ମାନବ ଜୀବନ କେବଳ ଖାଇ ପିଇ ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ନୁହେଁ । କର୍ମ ହି ମାନବ ଜନ୍ମର ସାର୍ଥକତର ପରିଭାଷା ଅଟେ । କର୍ମ କୁ ତିନି ଭାଗରେ ଜାଣିଥାଉ , ସଞ୍ଚିତ ପାରବ୍ଧ୍ ଓ କ୍ରିୟମାଣ । ଏହି କର୍ମ ର ଆଧାର ରେ ହିଁ ପ୍ରତ୍ୟକ ପ୍ରାଣୀ ତା ଜୀବନ ର ଭୋଗା ଭୋଗ କୁ ନେଇ ବଞ୍ଚିଥାଏ । କର୍ମ ବିନା କୌଣସି ଜୀବ ବଞ୍ଚିପାରେନା । ତା ପାରବ୍ଧ କୁ ଭୋଗିବାକୁ ହେବ ତାହା ଭଲ ହେଉ କି ମନ୍ଦ ହେଉ ।

ଆମେ ସାଧାରଣତ ଦେଖୁ ବହୁତ ଖରାପ କର୍ମ କରିବା ମଣିଷ ବି ବହୁତ ସୁଖ ରେ ଜୀବନ ଅତିବାହିତ କରେ । ଆଉ ବହୁଧର୍ମି ସତ୍ କର୍ମି କରୁଥିବା ମଣିଷ ବି ବହୁ ଦୁଃଖ ପାଇଥାଏ ।ଏଠି ମଣିଷ ତା ପାରବ୍ଧ କୁ ହିଁ ଭୋଗ କରିଥାଏ । ଯଦି ପୁର୍ବ ଜନ୍ମ ରେ କିଛି ସତ୍ କର୍ମ କରି କିଛି ପୂଣ୍ୟ ଅର୍ଜନ କରି ଥାଏତ , ସେ ପୂଣ୍ୟଫଳ ବି ତାକୁ ଭଲରେ ମିଳିଥାଏ । ମହାଭାରତ ର ଏକ ଛୋଟ କଥାରୁ ଆମେ ପାରବ୍ଧ କଥା ଜାଣି ପାରିବା ।ମହାଭାରତ ଯୁଦ୍ଧ ର ଶେଷ ହେବା ପରେ, ଶହେ ପୁତ୍ର ଙ୍କୁ ହରାଇ ଦୁଃଖ ରେ ମିର୍ୟମାଣ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଶୀକୃଷ୍ଣ ଙ୍କୁ କହିଲେ ହେକେଶବ,ଏ ଯୁଦ୍ଧ ରେ ମୋର ସବୁ ଶେଷ ହୋଇଗଲା ।

ଏସବୁ ପାଇଁ ଏକା ତୁମେ ହିଁ ଦାୟୀ ।ଗାନ୍ଧାରିତ ଯଦୁ ବଂଶ ନାଶର ଅଭିଶାପ ବି ଦେଇ ଦେଲେ। କୃଷ୍ଣ କହିଲେ ତୁମେ ମତେ ଦୋଷ ଦେଲେ ।ମୁଁ କଣ ବା କରିବି,ଏତ ତୁମ ପୁର୍ବ ଜନ୍ମ ର ଅର୍ଜିତ କର୍ମ ର ଫଳ।ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଙ୍କୁ କେଶବ ଜ୍ଞାନ ଚକ୍ଷୁ ରେ ସବୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ କହିଲେ । ପୂର୍ବ ଜନ୍ମ ବୂତାନ୍ତ ମନେପକାଇ କହିଲେ , କିପରି ଏକ ନିରିହ ପକ୍ଷୀ ର ଶାବକ ମାନଙ୍କୁ ସେ ମାରିପକାଇ ଥିଲେ ।

ପୁର୍ବ ଜନ୍ମ ରେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଜଣେ ନୃସଂଶ ରାଜା ଥିଲେ । ଦିନେ ଜଙ୍ଗଲ୍ କୁ ଶୀକାର କରିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ ।ଶୀତ ଋତୁ ହୋଇଥାଏ, ରାଜା ଜଙ୍ଗଲର ବହୁତ ଭିତରକୁ ପଳାଇ ଯାଇଥିଲେ। ରାତି ହୋଇଗଲା ଶୀତ ପ୍ରକୋପ ରେ ଅଥୟ ରାଜା ଏକ ଗଛ ମୂଳରେ ବସି ପଡିଲେ।ଶୀତ ରେ ଥରୁ ଥାଆନ୍ତି, ସେହି ଗଛରେ ଗୋଟିଏ ଚଢେଇ ତା ଛୁଆ ମାନଙ୍କ ସହିତ ବସାବାନ୍ଧିଥିଲା।ରାଜାଙ୍କ କଷ୍ଟ ସହି ନ ପାରି ସେ କ୍ଷୁଦ୍ର ଜିବଟି କିଛି କାଠିକୁଟା ସଂଗ୍ରହ କରି କାଠ ରେ କାଠକୁ ଘସି ଅଗ୍ନି ସଂଯୋଗ କରି ରାଜା ଙ୍କୁ ଶୀତ ଦାଉରୁ ରକ୍ଷାକରିବା ର ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲା।

କିଛି ସମୟ ଅଗ୍ନି ପାଖରେ ବସି ରାଜା ଙ୍କର ଶୀତ କମିଗଲା ପରେ ରାଜାଙ୍କୁ ଭୋକ ଲାଗିଲା ।ସେଦିନ ସେହି ନୀରିହ ପଷୀ ଟିର ଆଗରେ ରାଜା ତାର ଶାବକ ମାନଙ୍କୁ ପୋଡି ଖାଇ ଦେଲେ।ପକ୍ଷୀ ଟି ରାଜାଙ୍କୁ ଭାରିବିକଳରେ କହିଥିଲା ତା ଛୁଆ ମାନଙ୍କୁ ଛାଡି ଦେବାକୁ ।ରାଜା ତା କଥା ଶୁଣି ନଥିଲେ ।ଶେଷରେ ପକ୍ଷୀ ଟି ଈଶ୍ବର ଙ୍କ ପାଖରେ ଜଣାଇଲେ କି ,ଜୀବ ଟି କୁ କଣ କେବେ ନ୍ୟାୟ ମିଳି ବନି। ସେହି ଦିନ ର ସେ କୂତ କର୍ମ ର ଫଳ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଙ୍କୁ ପର ଜନ୍ମ ରେ ଭୋଗିବାକୁ ପଡିଥିଲା ।

ସେହିପରି ସଞ୍ଚିଲା କର୍ମ ର ଫଳ ଭୋଗ କରିବକୁ ହୁଏ । ଏତ ମହାଭାରତ ର କାହଣୀ, ଏବେ ଆଜି ର ସମାଜ ରେ କେତେ ଛୋଟ ଛୋଟ ପିଲା ମାନେ ବଡ ବଡ ସ୍ଲୋକ ପଢି ତର ଅର୍ଥ ବୁଝାଇ ଲୋକ ମାନଙ୍କୁ ପ୍ରବଚନ ମାଧ୍ୟମରେ କେତେ ଭଲ କଥା କହି ପାରୁଛନ୍ତି ।ଯେଉ ପିଲା ର ବୟସ ୭ କି ୮ ବର୍ଷ ସେ ପିଲାର ବେଦ ପାଠ କରିଲା ଭଳି ସାମର୍ଥ୍ଯ ହୋଇନଥାଏ କିନ୍ତୁ ବେଦ ଧର୍ମ ଶାସ୍ତ୍ର ସମ୍ପର୍କ ରେ ଅନର ଗଳ ଗପି ଚାଲିବା କଣ ପୂବ ଜନ୍ମ ର କର୍ମ ଓ ତାର ଫଳ ଯୁଗେ ଯୁଗେ ଅଛି । ଆଉ କରଣୀୟ କର୍ମ ଆଜି ଯଦି ଭଗ୍ୟ ଆଦରି ପଡିରହିବା ତ କିଛି ବି କରିପାରିବା ନାହିଁ। ଭଗ୍ୟ ରେ ଥିଲେ ଖାଇବା ନ ହେଲେ ନାହିଁ ଭାବି ଯଦି ମୁ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା କିମ୍ବା ଖାଦ୍ୟ ନିଜ ମୁହଁ ରେ ଦବା ଛାଡି ଦେବି ତ ଖାଦ୍ୟ କଣ ନିଜେ ନିଜେ ଯାଇ କାହା ମୁହ ରେ ପଶିବ କି ? ଏହିପରି ଆମ କୁ କର୍ମ କରିବାକୁ ହବ।

କର୍ମ

Karma ( ଗଳ୍ପ )