ମନର ଗଭୀରେ ଯେତେ ଭାବ,
କାଗଜରେ ତାହା କରେ ଲେଖା,
ଶବ୍ଦ ହୋଇ ଫୁଟେ ଛନ୍ଦେ,
କବିତା ହୋଇ ଜାଗେ ଗୀତେ।

ପାଠକ ଯେ ତାକୁ ପଢେ,
ନିଜ ମନେ ଅର୍ଥ ବୁଝେ,
କେହି ଭାବେ ଖୁସିର ଗାଥା,
କେହି ଦେଖେ ବ୍ୟଥାର ଛାୟା।

କବି ଯାହା ଲେଖେ କାଗଜେ,
ପାଠକ ତା ନେଇ ଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗେ,
ଗୋଟିଏ ହୃଦୟର କଥା,
ଅନେକ ମନେ ବଳେ ବାଦ୍ୟ।

କବି କହେ ନିଜ କାହାଣୀ,
ପାଠକ ତା ମିଶାଏ ଜୀବନେ,
ଶବ୍ଦ ତ ବସେ ଏକା ଥାଏ,
ଅର୍ଥ ଯାଏ ନୂଆ ପଥେ।

କେବେ କବି ଲେଖେ ଫୁଲର ଗପ,
ପାଠକ ତା ଦେଖେ ପ୍ରେମର ସ୍ୱରପ,
କେବେ ଲେଖେ ବର୍ଷା ଝରି,
ପାଠକ ତା ଅଶ୍ରୁ ସମ ଗଣେ।

ଏହି ତ କବିତାର ମାହାତ୍ମ୍ୟ,
ଗୋଟିଏ ହୃଦୟର କଥା,
ଅନେକ ହୃଦୟେ ବାସ କରେ,
ନିଜେ ନିଜେ ଅର୍ଥ ପାଏ।

କବି ଯେବେ ଲେଖେ ରାତିର ଶାନ୍ତି,
ପାଠକ ତା ପଢେ ଦୁଃଖ ସମୟେ,
ଶବ୍ଦ ତ ଏକା ଥାଏ ସବୁଠି,
ମନେ ମନେ ଭିନ୍ନ ଅନୁଭୂତି।

ପାଠକ ଯେ କବିତା ପଢେ,
ସେ ଯେପରି ନୂଆ କବି ହୋଇଯାଏ,
ନିଜ ଭାବେ ତାକୁ ରଙ୍ଗେ,
ନିଜ ଜୀବନ ସହିତ ମିଳେ।

କବି ଓ ପାଠକ ମଧ୍ୟରେ,
ଏକ ଅଦୃଶ୍ୟ ସେତୁ ରହେ,
ଶବ୍ଦ ତାର ତନ୍ତୁ ହୋଇ,
ଭାବ ଯାଏ ଅନୁଭୂତିରେ।

ତେଣୁ କହେ ଏହି କବି,
ପାଠକ ତୁମେ ମୋର ସଖା,
ମୋ ଭାବ ତୁମେ ନିଅ ବୁଝି,
ନିଜ ମନେ ଦିଅ ନୂଆ ଅର୍ଥ।

ଜୀବନ ଯାଏ ଚାଲିବ ଏହି ରୀତେ,
କବି ଲେଖିବେ, ପାଠକ ପଢିବେ,
ଭାବର ଏହି ଅନନ୍ତ ଯାତ୍ରା,
କେବେ ନାହିଁ ତାର ଶେଷ।

🙏

!! ସୁଶାନ୍ତ କୁମାର ସାସମଲ
ହନୁମାନ ନଗର ଆସ୍କା ରୋଡ଼
ବ୍ରହ୍ମପୁର ଗଞ୍ଜାମ !!