ଶୀର୍ଷକ -- ପୋଡ଼ା ସଳିତା।
ବୃନ୍ଦାବତୀ ପାଶେ ଜାଳି ଦୀପାବଳି
ସଭିଙ୍କ ଶୁଭମନାସେ ,
ସଳିତାଟି ପରି ନିଜେ ଜଳି ଜଳି
ମୃଦୁ ମୃଦୁ ସିଏ ହସେ।
ସ୍ମିତ ହସ ତାର ଅନ୍ତରର ବେଦନା
ଲୁଚାଇବା କାମ କରେ,
ନିଜ ଲୁହ ନିଜେ ପିଇଯାଇଥାଏ
ଜଣାଇନାହିଁ କାହାରେ।
ଯେବେ ଯାଏ ଜଳି ଆଲୋକ ଦିଅଇ,
ସଭିଙ୍କର ପ୍ରିୟ ହୁଏ ,
ଜଳି ଜଳି ସରିଗଲେ ତା ଜୀବନ
ଅଲୋଡା ସେ ହୋଇଯାଏ ।
ସକାଳୁ ଦୀପକୁ ସଫା କଲା ବେଳେ
ପୋଡା ସଳିତାକୁ ଦେଖି ,
ସିଏ ଦିନେ ଏହିପରି ହୋଇଯିବ
ଭାବି ପୋଛୁଥାଏ ଆଖି।
କେବେ କେହି ତାକୁ ପଚାରନ୍ତି ନାହିଁ
ସୁଖ ଦୁଃଖ କିଛି କଥା,
ସବୁରି ସବୁ କାମ କରିବା ପାଇଁ
ସତେକି ବିକିଛି ମଥା।
ଯେତେ ଆଗକୁ ଯାଉ ଏ ଦୁନିଆଁ
ଲୋକେ ବଦଳିବେ ନାହିଁ ,
ଯିଏ ଚୁପ ରହି ସବୁଯାଏ ସହି
ତା ଭାଗ୍ୟରେ ସୁଖ ନାହିଁ।
ସଳିତାଟି ପରି ଜଳି ଜଳି ସାରି
ଯିବା ଯାଏ ଜଳୁଥିବ ,
ପ୍ରଭାତି ଆଲୋକ ପଡିଲା ପରେ ବି
ଜଳିବା ତା ଚାଲିଥିବ।
ସରିଗଲା ପରେ ଶରୀରର ଶକ୍ତି
ଅଣଦେଖା ହୋଇଯିବ,
ପୋଡ଼ା ସଳିତା ପରି ଫିଙ୍ଗାହେବ
ଦୁର୍ବଳ ଯେବେ ହୋଇବ ।
ସମାଜତ ସ୍ୱାର୍ଥ ନ୍ଵେଷି ଅଟେ ଭାଇ
ବିନା ସ୍ୱାର୍ଥେ ନ ଚାହଁଇ,
ନିଜ ସନ୍ତାନ ବି ମୁହଁ ବୁଲାଇବେ
କିଏ କାହାର ନୁହଁଇ।

ଲିଳା ମୟୀ ଦାଶ
କେନ୍ଦ୍ରାପଡ଼ା

ଓଡ଼ିଆ କବିତା ପୋଡ଼ା ସଳିତା

odia kabita podasalita