସୀମାରେ ଥିଲେ
ଜୀବନ ଧାରା ବଦଳଇ
ସତ୍ୟ ପଥେରହି ସୁବିଚାର କରେ
ଉତ୍ତମ ମାନବ ସେହି

ଆଲୋକ ର ପର୍ବ ଦିପାବଳୀ

diwali festival of lights