ଜ୍ଞାନ ନିଜସ୍ଵ ନାମରେ ତେଜୀୟାନ। ପ୍ରାଣୀର ସାତ୍ତ୍ୱିକ ଗୁଣାବଳୀ ଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରୁ ଜ୍ଞାନ ଅନ୍ୟତମ,ଯାହା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜୀବିତ ସତ୍ତାରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଥାଏ ଓ ସ୍ଥାନ କାଳ ପାତ୍ର ନିର୍ବିଶେଷରେ ସେମାନେ ଏହାର ଉପଯୋଗ କରିଥାନ୍ତି। ଚୌରାଅଶୀ ଲକ୍ଷ ଯୋନି ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା,ଜଗତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜୀବ ମନୁଷ୍ୟ ଏହି ଜ୍ଞାନର ଅଧିକ ମାତ୍ରାରେ ଅଧିକାରୀ ହୋଇଥାଏ କାରଣ ସେ ନିଜ ପାଖରେ ଉପଲବ୍ଧ ଥିବା ଜ୍ଞାନ ସହିତ ଅନ୍ୟଠାରୁ ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ଜ୍ଞାନ ଆହରଣ କରିବାର ସୁଯୋଗ ପାଇଥାଏ।ପୂର୍ବକାଳରେ ଯେତେବେଳେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଆହରଣର ଏତେ ବେଶୀ ସୁବିଧା ନ ଥିଲା,ପ୍ରଚାର ପ୍ରସାର ର ସୁଯୋଗ ନ ଥିଲା,ଲିଖନ ପଠନ ର ମାଧ୍ୟମ ନ ଥିଲା ସେତେବେଳର ବୁଦ୍ଧିଜୀବୀ ମାନେ, ମୁନିଋଷିମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ସାଧାରଣ ମନୁଷ୍ୟକୁ, ସମାଜକୁ ଶିକ୍ଷିତ କରୁଥିଲେ ଯାହା। ପରବର୍ତ୍ତୀ କାଳରେ ବେଦ ବା ଶ୍ରୁତି,ଲୋକକଥା ଓ ଢଗଢମାଳି ରେ ପରିଗଣିତ ହେଲା।

ଜ୍ଞାନ ଆହରଣ ପଶୁପକ୍ଷୀ ହେଉକି ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କ ଜୀବନରେ ଏକ ଇଶ୍ୱରଦତ୍ତ କଳା।ଯେ କୌଣସି ପ୍ରାଣସତ୍ତା ଧରାପୃଷ୍ଠରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବାର ପର ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ କିଛି ନା କିଛି ଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାନ୍ତି। ପରିପକ୍ଵ ଜ୍ଞାନ ସମୟାନୁସାରେ ବୁଦ୍ଧି ରେ ରୂପାନ୍ତରିତ ହୋଇଥାଏ।ବିଭିନ୍ନ ମାଧ୍ୟମରେ ତ ଆମେ ଜ୍ଞାନ ଆହରଣ କରିଥାଉ କିନ୍ତୁ ସ୍ଵଲବ୍ଧ ଜ୍ଞାନକୁ ଠିକ୍ ସମୟରେ,ଠିକ୍ ସ୍ଥାନରେ,ଠିକ୍ ଉପାୟରେ ବିନିଯୋଗ କରିବା ହିଁ ହେଉଛି ଜ୍ଞାନର ସଦୁପଯୋଗ ବା ବୁଦ୍ଧିର ପ୍ରୟୋଗ ଏବଂ ଏଥିରୁ ବ୍ୟକ୍ତିର ପରିଣାମଦଶୀତା ଓ ଜ୍ଞାନର ଗଭୀରତା ପ୍ରକାଶ ପାଇଥାଏ। ଫଳଭାରରେ ଗଛଟି ନଇଁ ପଡ଼ିଲା ପରି ପ୍ରକୃତ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଧିରସ୍ଥିର,ନମ୍ର, ସ୍ୱଳ୍ପଭାଷୀ ହୋଇଥାନ୍ତି।ସମୟ ଓ ପରିସ୍ଥିତିର ଆବଶ୍ୟକତା ଅନୁସାରେ ନିଜର ଜ୍ଞାନ ବୁଦ୍ଧିକୁ ଉପଯୋଗ କରିଥାନ୍ତି।ଯେକୌଣସି ବିଷୟରେ ଅଧିକରୁ ଅଧିକ ଜାଣିବା ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କର ସ୍ପୃହା ଥାଏ,ବ୍ୟଗ୍ରତା ଥାଏ।ଅନ୍ୟପକ୍ଷରେ ଆଉ କେତେକଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି ଜିନିଷକୁ ଜାଣିବା,ବୁଝିବା,ତାକୁ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଉପଯୋଗ କରିବା ପିଲାଖେଳ ସଦୃଶ ହୋଇଥାଏ। ବିଷୟବସ୍ତୁଟିର ମାତ୍ର ସାମାନ୍ୟ କେତେ ପ୍ରତିଶତ ଜାଣିସୁଦ୍ଧା ସେମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇଯାଆନ୍ତି ଓ ସେହି ସାମାନ୍ୟ ଜ୍ଞାନକୁ ପୁରା ଘଟଣାବଳୀ ଉପରେ ପ୍ରୟୋଗ ମଧ୍ୟ କରିଦିଅନ୍ତି।ଫଳତଃ ପରିଣାମ ଓଲଟା ହୁଏ। କ୍ଷତି ଦୁଇ ପକ୍ଷର ହୁଏ।ପରମ୍ପରା ନାମରେ କୁପରମ୍ପରା, ସଂସ୍କାର ନାମରେ କୁସଂସ୍କାର ତଥା ବିଶ୍ୱାସ ନାମରେ ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସ ର ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ ଯାହା ଭବିଷ୍ୟତରେ ମାନବ ସମାଜକୁ ବିପଥଗାମୀ କରାଇଥାଏ।ଏହା ଉପରେ ଅନେକ ନାଟକ,ଗଳ୍ପ,ଶିଶୁଗଳ୍ପ ରଚିତ ହୋଇଛି।ଯେପରି,ମିଠାକୋଳି ଖାଉଥିବା ମାଙ୍କଡ ଓ କୁମ୍ଭୀର କାହାଣୀ,ନୀଳ ଶୃଗାଳ ଗଳ୍ପ,ଘାସର ରଙ୍ଗ ସବୁଜ ନା ନୀଳ ଏହା ଉପରେ ବାଘ ଓ ଗଧର କଳି ଓ ସିଂହ ରାଜାର ବିଚାର ଇତ୍ୟାଦି ଇତ୍ୟାଦି।

ଅଧୂନା ସମାଜରେ ଶିକ୍ଷାଦାନ ପ୍ରଣାଳି କେତେକାଂଶରେ ଏହି ତଥ୍ୟ ଉପରେ ଆଧାରିତ।ଅଳ୍ପ ସମୟ ଭିତରେ ବହୁତ କିଛି ଜାଣିଯିବା ର ଉପାୟ ଓ ଆଗ୍ରହ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଜିଜ୍ଞାସୁ ତ କରାଉଛି କିନ୍ତୁ ସେହି ଜ୍ଞାନ ର ଗଭୀରତା ଅଭାବରୁ ସେହି ସ୍ୱଳ୍ପ ସମୟର ସ୍ୱଳ୍ପ ସଞ୍ଚିତ ଜ୍ଞାନକୁ ସେମାନେ ଅତିଶୀଘ୍ର ଭୁଲି ବି ଯାଉଛନ୍ତି।ହୋଇପାରେ ଏହା ବର୍ତ୍ତମାନ ସମୟର ଆହ୍ବାନ କିନ୍ତୁ ଏହାକୁ ଧର୍ଯ୍ୟ, ସହନଶୀଳତା, ଆନ୍ତରିକତା ର ପ୍ରଲେପ ଦେଇ ଆମେ ଅଧିକ ରୁଦ୍ଧିମନ୍ତ, ପ୍ରାଣବନ୍ତ ସର୍ବୋପରି କାର୍ଯପଯୋଗୀ କରାଇପାରିବା।ଏହାହିଁ ଆମ ଭିତରେ କାର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠା, କାମଟିର କୁଶଳତା ବଢ଼ାଇବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବ ଓ ପରୋକ୍ଷରେ ଏକ ସୁସ୍ଥ ସମାଜ ଗଠନରେ ସହାୟକ ହେବ।

ଏକ ସତ କାହାଣୀଟି କହୁଛି।ମୁଁ ପଢ଼ିବା ସମୟରେ ଆମ ଘର ପାଖରେ ଏକ ବଙ୍ଗାଳି ପରିବାର ଆସି ରହିଲେ।ବାପା,ମା ଓ ତିନି/ଚାରି ବର୍ଷର ପୁଅଟିଏ ରାମୁ।ଭଦ୍ରମହିଳା ଙ୍କୁ ଓଡ଼ିଆ ଜଣା ନ ଥିଲା କିନ୍ତୁ ଶିଖିବା ପାଇଁ ଆଗ୍ରହୀ ଥିଲେ ଓ ତାକୁ ପ୍ରୟୋଗ କରିବାପାଇଁ ତତୋଧିକ ଇଛୁକ।ଖାଲି ସମୟରେ ସେ ଆମ ଘରକୁ ଆସନ୍ତି।ଥରେ ମୋ ଜେଜେମା ଆସିଥାନ୍ତି। ଦିନେ କାମ ସରିଲାଣି କି ବୋଲି ବୋଉର ପ୍ରଶ୍ନରେ ଉତ୍ଫୁଲିତ ହୋଇ କହିଲେ,ହଁ ହଁ ମାହୁସୀ କାମ ସାରିଗଲି। ରାମୁକୁ ଗଧୋଇଲି,ତାକୁ ଖାଇଲି, ତା ବାବାକେ ଖାଇଲି।ମୋ ପେଟ ପୂରିଅଛି।ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଆମେ ତ ଅଭ୍ୟସ୍ତ ଥିଲୁ କିନ୍ତୁ ଜେଜେମା ଛାନିଆ।ଏହା ଆମ ଶୀର୍ଷକଟିର ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଉଦାହରଣ ନୁହେଁ କି?

ସମାପ୍ତ

ଏକ ଅନୁଶୀଳନ

ଅଳ୍ପ ବିଦ୍ୟା ଭୟଙ୍କରୀ