ପ୍ରତିକୂଳ ପରିସ୍ଥିତି ରେ ନିଜକୁ ଖାପ ଖୁଆଇ ଚଳି ଆସିବା ଲୋଲିତା ପାଇଁ ଗୋଟେ ପରମ୍ପରା କହିଲେ ଚଳେ। କଳ୍ପନାର ପରିସମାପ୍ତି ନାହିଁ, ସେମିତିି ଲୋଲିତା ମଧ୍ୟ୍ୟ କଳ୍ପନା କରିଚାଲେ। ଜୀବନ କୁ ବାସ୍ତବ କରି ଗଢି ତୋଳିବାର ଏକ ସୁନ୍ଦର କଳ୍ପନା। ତା ମାନେ ଜୀବନର ପ୍ରତିଟି ମୁହୂର୍ତ୍ତକୁ ବଞ୍ଚିବାର ଲାଳସା। ସେଥିପାଇଁ ସେ ନିଜକୁ ସଜାଏ ମେଞ୍ଚାଏ ପ୍ରେମ ଆଉ ସହାନୁଭୂତି ର ମାଳଟିଏ ଗୁନ୍ଥି। ଛୋଟ ଛୋଟ ଜିନିଷ ରେ ଖୁସି ହେଇ ଭଲ ଜିନିଷ ଅନ୍ୟକୁ ବାଣ୍ଟିବାରେ ଅନେକ ଆନନ୍ଦ ଥାଏ ତାଭିତରେ । ସଂଗୀତ ତାର ସାଥି ଆଉ ଆଇନା ରେ ନିଜକୁ ବାର ବାର ଦେଖିବା ତାର ରୁଚି। ସେ କିଛି କମ ନୁହେଁ ସେ ଗୋଟେ କବିତା, ସେ ଗୋଟେ କାହାଣୀ ।

କାହାଣୀରେ କେବଳ ସେ ଆଉ ତାର ସ୍ୱପ୍ନ। ମେଞ୍ଚେ ମେଞ୍ଚେ ସ୍ୱପ୍ନ ଆଉ ଅସରନ୍ତି ସ୍ବପ୍ନ।

ସହରଠୁ ବହୁଦୂର ଏକା ଛୋଟିଆ ଗାଁ ରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଲୋଲିତା ର ପିଲାବେଳ ବେଶ କିଛି ଖାସ ନୁହେଁ। ବାପା ମା ଙ୍କର ତିନି ଛୁଆ ଭିତରୁ ଦୁଇ ନୁମ୍ବର ଝିଅ। ଛୋଟ ବେଳେ ଟିକେ ରାଗି ଆଉ ଯିଦିଆ ଥିଲା । ଏବେ କିନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଏବେ ସବୁ ବୁଝିଲାନି ସେ, ବୁଝିବନୀ ବା କେମିତି? ପରିବର୍ତ୍ତନ ତ ସମୟ ହାତରେ ହାତକଡି ହେଇ ବନ୍ଧା। ସମୟ ଆଉ ପରିସ୍ଥିତିର ସୂତାଖିଅ ଭିତରେ ଛନ୍ଦିମନ୍ଦି ହୋଇ ଜୀବନର ସବୁ ମାନ ଅଭିମାନ ମଉଳିଯାଏ। ମାନୀନବାକୁ ହୁଏ ଯେ ରାଗିବା ଜିଦି କରିବା ଏ ସବୁ ପିଲାଳିଆମି।

ଗାଁ ସ୍କୁଲ ରେ ପଢା ସାରି ଗାଁ ଠାରୁ ତିନିକିଲୋମୀଟର ହାଇସ୍କୁଲ ପାଠ ପଢିବାକୁ ବାହାରେ। ସବୁ ସାଙ୍ଗ ମାନଙ୍କର ସାଇକଲ ଥାଏ।ସେ କିନ୍ତୁ ଚାଲି ଚାଲି ଯାଏ। ଗୋଟେ ହାତରେ ବସ୍ତାନି ଆଉ ଆର ହାତରେ ଟିଫିନ। ଟିଫିନ ରେ ଥାଏ ପଖାଳ ସେଥିପାଇଁ ଟିକେ ଭାରିଲାଗେ। କେବେ କେବେ ପରଠା ବି ବଉ ଦେଇ ଦିଏ। ନହେଲେ ଟିଫିନ ନବନି ବୋଲି ଧମକ ପରା ଦିଏ ସେ। ଏମିତି ହେଇ ଦଶମ ଟି ପାସ୍ କରିଯାଏ। ଘରେ ବଉ କହୁଥିଲା ଆଉ ନ ପଢେଇବା ପାଇଁ। କାହିଁକି ନା ତିନିଟା ଛୁଆଙ୍କ ଭିତରୁ ସବୁ ଯାକ ଝିଅ। ପୁଣି ଝିଅଙ୍କୁ ବାହାରକୁ ଛାଡିବାର ଡର। କାଳେ ଝିଅ କଲେଜ ଯାଇଁ କିଛି ଭୁଲ କରିବସିବ। ଏଇସବୁ କଥା ବୋଉକୁ ଯେମିତି ଅଥୟ କରୁଥିଲା।ସେଥିପାଇଁ ବଉ ଟିକେ ପଛଘୁଞ୍ଚା ଦଉଥିଲା ଲୋଲିତା କୁ କଲେଜ ଛାଡିବା ପାଇଁ।

ସମାଜ ରେ ଝିଅ ହେଇ ଜନ୍ମ ନେବା ବୋଧ ହୁଏ ପାପ ବୋଲି ଲୋଲିତା ସେଦିନ ପ୍ରଥମ ଥର ଅନୁଭବ କରିଥିଲା।ମନରେ କେତେ ଇଛା ବାନ୍ଧିଥିଲା କଲେଜ ଯିବ, ପାଠ ପଢିବ । ସେଦିନ ରାତିଟା ତାର ସ୍ୱପ୍ନ ସବୁ ସ୍ୱପ ହେଇ ରହିଯିବ ଡରରେ କାଟିଲା। ସକାଳ ହେଲା। କିଛି ନଭାବି ସିଧା ବାପାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲା। ବାପା ଗୋଟେ କଣ ହିସାବ କରୁଥିଲେ ପେନ ଆଉ ପେପର ଧରି।ଯାଇଁ ଚୁପକିନା ବାପାଙ୍କ ଗୋଡ ପାଖରେ ବସିଲା। କଣ ହେଲା? ବାପା ପଚାରିଲେ। ଅତି ଧୀର ସ୍ୱରରେ ବାପାଙ୍କୁ କାନ୍ଦି କହିଲା, ବାପା ମୁଁ କଲେଜ ଯିବି।ବାପା ଟିକେ ଚୁପ ରହିଲେ।ତା ପରେ ତାଙ୍କର ସେ ହିସାବ କାଗଚଟାକୁ ବିଛଣା ତଳେ ରଖି ଦେଇ କୁଆଡେ ଗୋଟେ ଚାଲିଗଲେ।

ଲୋଲିତା ମନରେ ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଙ୍କି ମରୁଥାଏ। ବାପାଙ୍କର ଉତ୍ତର ର ଅପେକ୍ଷ୍ୟା ରେ। ସନ୍ଧ୍ୟା ହେଲା। ବାପା ବଜାର ବାହାରନ୍ତି। ଲୋଲିତା ଏପଟସେପଟ ହଉଥାଏ। ବାପା ବୋଧହୁଏ ଜାଣିପାରିଲେ ତାର ସେ ଅସ୍ଥିରତାକୁ। ବଜାରଗଲା ବେଳେ କହିଗଲେ। କାଲି ସକାଳେ ବାହାରିକି ଥିବୁ ନେଇଯିବି ଫର୍ମ ପକେଇବାକୁ।
ସେତେବେଳେ ଲୋଲିତା ତାର ଦୁଇ କାନକୁ ବିସ୍ଵାଶ କରିପାରୁନଥାଏ । ତା ମୁହଁ ରେ ହସ ଗୁଡ଼ାର ଯେମିତି ଫୁଲ ପରି ଫୁଟି ଆସୁଥାଏ।ଗଉଡ଼ିକି ସିଧା ଠାକୁର ଘରକୁ ଚାଲିଯାଏ ହସିହସି।ସେ ସନ୍ଧ୍ୟା ତା ଜୀବନର ଶୁଭ ସନ୍ଧ୍ୟା ବୋଲି ସେ ଭାବେ।

ଲୋଲିତା କଲେଜ ଯାଏ। ସାଇକେଲ ଟିଏ ମଧ୍ୟ ତା ପାଈଁ କିଣା ହୁଏ।ସେ ମନ ଲଗାଇ ଖୁବ ପାଠ ପଢେ। ସମୟର ଚକ ଗତିଶୀଳ। ୟା ଭିତରେ ଲୋଲିତା ଖୁବ ବଡ ହେଇଗଲାଣି । ଇଂରାଜୀ ରେ ଏମ. ଏ କରି ଏବେ ସେ କଲେଜ ର ଅଧ୍ୟାପିକା ହବାକୁ ମନ ବଳେଇଛି।........

କାହାଣୀ

ସଂଘର୍ଷ ଓ ଲୋଲିତା