ରମଣୀୟ ରେମୁଣାରେ ପ୍ରଭୁ ହେଲେ ବିରାଜିତ

ରାମଙ୍କର ଅଙ୍କିତ ବିଗ୍ରହ ସେ ଯେ ନାମ ଗୋପୀନାଥ।।

କିପରି ହୋଇଲେ ପ୍ରଭୁ ଗୋପୀନାଥ ପ୍ରକଟିତ

ଗୁଢ଼ ରହସ୍ୟକୁ ଜାଣି ଜୀବନ କରିବା କୃତାର୍ଥ।।

ସେ ସମୟେ ଚାଲିଥିଲା ରାମଙ୍କର ବନବାସ

ଗୋଧୂଳି ସମୟେ ଫେରୁଥିଲେ ଗୋମାତା ଚରିବା କରି ଶେଷ।।

ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ରାମ କରିଥିଲେ ସ୍ମିତହାସ୍ୟ

ସୀତା ଦେଖି ଭାବିଲେ ଭିନ୍ନ ଅଟେ ଏହି ହସର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ।।

ସୀତା ମାତା ରାମଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ ସେଇ ହସର କାରଣ

ରାମ କହିଲେ ଦ୍ୱାପରେ ଆସି ମୁଁ କରିବି ଗୋଚାରଣ।।

କେଉଁ ରୂପେ ଆସିବ ସ୍ଵାମୀ ମତେ ଥରେ କୁହ

ରାମ ଆଙ୍କିଥିଲେ ସେଦିନ ଗୋପୀନାଥଙ୍କ ବିଗ୍ରହ।।

ଆଙ୍କିବା ପୂର୍ବରୁ ରାମ ସୀତାଙ୍କୁ କହିଥିଲେ

ସ୍ପର୍ଶ କରିବନି ସୀତେ ଯେତେ ଯାହା ହେଲେ।।

ଭାବବିହ୍ୱଳ ହୋଇଲା ବିଗ୍ରହକୁ ଦେଖି ସୀତାଙ୍କ ନୟନ

ଅସମ୍ଭାଳ ହୋଇ ସୀତା କରିଲେ ଯାଇ ଆଲିଙ୍ଗନ।।

ସୀତାମାତାଙ୍କର ଦେଖି ପ୍ରେମ ପରାକାଷ୍ଠା

ହୋଇଲା ଗୋପୀନାଥଙ୍କ ପ୍ରାଣର ପ୍ରତିଷ୍ଠା।।

ଥିଲା ସେଠି ଅତ୍ରି ଆଦି ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମ

ଅସୁରମାନେ ଦେଖାଇଲେ ତାଙ୍କ ପରାକ୍ରମ।।

ଅସୁରଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଋଷି ଅନୁରୋଧ କଲେ

ସୀତାଙ୍କୁ ଧରି ରାମ ସେଠୁ ଚାଲିଗଲେ।।

ସୀତା ସେଠି ଗୋପୀନାଥଙ୍କର ପୂଜା କରୁଥିଲେ

ସେ ଗଲାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ପୂଜା ବିଧି ସମ୍ଭାଳିଲେ।।

ବହୁଦିନ ଗଲାପରେ ରାଜା ଲାଙ୍ଗୁଳା ନରସିଂହଦେବ

ଚିତ୍ରକୁଟ ଯାଇଥିଲେ କରିବାକୁ ସାଧୁସଙ୍ଗ ଠାବ।।

ସେଠାରେ ପୂଜା ହୋଇଥିବା ବିଗ୍ରହଙ୍କୁ ଦେଖି

ରାଣୀ ରାଜା ଦୁହିଁଙ୍କର ଆଖି ଗଲା ଲାଖି।।

ରାଣୀ ସେଠି ବିଗ୍ରହଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଲେ

ନିଜ ରାଜ୍ୟକୁ ଆସିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ।।

ତାଙ୍କ ସହ ଗୋପୀନାଥ ରେମୁଣା ଆସିଲେ

ଗୋଚାରଣ ଦେଖି ମୁଁ ଏଠାରେ ରହିବି କହିଲେ।।

ଏହି ପରି ଭାବେ ଗୋପୀନାଥ ହୋଇଲେ ପ୍ରକଟ

ସେବେଠୁ ଚାଲିଛି ଭକ୍ତ ଭଗବାନଙ୍କ ଭେଟ।।

ହେଲେ କ୍ଷୀରଚୋରା ବୋଲାଇଲେ କାହିଁକି ଗୋପୀନାଥ

ଏହି ରହସ୍ୟକୁ ଜାଣି ମଧ୍ୟ ଜୀବନ କରିବା କୃତାର୍ଥ।।

କାହିଁକି ରେମୁଣାର ନାମ ହେଲା ଗୁପ୍ତ ବୃନ୍ଦାବନ

ବୃନ୍ଦାବନେ ଥିଲେ ଜଣେ ସାଧୁ ହୋଇଣ ମଉନ।।

ମାଧବେନ୍ଦ୍ର ପୁରୀ ନାମ ତାଙ୍କ ସେ ବଡ଼ ଉଦାସୀନ

ଗୋବିନ୍ଦ ତଟ କୂଳରେ ନିତି କରନ୍ତି ଭଜନ।।

ବାଳକ ରୂପେ ଆସି କୃଷ୍ଣ ଦେଲେ ଯେ ଦର୍ଶନ

କହିଲେ କାହିଁକି କରୁନାହଁ ଯେ ଭୋଜନ।।

ତୁମେ କିପରି ଜାଣିଲ ମାଧବେନ୍ଦ୍ର ପଚାରିଲେ

ସ୍ନାନବେଳେ ବ୍ରଜନାରୀ କଥା ହେଉଥିଲେ।।

ମାଧବେନ୍ଦ୍ର କରନ୍ତିନାହି କେବେ ମଧୁକରି

ଯାଚିକି ଦିଏ ଯିଏ ଯାହା ଗ୍ରହଣ ସେ କରି।।

ବାଳକ ରୂପେ ଆସି କୃଷ୍ଣ କ୍ଷୀର ଯେ ଯାଚିଲେ

ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଆସି ଲୋଟା ନେବେ ସେ କହିଲେ।।

ରାତ୍ରି ହୋଇଗଲା ହେଲେ ବାଳକ ନଆସିଲା

ଏହା ଭାବି ମାଧବେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନିଦ ହୋଇଗଲା।।

ମାଧବେନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ସ୍ୱପ୍ନରେ ଆସିଲେ ଯେ କୃଷ୍ଣ

ଗରମ ଲାଗୁଛି ମତେ ଲଗାଅ ମଳୟ ଚନ୍ଦନ।।

ଅନ୍ୟ କାହା ହାତେ ନୁହେଁ ନିଜେ ତୁମେ ଯାଅ

ଓଡ଼ିଶାର ପୁରୀରୁ ମୋ ପାଇଁ ଚନ୍ଦନ ମଗାଅ।।

ମାଧବେନ୍ଦ୍ର କିପରି ଚାଲିଚାଲି ଯିବେ ବୃଦ୍ଧକାଳେ

ଏହା ଭାବି ଭାବି ସେ ଚିନ୍ତିତ ଯେ ହେଲେ।।

ବିଳମ୍ବ ନକରି ମାଧବେନ୍ଦ୍ର ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କରିଲେ

କିଛିଦିନ ପରେ ରେମୁଣାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ।।

ଗୋପୀନାଥଙ୍କୁ ଦେଖି ଭାବବିହ୍ୱଳିତ ହେଲେ

କୋଟି କୋଟି ଦଣ୍ଡବତ ମାଧବେନ୍ଦ୍ର କଲେ।।

ସନ୍ଧ୍ୟା ସମୟରେ ମାଧବେନ୍ଦ୍ର ମନ୍ଦିରକୁ ଗଲେ

ଗୋପୀନାଥଙ୍କୁ ମନ ଭରି ଦର୍ଶନ କରିଲେ।।

ପୂଜାରୀ ଆସିଣ ସନ୍ଧ୍ୟା ଭୋଗ ଲଗାଇଲେ

ଭୋଗ ଦେଖି ମାଧବେନ୍ଦ୍ର ଲାଳାୟିତ ହେଲେ।।

ମାଧବେନ୍ଦ୍ର କରନ୍ତିଁ ନାହିଁ ମାଗିଣ ଭୋଜନ

କିପରି କରିବେ ସେ ଯେ ପ୍ରସାଦ ସେବନ।।

ଭୋଗ ଲାଗିବା ପୂର୍ବରୁ ଲାଳାୟିତ ହେଲେ

ପଶ୍ଚାତାପ କରି ସେ ରାତି ଉପବାସ କଲେ।।

ଭୋଗ ଲଗାଇ ପୂଜାରୀ ଶୋଇବାକୁ ଗଲେ

ପୂଜାରୀଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଗୋପୀନାଥ ଦେଖାଦେଲେ।।

ଧୋତିରେ ଲୁଚାଇ ରଖିଛି ଭାଣ୍ଡ ଯେ କ୍ଷୀରାର

ମାଧବେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଇ ଆସି ତାର କ୍ଷୁଧା ନିବାରଣ କର।।

ଧଡପଡ ହୋଇ ପୂଜାରୀ ତୁରନ୍ତ ଯେ ଗଲେ

ହାଟ ପଡ଼ିଆରେ ଯାଇ ମାଧବେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଖୋଜିଲେ।।

କ୍ଷୀରାର ଭାଣ୍ଡକୁ ତାଙ୍କ ହାତରେ ଯେ ଦେଲେ

ପାଦ ତଳେ ପଡି ମାଧବେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡବତ କଲେ।।

ମାଧବେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଖ୍ୟାତି ବଢିଯିବ ସକାଳ ଯେ ହେଲେ

ସେଥିପାଇଁ ସେ ଲୁଚିକି ପୁରୀ ପଳାଇଲେ।।

ଭଗବାନ ଚାହାନ୍ତି ତାଙ୍କ ଭକ୍ତର ବଢ଼ୁଥାଉ ଯଶ

ସେଥିପାଇଁ କରିଥିଲେ ସ୍ୱପ୍ନରେ ପ୍ରବେଶ।।

ମାଧବେନ୍ଦ୍ର ଯାଇ ପୁରୀରେ ପହଞ୍ଚିଲେ

ତାଙ୍କ ଆଗରୁ ତାଙ୍କ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ପହଞ୍ଚି ଯାଇଥିଲେ।।

ପୁରୀ ରାଜା ଯେମିତି ଏସବୁ କଥା ଜାଣିଗଲେ

ମାଧବେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନଗରରେ ପାଛୋଟି ଯେ ନେଲେ।।

ମଳୟ ଚନ୍ଦନ ମାଧବେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଧରାଇଲେ

ଭାର ଉଠାଇବା ପାଇଁ ଦୁଇ ସେବକ ପଠାଇଲେ।।

ଲୁଚିକି ପଳାଇଥିବାରୁ ମାଧବେନ୍ଦ୍ର ଆଉଥରେ ଗଲେ

ଗୋପୀନାଥଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରି ଦଣ୍ଡବତ କଲେ।।

ସ୍ୱପ୍ନରେ ଆସିଥିବା କୃଷ୍ଣ ଆଦେଶ ଯେ ଦେଲେ

ଗୋପୀନାଥଙ୍କ ଶରୀରରେ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଅ କହିଲେ।।

ମୁଁ ଯେ ଅଟେ ଗୋପାଳ ପୁଣି ଅଟେ ଗୋପୀନାଥ

ମୋ ଶରୀରରେ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଅ ତ୍ୱରିତ।।

ଚନ୍ଦନ ଲେପରେ ଗୋପୀନାଥ ଶୀତଳ ହୋଇଲେ

ଭକ୍ତର ପ୍ରତିଷ୍ଠା ପାଇଁ ଭଗବାନ ଲୀଳା ଯେ କରିଲେ।।

ଯଶ,ଖ୍ୟାତିରେ ସର୍ବଦା ବଢୁଥାଉ ଭକ୍ତର ଅସ୍ତିତ୍ବ

ଏହା ଅଟେ କ୍ଷୀରଚୋରା ଗୋପୀନାଥଙ୍କ ଚରିତ।।