ରାତ୍ରି ର ଅନ୍ଧକାର କୁ ନିବୁଜ କୋଠରୀ ଟିକେ ଅଧିକ ଘନ ଅନ୍ଧକାର ରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିଦିଏ। ନିଦ୍ରା ଶଯ୍ୟା ରେ ତନ କୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେବା ପରେ ମଧ୍ୟ ,ହେଲେ କାହିଁ କେଜାଣି ଅମାନିଆ ମନ ଟା କେଉଁ ଚିନ୍ତା ରାଇଜ ରେ ବୁଡି ଜାଏ। ନିଦ୍ରା ଆତୁର ଏ ନୟନ ବନ୍ଦ ଥାଇ ମଧ୍ୟ ଦେଖି ଚାଲିଥାଏ ଅନେକ ଭାସମାନ ଦୃଶ୍ୟ। କାରଣ ?-

ତପନ ଆସିଲେ ସପନ ସରଇ

ଆଖି ମୋ କାନ୍ଦୁଛି ନିଦ କୁ ହରେଇ ।।

ନିଦ କି ହଜିଛି ଚିନ୍ତା ର ନଈ ରେ

ଚିନ୍ତା ଲୁଚିଛି କି ପ୍ରେମ ର ଛାଇ ରେ।।

ଅନ୍ଧକାର ନିସ୍ତବ୍ଧ ରାତ୍ରୀ ର ଶାନ୍ତିତ୍ଵ କୁ ଭଙ୍ଗ କରି ଏ ଅମାନିଆ ମନ ଟା ଚିନ୍ତା ରାଇଜ ରେ ହଜି ଦେଇଛି ନିଜକୁ । ପ୍ରେମ ର ଅସ୍ଥିତ୍ଵ କୁ ଜାଣିବାକୁ ବ୍ୟାକୁଳ ହୋଇ ଉଠିଛି ଏ ଅନ୍ତରଆତ୍ମା। ନିଜକୁ ପଚାରି ଚାଲିଛି

ସୁଗନ୍ଧ ଦୃଗନ୍ଧ ପ୍ରେମ ର କି ଗନ୍ଧ

ହୃଦ ମୋର ହୃଦ ଡିଏଁ ବାଡ଼ ବନ୍ଧ।।

ଅତୁଟ କି ତୁଟ ପ୍ରେମ ର କବାଟ

ଜାଣିବାକୁ ମନ ହୁଏ ଛଟପଟ।।

କଣ ସତରେ ଏ ପ୍ରେମ ର ବନ୍ଧନ ଏତେ ସୁଦୃଢ, ଏତେ ନିବିଡ। ସନ୍ଦେହ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମାନସିକତା ରେ ନିଜକୁ ଭସା ବାଦଲ ଟିଏ ପରି ଅନୁଭବ ହଉଛି। କେଜାଣି କେଉଁ ଦୀଗ ରୁ ସଠିକ୍ ଉତ୍ତର ଭରା ପବନ ଟା ଆସି ମୋତେ ଭସେଇ ନେବ ।

ପ୍ରତୀକ୍ଷା ର ପରିସୀମା କୁ ଅତିକ୍ରାନ୍ତ କରିସାରିଥିବା ଜିଜ୍ଞାସା ଅସ୍ଥିର କରୁଛି ନିଜକୁ ଅବା ଝାସ ଦେଇ ଦେଖିବି କି ପ୍ରେମ ଅଗ୍ନୀ ରେ ?

... ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାଗ......

କବିତା-ପ୍ରେମ

ପ୍ରେମ କବିତା ଏକ କ୍ଷୁଦ୍ର ପଙ୍କ୍ତି