-:ସ୍ମୃତି ତ କଦାପି ନୁହେଁ ଫିଙ୍ଗିବାର:-
                                         ସୋନାଲି ସ୍ୱାଇଁ ✍️

       " ବେଦନା " ର ଅର୍ଥ ଯାହା ହେଉ ନା କାହିଁକି, ଆନ୍ତରିକ ବେଦନା ଯେ କେତେ କଷ୍ଟ ସେଦିନ ଯନ୍ତ୍ରଣା ମଧ୍ୟରେ ରହି ଭାବୁଥିଲା ସୋନାଲି...............
             ଆକୁଳ ବିକଳ ସ୍ଵରରେ ସେ ଶବ୍ଦ ଗୁଡା ତା ମଧ୍ୟରେ ବାଜି ରହିଯାଉଥିଲା ହେଲେ କାହାକୁ ଶୁଭା ଗଲା ନାହିଁ।। " ସାହାରା " ନେବ ତ କାହାଠାରୁ ଯେଉଁଠି ଲୋକମାନେ ସମ୍ପର୍କକୁ ପଇସା ସହ ତୁଳନା କରିଚାଲିଛନ୍ତି।। ସେଦିନ ଦିନର ପ୍ରାରମ୍ଭରୁ ଅନ୍ତ ହେଇଗଲା ପଛେ ସେହି ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ କେହି କାବୁରେ କରିପାରିନଥିଲେ।। ଗୁମୁରୀ ଗୁମୁରି କାନ୍ଦୁଥିଲା ସୋନାଲି....... ତା ମୁଖରୁ କେବଳ ମାତ୍ର ଏହା ଶୁଣାଯାଉଥିଲା:-
               " ପ୍ରଭୁ ! ସାହାରା ଦିଅ ହେ.....
ନଚେତ୍ ସାହାରା ପାଇଁ ଏମିତି ଏକ ମଣିଷକୁ ପଠାଅ ଯିଏ ମୋ ବେଦନା କୁ ଠିକ୍ ବୁଝି ପାରିବ।।
            " ବନ୍ଧୁତା " ବିଷୟରେ କିଛି ଲେଖିବା ପାଇଁ ଆରମ୍ଭ କଲା ବେଳେ, ତା ସମ୍ପର୍କ ରେ କଣ ଲେଖିବି ମୁ ଜାଣିପାରୁନି।। କଥାଟି କେଉଁଠୁ ଆରମ୍ଭ କରିବି ଏବଂ ଏହାର ଅନ୍ତ କଣ ହେବ...??????????????
କାରଣ;
ମୁଁ ଏବେ ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତିର କଥା କହିବାକୁ ଯିବି ସେ ତ ବାଳୁତ କାଳରୁ ମୋର ଜୀବନ ମଧ୍ୟକୁ ଆସିଯାଇଛି ଯେ ସେ ସବୁ ସ୍ମୃତି କୁ ନିଜଠୁ ଅଲଗା କରି ଦେଖିବା, ପରଖିବା, ଅଥବା ମୂଲ୍ୟାୟନ କରିବା ପ୍ରାୟତଃ ଅସମ୍ଭବ।। ୨୦୦୬-୨୦୨୫ ମସିହା ପ୍ରାୟ ୧୯ ବର୍ଷ ହିଁ ତାଙ୍କ ସହ ମୋର ଜୀବନ କଟିଥିଲା।। ସେଇ ନିରଳା, ଶାନ୍ତ ହୃଦୟରେ, ଜୀବନରେ ଯାହା ଯେମିତି ଚାଲିବା କଥା, ବନ୍ଧୁତାର ମୂଳଦୁଆ ପଡିଥିଲା ସେଇଠି।। ଶୈଶବ, କୈଶୋର, ତାରୁଣ୍ୟ କହିଲେ କେବଳ ତାଙ୍କୁ ହିଁ ବୁଝାଇବ ।। ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ସ୍ମୃତିମୟ ଦିନ ସବୁ ବିତିଥିଲା ତାଙ୍କରି ପାଖରେ ଯଦି ଏବେ ମୁ ପଛକୁ ଚାହିଁବି ତେବେ ବିତିଯାଇଥିବା ସେ ଦିନ ସବୁ ମତେ କୌଣସି ଏକ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ର ଦୃଶ୍ୟ ପରି ମନେ ହେବ।।

         ଆଜକୁ ପ୍ରାୟ ୧୯ ବର୍ଷ ତଳର କଥା ମୋର ସେହି ଝିଅଟି ସହ ବନ୍ଧୁତା ଗଢି ଉଠିଥିଲା।। ତାର ନାମ ଥିଲା ସନ୍ଧ୍ୟା।। ଶୈଶବ କାଳରୁ ଆମ ସଂପର୍କ ଏମିତି ରହିବ ବୋଲି ଆମେ ଶପଥ ନେଇଥିଲୁ ଆମ ଗାଁ ପତିତପାବନ ଙ୍କ ପାଦ ତଳେ।। ଖୁସିରେ ପରସ୍ପର କୁ କୁଣ୍ଢାଇ ପକାଇ ଭୋଗ ଆଣି ଗାଆଁରେ ବାଣ୍ଟିଲୁ।। ଏହି ସମୟରେ ବହୁତ ଲୋକ କହିଛନ୍ତି ଆମ ଦୁଇ ଜଣଙ୍କର ସମ୍ପର୍କ କୁଆଡେ ବଗିଚାର ମାଳି ଓ ଫୁଲ ପରି।। ମାଳି ଟିଏ ସିନା ଫୁଲଗଛର ଯତ୍ନ ନେଇ ତାକୁ ବଢ଼େଇବାରେ ସାହାର୍ଯ୍ୟ କଲା।। ମାତ୍ର ମାଳି ଟି ସେହି କୌଣସି ଏକ ବଡ଼ ଘରର ମାଳି ହେଇ ରହିଗଲା।। ଏବଂ ଫୁଲଟି ନିଜର ଶୋଭାପାଇଁ ସର୍ବତ୍ର ପୂଜା ପାଇଲା।। ସମସ୍ତଙ୍କ ମନକୁ କୁଆଡେ ମୋହି ନେଲା।।

        ଏହାର ଅର୍ଥ ଆମେ ବୁଝି ପାରିନଥିଲୁ ମାତ୍ର ସମୟର ଅପରାହ୍ନରେ ମୁଁ ଏହା ଆଜି ବୁଝିଗଲି ଯେ ସେ ମାଳି ଥିଲା ସୋନାଲି ( ମାନେ ମୁଁ ନିଜେ) ଏବଂ ଫୁଲଟି ଥିଲା ମୋ ସାଙ୍ଗ ସନ୍ଧ୍ୟା।। ଆପଣ ମାନେ ବୁଝି ପାରୁ ନାହାଁନ୍ତି ମୁ ଜାଣିଚି...........

          କୌଣସି ଏକ ବେଳା ରେ ସମୟର ବିଡମ୍ବନା ହେତୁ ଆମ ଦୁଇ ଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏ ସଂପର୍କ ଗଢି ଉଠିଲା...।। ମାତ୍ର ମୁ ଥିଲି ଏକ ଗରିବ ପରିବାର ଝିଅ, ଯାହାର ବାପା ଜଣେ ମିସ୍ତ୍ରୀ, ଜଣେ ରୋଷେଇଆ, ଜଣେ କୃଷକର ଅଭିନୟରେ ଆମ ପରିବାର ଚଳାଉଥିଲେ।। ସେଇ ଠିକ୍ ଏହାର ଆର ପାର୍ଶ୍ଵରେ ଥିଲେ ସନ୍ଧ୍ୟାର ଧନୀ ପରିବାର।। ତାଙ୍କ ବାପା ଟଙ୍କା ଦେଇ ଦୁନିଆର ସମସ୍ତ ଖୁସିକୁ ଆଣି ତାଙ୍କ ଝିଅଙ୍କ ପାଦ ତଳେ ଅଜାଡ଼ି ଦିଅନ୍ତି।।
         ସେ ଯାହା ବି ହେଉ ଏହା କେବେ ଆମ ବନ୍ଧୁତା ରେ ପ୍ରଶ୍ନ ବାଚ ହୋଇ ଛିଡା ହେଇନଥିଲା।। ଯଦି ପର୍ବ ପର୍ବାଣୀ ରେ ମୋର ଡ୍ରେସ୍ ହେଉନଥିଲା ତେବେ ସେ ବି ନୂଆ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧୁ ନଥିଲା।। କେବଳ ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ପାଖେ ହିଁ ମୋବାଇଲ୍ ଥିଲା ଯେଉଁଥିରେ ଆମ ସ୍ମୃତି ଭରି ଭରି ରହିଛି।। କେବେ ମୋ ପଇସାରୁ ମୁ ତାଙ୍କୁ କିଛି ଉପହାର ଦେଇନଥିଲି।। କାରଣ ମୁ ନିଜେ ଟିୟୁସନ୍ ପଇସା ଦେବା ପାଇଁ ଅଲଗା ପିଲାଙ୍କୁ ପାଠ ପଢ଼ଉ ଥିଲି।। କୌଣସି ଜିନିଷ ଖାଇବା ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା କରିବା ମାତ୍ରେ ସେ ଆସି ମୋ ପାଖେ ହାଜର ହେଉଥିଲା।। କୌଣସି ଧନୀ ଗରିବ କଳା ଧଳା ଆମ ସଂପର୍କ କୁ ପୃଥକ କରି ପାରିନଥିଲା।।
      ମାତ୍ର କେଉଁଠି ନା କେଉଁଠି ସନ୍ଧ୍ୟାଙ୍କ ମନରେ ବୟସ ଓ ସମାଜର ପରିବର୍ତ୍ତନ ହେତୁ ଦେଖା ଦେଇଥିଲା ଧନୀ ଗରିବ ର ପାର୍ଥକ୍ୟ।।
            ସମୟ ସହ ସନ୍ଧ୍ୟା ଜଣେ ପୁଅ କୁ ଭଲ ପାଇ ବସିଲେ ମାତ୍ର ପୁଅଟି ଥିଲେ ଜଣେ psycho ରୋଗୀ, ଯାହା ବୁଝିଥିବେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ତାହା ଠିକ୍ ।। ସନ୍ଧ୍ୟା ଯଦି ଅଲଗା ପୁଅ କୁ ହସି ଦେଇ ଚାହୁଁଥିଲେ କି କଥା ହେଉଥିଲେ ତେବେ ସେହି ପୁଅ ଟି ତାଙ୍କୁ ବହୁତ୍ ଗାଳି କରେ ବହୁତ୍ ଯନ୍ତ୍ରଣା ପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କୁହେ ଯାହା ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ରେ ସନ୍ଧ୍ୟା ଙ୍କ ହୃଦୟ ଭାଙ୍ଗି ଦେଉଥିଲା...... ଏହା ଦେଖି ମୁଁ ସହି ପାରୁନଥିଲି.......

           ଦିନ ଥିଲା ଜୁନ୍ ମାସ ୦୮/୦୯ ତାରିଖ.... ସନ୍ଧ୍ୟା ମୋ instagram id ରୁ follow କରିଥିଲେ ମୋର କିଛି ପରିଚିତ ସାଙ୍ଗ ମାନଙ୍କୁ ।। ତାହା ଠିକ୍ ଅଛି ମାତ୍ର ସେ ପୁଣିଥରେ ସେହି ଅଲଗା ପୁଅଙ୍କ ସହ କଥା ହେବା ଆରମ୍ଭ କରିଲେ..... ସେଥିରୁ ଜଣେ ଥିଲେ A ( ମୁ ତାଙ୍କ ନାମ ନେଇ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଗରେ ପରିଚିତ କରିବାକୁ ଚାହେଁ ନାହିଁ).।।
           ସେ ଥିଲେ ଏମିତି ଏକ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ଵ ଯାହା ଙ୍କ ସହ ପରିଚୟ ହେଇଥିଲା ଏଇ ଅଳ୍ପ କିଛି ଦିନ ତଳେ ଆଉ ଆମେ ବି ବନ୍ଧୁ ଥିଲୁ ।। ଏହା ମଧ୍ୟରେ ସନ୍ଧ୍ୟା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସହ କଥା ହେଉଥିଲେ।। ମୁଁ ସନ୍ଧ୍ୟାଙ୍କୁ ମନା କରିଲି ତୁମେ ତାଙ୍କ ସହ କଥା ହୁଅନି ନହେଲେ ତୁମ ପ୍ରେମରେ ଫାଟ ସୃଷ୍ଟି ହେବ କିନ୍ତୁ ସେ ମୋ କଥା ଶୁଣିଲେ ନାହିଁ ଆଉ ସେ ମୋ କଥାକୁ ଖରାପ ଭାବି ନେଲେ ଆଉ ମତେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଲେ ଆମ ଦୁଇ ଜଣଙ୍କର ସମ୍ପର୍କ କଣ??? କାହିଁକି ଦୁନିଆରେ ଏତେ ପୁଅ ଥାଇ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସହ କିଏ କଥା ହେଲେ ଏ ମନ ଇର୍ଷାରେ ଜଳି ଉଠେ..…? ବାରମ୍ବାର ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି ଦିନେ ବିରକ୍ତ ହେଇ ମୁ ତାଙ୍କୁ କହିଦେଇଥିଲି ମୋ ଭାବନା ବିଷୟରେ:-

        " କେବେ କଣ କାହା ଇଚ୍ଛା ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯାଇ ପ୍ରେମ କରି ହୁଏ...? ଯଦି ବି ପ୍ରେମ ହୁଏ ସେ ମତେ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ର ମର୍ଯ୍ୟାଦା ଦେବେ କଣ?? ମୁଁ କଣ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସେତିକି ଯୋଗ୍ୟ ? ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପସନ୍ଦ କରେ ଆଉ କଣ ମୋ ପସନ୍ଦ କୁ ସେ ଗ୍ରହଣ କରିବେ ତାର କିଛି ମାନେ ଅଛି..... ପ୍ରେମିକା ନୁହେଁ କଣ ସେ ସ୍ତ୍ରୀ ର ଆସନ ରେ ମତେ ରଖି ପାରିବେ? "
             ସନ୍ଧ୍ୟା ଏ ସବୁକୁ କଣ ବୁଝିଲେ କେଜାଣି ଯାଇକି A ଙ୍କୁ କହିଦେଲେ ଆଉ ପରେ A ମତେ କଲ୍ କରି ବନ୍ଧୁତା ର ସମ୍ପୁର୍ଣ୍ଣ ଅର୍ଥ ବୁଝାଇଥିଲେ।। ତାହା ମଧ୍ୟରେ ସେ ମହାଭାରତ ର ଚାରି ପ୍ରକାରର ବନ୍ଧୁତାକୁ ମୋ ଆଗରେ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ଉପସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ।। ଶେଷରେ ସେ କହିଥିଲେ A ର ଚରିତ୍ରକୁ ଆମ ବନ୍ଧୁତା ଭିତରେ ନ ରଖିବାକୁ........ ଏ ସବୁ ଶୁଣି ତାପରେ ମୁ ସନ୍ଧ୍ୟାକୁ ବହୁତ୍ ବୁଝେଇଲି କିନ୍ତୁ ସେ ବୁଝିଲେ ନାହିଁ କାରଣ ସେ ମୋ ଠାରୁ ମୁକ୍ତି ଚାହୁଁ ଥିଲେ ବନ୍ଧୁତାରେ.... ଏହାପରେ ମୁ ଚୁପ୍ ରହି ମୋ ଫୋନ୍ କୁ ଅଫ୍ କରିଦେଇଥିଲି।।
ତାପରେ.............
     ୧୨ ଜୁନ୍ ସକାଳେ ଯେତେବେଳେ ଫୋନ୍ ଅନ୍ କରି ଦେଖେ ତ ସଂଧ୍ୟାଙ୍କ କିଛି ଚିଠି ଆସିଥିଲା ଆଉ ସେ କହିଥିଲେ:-
         " ସୋନାଲି ମୁ ତୋ ପାଖରୁ ଦୂରେଇଯିବା ପାଇଁ ଚାହୁଁ ଥିଲି ଆଉ ସେଇଥିପାଇଁ ମୁ A କୁ ମୋହରା କରିନେଲି ...... ତୋର ଏତିକି କଥାରୁ ମୁ ଜାଣି ଗଲି ତୁ ସେ ପୁଅ କୁ ଭଲ ପାଉ ନିଜ ମନ ଭିତରେ.... ମାତ୍ର ମୁ ତୋ ଠୁ ଦୁରେଇବାକୁ ଚାହେଁ।। ତୋ ସହ ବନ୍ଧୁତା ରେ ମୁଁ ବିରକ୍ତ ହେଇଗଲାଣି।। ଯୋଉଠି ତୁ ଲୋକଙ୍କର ସେବା ରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉ ସେଠୀ ମୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଦୁଃଖରେ ଦେଖିଲେ..... ଛୋଟ ବେଳ କଥା ଅଲଗା କିନ୍ତୁ ଏବେ ଆମେ ବଡ଼ ହେଇଗଲାଣି ତ ତା ସହ ସ୍ଵାଦ ମଧ୍ୟ ବଦଳି ଗଲାଣି .... ଆଉ ମୁଁ ତୋ ଠୁ ଭଲ ସାଙ୍ଗ ଟେ ପାଇଯାଇଛି।। ତୁ ଗୋଟେ ଗରିବ ବାପା ର ଝିଅ ଏ କଥା କହିଲା ବେଳେ ମତେ ବହୁତ୍ ଲାଜ ଲାଗେ କି ତୁ ମୋର ସାଙ୍ଗ ତେଣୁ ମୁଁ ଜଣେ ଧନୀ ପରିବାର ର ଝିଅକୁ ମୋର ସାଙ୍ଗ ବନେଇ ଦେଇଛି।। ତୁ ବି ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ନିଜର ସାହାରା ବନେଇ ଦେ କାରଣ ମୁ ଆଉ କେବେ ଫେରି ଆସିବିନି।। ଏବେ ମୋ ପାଇଁ ସେ ବନ୍ଧୁ କି ପ୍ରେମ କିଛି ନାହିଁ କେବଳ ଗୁରୁତ୍ଵ ହେଉଛି ଟଙ୍କା।।"

      ଏହା ଶୁଣି ମୁଁ ଶବ୍ଦହୀନ ଯନ୍ତ୍ରମାନବ ପାଲଟି ଯାଇଛି ।। କହିବି ତ କଣ କହିବି ।। କାହା ଛାତିରେ ମୁଣ୍ଡ ରଖି କାନ୍ଦିବି ।। ଅସ୍ତ ବ୍ୟସ୍ତ ଲାଗୁଚି.....

      ଆଜ୍ଞା ଏହା ସତ୍ୟ ଯେ ମୁ ବନ୍ଧୁତାରେ ଯତ୍ନ, ସ୍ନେହ, ଶ୍ରଦ୍ଧା, ବିଶ୍ୱାସ, ସମ୍ମାନ, ସମୟ, ପ୍ରେମ ଛଡ଼ା ଆଉ କିଛି ଦେଇ ପାରେନି କାରଣ ମୁଁ ହେଉଛି ସେହି ଗରିବ ବାପା ର ଝିଅ ଯିଏ ନିଜର କଲେଜ ଜୀବନର ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ର ଖର୍ଚ୍ଚ ନିଜେ ଉଠେଇଛି।।
ଏଇଠି ମୋ ମନରେ ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନ ଆସିଚି ସେଇଥିରୁ ଗୋଟେ:-
୧) ବନ୍ଧୁତା ମାନେ କଣ କେବଳ ଟଙ୍କା ପାଖରେ ସୀମିତ?
୨) ବନ୍ଧୁତାର ମାନେ କଣ ଜୀବନ ସାରା ସାଙ୍ଗରେ ରହିବା, ନିବିଡ଼ ଭଲପାଇବା, ଟିକେ ସମୟ ହେଇପାରିବନି କି??

          ମୁଁ କାଲି ଯେଉଁଠି ଥିଲି ଆଜି ବି ସେଇଠି ଅଛି ।। କିନ୍ତୁ ସେ ଦୁବାଇ ସହରକୁ ଚାଲି ଗଲେଣି.... ଯେଉଁଠି ବିଜୁଳି ଆଲୋକ ରାତି କୁ ଏତେ ଆଲୋକ ଦିଏ ଯେ ପୂର୍ଣ୍ଣମୀ ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ ଜଣା ପଡ଼େ ନାହିଁ....... ମୁଁ ଆଜି ସେଇ ଚାଳ ପକ୍କା ଘର ରହୁଚି ଯେଉଁଠି ବର୍ଷା ର ଜଳ ଘରକୁ କାଦୁଆ କରି ଦେଇଥାଏ.... ମୁଁ ସେଇ ମାଟିରେ ରହୁଚି ଯେଉଁଠି ବର୍ଷା ହେଲେ ମାଟି ରୁ ଏକ ଶାନ୍ତି ପୂର୍ଣ୍ଣ ମହକ ଛୁଟି ଆସେ।। ମୁଁ ସେଇଠି ଅଛି ଯେଉଁଠି ଟିଭି ରେଡ଼ିଓ ପରିବର୍ତ୍ତେ କୋଇଲି ର ସୁମଧୁର ସ୍ୱର ଶୁଭା ଯାଏ।। ବାଥରୁମ୍ ରେ ନ ଗାଧେଇ ପୋଖରୀ ରେ ପହଁରି ଗାଧେଇବାକୁ ଭଲ ଲାଗେ.....
ବିଭବ ନଥାଇ ମଧ୍ୟ ମୋ ଛାତିର ସେ ବଖରା ଭିତରେ ଚିତ୍ର ପଟ୍ଟ ଟିଏ ଥାଏ ଦୃଶ୍ୟରତ।।

         ଏତେ ସ୍ପଷ୍ଟ, ସତେଜ ସେ ଚିତ୍ର ଯେ ଆଖି ବୁଲେଇ ଆଣିବା ବେଳକୁ ମନ ପ୍ରାଣ ପୁଲକିତ ହୋଇ ଉଠେ।। ଯଦିଓ ମୁ ଜାଣିଚି ଯେ ସେ ଦୃଶ୍ୟ ଆଉ ମୋ ଜୀବନକୁ ଫେରି ଆସିବନି.... ମୁଁ ଏମିତି ଏକ ମାନବ କୁ ସାହାରା ବନେଇ ବାକୁ ଚାହେଁ ଯେ ମତେ ବୁଝିଥିବ ହୁଏ ତ କୌଣସି ମୋଡରେ ମୁ ପାଇ ଯାଇଛି ତାଙ୍କୁ କିନ୍ତୁ ଏ ହୃଦୟ ଚୁପ୍ ରହିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଉଛି..... କାରଣ କୌଣସି ନା କୌଣସି କ୍ଷେତ୍ରରେ ସନ୍ଧ୍ୟା ଙ୍କ ର କିଛି ଟା କଥା ସତ ଅଛି ମୋ ଜୀବନରେ....!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

କ୍ଷୁଦ୍ରଗଳ୍ପ

ସ୍ମୃତି ତ କଦାପି ନୁହେଁ ଫିଙ୍ଗିବାର