ସେଦିନ ମୋ କୋକେଇ ଉଠୁଥିଲା

ଦାଣ୍ଡ ଦୁଆର ମୁହଁରୁ

ଫୁଲରେ ଆବୋରି ରଖିଥିଲେ

ମୋର ସାରା ଶରୀରକୁ

ତା' ସହ ପୁଣି ଅତର ପକେଇ ଦେଉଥିଲେ

କାଳେ ସେହି ମଡ଼ାରୁ ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ବାହାରିବ.....

ପ୍ରାଣ ଥିଲା ବେଳେ ଏଇ ଶରୀରର

ଢ଼େର୍ ଆଦର ଥିଲା

କାହିଁ କେତେ ଆଦର ସମ୍ମାନ ମିଳୁଥିଲା

ହେଲେ ପ୍ରାଣ ଯିବାର ମୂହୁର୍ତ୍ତ ସମୟ

ବିତିଛି କି ନାହିଁ

ପର କରିଦେଲା ଏଇ ସଂସାର......

ଶବଟିକୁ ଦେଖିବାକୁ ମୋର

କାହିଁ କେତେ ଦୂରୁ ଲୋକ ଆସିଥିଲେ

ହେଲେ କେହି ସ୍ପର୍ଶ ଟିକିଏ କରୁ ନଥିଲେ

ଛୁଇଁଦେଲେ କାଳେ ଛୁଆଁ ହେଇଯିବେ......

ମାଆର ବୁକୁଫଟା କ୍ରନ୍ଦନ

ତା' ସହ କିଛି ଆତ୍ମୀୟ ସ୍ଵଜନ

ବନ୍ଧୁ ପରିବାରର ବିକଳ କ୍ରନ୍ଦନ

"ରାମ ନାମ ସତ୍ୟ ହେ" କହିବାର

କିଛି କ୍ଷଣ ପରେ ସବୁକିଛି

ପୁଣି ପୂର୍ବଭଳି ହେଇଗଲା......

ଆଜିଠୁ ମୋ ସହ ସବୁ ସମ୍ପର୍କ ଛିଣ୍ଡିଲା ଭାବି

ଦୁଆରମୁହଁରେ ଗୋବର ପାଣି ଛିଞ୍ଚି ଦେଇ

ଖଡିକାରେ ଓଳେଇ ଦେଲେ

ଦିନେ ଗଲା,ଦୁଇଦିନ ଗଲା

ଚାହୁଁ ଚାହୁଁ ଦଶ ଦିନ ବିତିଗଲା

ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି ନୂଆ ଲୁଗା ପିନ୍ଧି

ଶୁଦ୍ଧି ହେଇଗଲେ ବନ୍ଧୁବରଗ

ଏଗାର ଦିନ ସକାଳୁ ଘିଅ ଖାଇ

ମୁଁ କିଏ ବୋଲି ବି ଭୂଲିଗଲେ......

ଏଇ ଶରୀର....

କାହିଁ କେତେ ଗର୍ବ ଥିଲା ତାକୁ ନେଇ

ଗର୍ଜୁଥିଲା ସେ କାଲି ଭୋକିଲା ସିଂହ ପରି

ହେଲେ ଆଜି !

ଆଜି ସେ ଶାନ୍ତ ପଡିଯାଇଛି....

ଆତ୍ମା ତ କାହିଁ

କେତେବେଳୁ ଚାଲି ଗଲାଣି,

ଯାହା ପଡିରହିଛି ଏଇ ନିସ୍ତେଜ ଶରୀରଟା

କ୍ଷଣିକରେ ଦାହ କରିଦେଲେ

ମୋର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶରୀରକୁ.....

କେତେ ଆତ୍ମ ଗର୍ବ ଥିଲା ନିଜର

ମୋର ମୋର କହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆପଣେଇଥିଲି

ହେଲେ ମୁଁ କିଏ !

କିଏ ମୁଁ !

ସ୍ୱର୍ଗଦ୍ୱାରରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶରୀରକୁ

ଜଳାଇ ଦେବା ପରେ ମନେ ହେଲା

"ମୁଁ" , "ମୋର" ଏହି ଦୁଇ ଶବ୍ଦର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ବା କଣ !!

ଜାଣିଥିଲି ଏଇ ସଂସାରରେ

ଜନ୍ମିଛି ଯେତେବେଳେ

ମୃତ୍ୟୁ ତ ଅନିବାର୍ଯ୍ୟ

ସବୁ ଜାଣି ମଧ୍ୟ

ସେହି ଲୋଭ,ମୋହ ଓ ମାୟା

ମୋ ଉପରେ ତା'ର କାୟା ବିସ୍ତାର କରି ଚାଲିଥିଲା....

ଶେଷରେ ଆତ୍ମା ଧୀର ଚିତ୍କାର କରି

ମୋତେ ପଚାରିଲା

ଏଇ ସ୍ୱାର୍ଥ ଦୁନିଆରେ ତୋର ଏଠି କଣ ???

ଅନ୍ତର୍ମ୍ମନ ତାକୁ କହିଲା

କେଉଁ ଗୋଟେ କବି କହିଥିଲେ

"ଏଠି କେହି ନୁହେଁ କାହାରି, ଜୀବ ଯିବ ବାହାରି".....

- ସ୍ୱାଗତିକା ବେହେରା ✍️

କବିତା - "ଆତ୍ମାର ନୀରବ ଚିତ୍କାର"

ସ୍ୱର୍ଗଦ୍ୱାରରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶରୀରକୁ ଜଳାଇ ଦେବା ପରେ ମନେ ହେଲା "ମୁଁ" , "ମୋର" ଏହି ଦୁଇ ଶବ୍ଦର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ବା କଣ !!