କେବେ ଦିନେ ମୁଁ ତାଙ୍କର ଭାରି ପ୍ରିୟ ଥିଲି

କାମଦେବ ମହାରଣା

କେବେ ଦିନେ ମୁଁ

ତାଙ୍କର ଭାରି ପ୍ରିୟ ଥିଲି।

ଏମିତିରେ ତ ସେ ନିଜର

କର୍ମ ଆଉ କଳ୍ପନା ଭିତରେ

ଖୁବ୍ ବ୍ୟସ୍ତ

ଭାଷା ଆଉ ଭାବନାକୁ ନେଇ

ଭାରି ସତର୍କ

ମାପଚୁପ ଚାହାଣୀ ହୁଁ ହାଁ

କାଚ ଗୁଲି ପରି ସ୍ୱଚ୍ଛ-ନିଟୋଳ ହସ।

ସେ ମାଛିକୁ କଣ ମ କୁ ବି

ଅଁ କୁହନ୍ତି ନାହିଁ

ସବୁଠାରୁ ନିଜକୁ

ଦୂରେଇ ରଖିବା

ସବୁ ଶୁଣି ନଶୁଣି ଅଳପ ହସିବା

ସବୁ ଜାଣି ନୀରବରେ

ନିଜକୁ ଚୋବେଇବା

ସେ ଭଲରେ ଜାଣନ୍ତି

ଆହୁରି ଜାଣନ୍ତି

କେମିତି ବିନା ପାଣିରେ

ଗୋଟା ସୁଦ୍ଧା ଓଦା ହୋଇଯିବା

ଏମନ୍ତ ଭୂଇଁରେ ଚାଖୁଣ୍ଡା ବୁଣିବା।

ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ନୂଆ ଥିଲି

ଏ ପୃଥିବୀରେ

ନୂଆନୂଆ ଚିହ୍ନୁଥିଲି

ମଣିଷ ପଣସ ଆଉ କଟାଶ

ବାଲି,ବୋଲି, ବାଇଝିଲି

ସେତେବେଳେ ସେ

ବସୁଥିଲେ ଟୁଙ୍ଗିରେ

ସେଠାକୁ ଆସୁଥିଲେ

ଅନେକ ପ୍ରଜାତିର ଜୀବ

ନାନା କିସମର ହାତ ପାଦ

ସ୍ବର - ଚିତ୍କାର - ରେରେକାର

କେତେ ଗପ କେତେ ବଖାଣ

କେତେକେତେ ଗୀତ - ଗମାତ

ନିନ୍ଦାଗୀତି ଜଣାଣ।

କଥା ପଡୁଥିବ ଯେ ପଡୁଥିବ

ସିଂଙ୍ଘିଦୁଆରରୁ ସିଙ୍ଗାପୁର

ଚର୍ବାକ ଠୁ ଚାଖି ଖୁଣ୍ଟିଆ

ନୂଆଖଲି,ନାଳନ୍ଦାରୁ ନିୟୁର୍କ।

ଆସିବେ ଦୀନକୃଷ୍ଣ, ମୋହନ ଦାସ

ରବୀନ୍ଦ୍ର,କେଦାର ନାଥ

ଆସିବେ ଗୋପ,ସଚି ରାଉତରା, ପଣ୍ଡିଚେରୀରୁ ଦାସେ

ହରି,ହର, ପଛିମା କବିବଂଶ

ଡକା ହେବ ତାରିକ୍ ଫତେ ଚିତ୍ତରଞ୍ଜନ।

ନଳା ଉଦ୍ଧାର ରସଗୋଲା ପରି

ଧାଡିଏ ଗୀତ, ଚିମୁଟାଏ ହସ

ଚାମୁଚେ ବିରକ୍ତି ଆଣି

ଦଇତା ପଡ଼ା ସାହିରୁ

ବିଜେ ହେବେ ବଇଦା ନା'

ସାଥୀ ଧରିବେ

ବସନ୍ତ ଆଉ ବିଦ୍ରୋହର

ଚିନ୍ମୟ କୁମର

ବୋଝେ ଲୁହ

ମାଣେ ଧାନ

ଚିତ୍ରର କାନଫୁଲ ଆଣି

ପହଞ୍ଚିବେ ଦିଲୀପ ସାର୍

ହସ ଆଉ କୋରସ୍ ରେ

ପୁରି ଉଠିବ ଘର

ଅସୁସ୍ଥ ଗଳାରେ

ଉଠିବ ଝଙ୍କାର -

ତାତ ମାତ କରୁଛନ୍ତି ରୋଦନ.....

ସପ ପାରି ବସିଥିବେ

ନାରୀ ରୂପରେ ଗୋଟିଏ ଦୀର୍ଘଶ୍ୱାସ

ଆଉ କେତୋଟି ଅଧା ତିଆରି ଚିତ୍ର।

ମେଞ୍ଚାଏ କାଦୁଅ ମୁଁ

କିଏ ଗଢ଼ିଦେଉଥିବ ହାତ

କିଏ ନାସିକା,ଚିବୁକ,ପାଦ

ସବା ଶେଷରେ

ଖୁବ୍ ଧିରେ ସେ

ଓଠରେ ଦେବେ ଶବ୍ଦ ଆଉ ହସ।

ଦିନେ ତାଙ୍କର

ଖୁବ୍ ପ୍ରିୟ ଥିଲି ମୁଁ

ଯା' କହିଲେ ଉଡ଼ି ଯାଉଥିଲି

ଆ' କହିଲେ ଭିଡି ଆଣୁଥିଲି

ବ' କହିଲେ ମୋ ଭିତରେ

ଉକୁଟି ଉଠୁଥିଲା ଉଈହୁଙ୍କା

ନେ କହିଲେ

ମରୁବାଲିରେ ସାତ ସମୁଦ୍ର ସମାହିତ।

ସେ ସବୁ ଅତୀତ

ବର୍ତ୍ତମାନର ଯୁଦ୍ଧ ଭୂଇଁରେ

କେଉଁଠି ମନ କେଉଁଠି ମାଂସ - ରକ୍ତ!

⚫

ଯାନ୍ତ୍ରିକ ବିଭାଗ

ପୂର୍ବତଟ ରେଳପଥ

ପୁରୀ - ୯୬୫୮୦୨୬୬୧୨

କେବେଦିନେ ମୁଁ ତାଙ୍କର ଭାରି ପ୍ରିୟ ଥିଲି

କାମଦେବ ମହାରଣା