ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ହେଉଛି ସମାଜର ଆଖି ସଦୃଶ ଯାହାକି ସମାଜରେ ଘଟୁଥିବା ନିତିଦିନିଆ ଘଟଣାବଳୀକୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ନିକଟରେ ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ଉପସ୍ଥାପନ କରେ । ମୁଁ ଓଡିଆ ବୋଲି ଗର୍ବିତ ମନେ କରେ ମାତ୍ର ଆମ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଜଗତର ଅବସ୍ଥା ଦେଖି କେଉଁଠି ନା କେଉଁଠି ଦୁଃଖ ପ୍ରକାଶ କରେ । ଗୋଟିଏ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ସମାଜରେ ବହୁତ ପ୍ରଭାବ ପକାଏ । ଆଜି କାଲି ଆମେ ଆମ କଳା, ସଂସ୍କୃତିକୁ ଭୁଲି ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ସଭ୍ୟତାକୁ ବେଶ୍ ଆପଣାଉଛନ୍ତି। ଏହା ଅତି ଦୁଃଖର ବିଷୟ। ଆମେ ଆମ କଳାକୁ ସମସ୍ତଂକ ଲୋକ ଲୋଚନକୁ ଆଣି ପାରିବା ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ମାଧ୍ୟମରେ। ଗୋଟିଏ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ରେ କେବଳ ନାଚ,ଗୀତ, ଅଭିନୟ ବ୍ୟତିତ ସମାଜକୁ ମଧ୍ୟ ବାର୍ତା ଦେବାରେ ସହାୟକ ହୁଏ ।

ଆଜିର ଆମ ଓଡ଼ିଆ ଫିଲ୍ମ ଲୋକମାନେ ନ ଦେଖିବାର ପ୍ରଧାନ କାରଣ ହେଲାକି ଆମେ ନିଜର ରଚନାତ୍ମକକୁ ଭୁଲି ଅନ୍ୟକୁ ଅନୁସରଣ କରି ଫିଲ୍ମ ବନାଉଥିବା କାରଣ ଯୋଗୁ। ଆମ ଓଡ଼ିଶାରେ ଅଛି କେତେ ନିଜର ସତ ଗଳ୍ପ ଯେଭଳି ଧର୍ମ ପଦ ଯିଏକି କୋଣାର୍କ ମୁଣ୍ଡି ମାରିଥିଲା ଆଉ ଆଜି ସେହି କୋଣାର୍କ ଆଜି ବିଶ୍ଵର ସପ୍ତଶଯ୍ୟା ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ୟତମ ହେଇପାରିଛି।

ବିଶ୍ଵର ବିଧାତା ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ରଥଯାତ୍ରା ଆଜି ବିଶ୍ଵ ବିଖ୍ୟାତ। କେତେ ଗାଥା, କେତେ ଗଳ୍ପ ଲୁଚି ରହିଛି ଆଜି ମଧ୍ୟ ଯାହାକି ଆମ ପରମ୍ପରାର ପରିଚୟ ପ୍ରଦାନ କରେ । ଆମେ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ମାଧ୍ୟମରେ ଆମ ଆମ ପରମ୍ପରାର ପରିଚୟ ପ୍ରଦାନ କରି ପାରିବା ଅତି ନିଖୁଣ ଭାବରେ।

କେବଳ ଓଡ଼ିଶା ତାର କାରୁକାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ଵାରା ବିଖ୍ୟାତ ତାହା ନୁହେଁ କେତେ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ , ଦୁର୍ବିପାକ ମଧ୍ୟ ସାମ୍ନା କରିଛି। ଯେପରି ୧୯୯୯ ମସିହାରେ ହୋଇଥିବା ମହାବାତ୍ୟା ଆଜି ବି ଆମ ଓଡ଼ିଆ ଲୋକଙ୍କ କଲିଜା ତରାଇ ଦେଉଛି । ତଥାପି ଆମେ ସେ ସମସ୍ତ କଥା ଭୁଲି ସବୁଥିରେ ସଵଲବି ହେଇପାରିଛି । ଏପରି ମହାବାତ୍ୟା ବୋଧେ କେଉଁଠି ହେଇନଥିଲା ବୋଲି ମୁଁ ମନେ କରୁଛି । ଏଭଳି ସତ ଘଟଣାବଳୀକୁ କାହିଁକି ଆମ ଓଡ଼ିଆ ଫିଲ୍ମରେ ସ୍ଥାନ ଦିଆଯାଉନାହିଁ ମୁଁ ଜାଣି ପାରୁନି ।

ଓଡ଼ିଶାର ରଜ ପର୍ବ, ସମ୍ବଲପୁରୀ ପୋଷାକ, ପଖାଳ ଭାତ ର ସୁଆଦ ନିଆରା ମାତ୍ର ଅତି ଦୁଃଖର ବିଷୟ ଏହା କି ଆମେ ଆମ ଓଡ଼ିଆ ଫିଲ୍ମରେ ସ୍ଥାନ ଦେଇ ପାରୁନୁ ।

ଏଭଳି ଅନେକ ଇତିହାସ, ଐଶରିକ ଗାଥା, କଳା, ଦୁର୍ବିପାକ ର କାହାଣୀ ଆଜି ସୁପ୍ତ ହୋଇ ପଡ଼ିରହିଛି। ଆମେ ଏହାକୁ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ସ୍ଥାନ ଦେଇ ଆମ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରକୁ ଆଗେଇ ପାରି ବା ବୋଲି ମୁଁ ମନେ କରୁଛି।

ଓଡ଼ିଆ ଫିଲ୍ମ ଶିଳ୍ପ ଅବସ୍ଥା

ଓଡ଼ିଆ ଫିଲ୍ମ