ବୋଉ ଉପରେ ଅନେକ କବିତା ଓ କାହାଣୀ । ବୋଉ ପାଇଁ ସାରା ନାରୀ ଜାତି ପୂଜା ପାଏ। ବୋଉର ଅପମାନ ହେଲେ ଉଭା ହୁଅନ୍ତି ମା ଦୁର୍ଗା । ଏଠି ନଦୀ , ନାଳ , ବଣ, ଜଙ୍ଗଲ, ଚଢ଼େଇ, ମାଟି ଓ ଆକାଶ ସବୁ କୋପ କରନ୍ତି ବୋଉ ଦୁଃଖ ପାଇଲେ। ନଜାଣିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଅଭିଶାପ ଦିଏ । ଆଉ ବୋଉର ପଣତ କାନି ପରା ବ୍ରହ୍ମା ଅସ୍ତ୍ର। ଥରେ ଯଦି ବୋଉ ପଣତ କାନି ଘୋଡେ଼ଇ ଦେଲା । କିଏ ଅଛି ମୋତେ ଛୁଇଁବ। ପଣତ କାନି ନୁହେଁ ଯେମିତି ତା ଭିତରେ ସାରା ଦୁନିଆଁର ଗୋଟିଏ ବିରାଟ ସୁରକ୍ଷା ବଳୟଟିଏ ଅଛି ।ଯେବେ ବୋଉ ଅଭିମାନ କରେ ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତେ ପର କରିଦିଅନ୍ତି। ହେଲେ ସମସ୍ତେ ଯେବେ ହାତ ଛାଡ଼ି ଦିଅନ୍ତି କେବଳ ବୋଉ ଥିଲେ ଏ ସଂସାରଟା ମୋର । କାରଣ ବୋଉ ଏକା ଗୋଟିଏ ବିରାଟ ପୃଥିବୀ। ପିଲାଦିନେ ବୋଉ ହିଁ ମୋର ପ୍ରଥମ ଗୁରୁ ଥିଲା । ଯାହାକୁ ଆମେ ମାତା ଗୁରୁ ବୋଲି କହୁ । ସିଲଟ ଖଡ଼ି ଧରି ବୋଉ ପାଠ ପଢ଼େଇ ଦିଏ , ମାଟି ଗୋଲି କରି ଗଣତ ଜ୍ଞାନ ଭରିଦିଏ। କଳା ଧଳା ପୋଷାକ ପିନ୍ଧେଇ , ମୁଣ୍ତରେ ନଡ଼ିଆ ତେଲ ମାଖି ସ୍କୁଲକୁ ଛାଡ଼ି ଦିଏ।

ଘଣ୍ଟାରେ ଚାରିଟା ବାଜିଲେ , ବୋଉ ଦାଣ୍ଡ ବାରି ହୁଏ । ଘରକୁ ଫେରିବା ବେଳ ଯଦି ମୁହଁ ଅନ୍ଧାର ହୁଏ । ତେବେ ବୋଉ ମନକୁ ପାପ ଛୁଇଁବ। ଆସିବା ବାଟକୁ ଚାହିଁ ରହିଥିବ । ହେଲେ ହାତରେ ବେତ ଖଣ୍ଡେ ଥିବ। ଘରକୁ ପଶିବା ପରେ ଖୁବ୍ ପିଟେ। ଘଡ଼ିଏ ବିତିଲେ ପୁଣି ବୋଉ ମନକୁ ପାପ ଛୁଇଁବ ତେଣୁ ସେ କୋଳକୁ ସାଉଁଟି ନେବ । ପେଶାରେ ସଫ୍ଟୱେର ଇଞ୍ଜିନିୟର, ବୋଉ ଜାଣେନି କଣ କରେ ମୁଁ । ବୋଉ ଗହଣା ବନ୍ଧା ପକାଇ ଇଞ୍ଜିନିୟରିଂ ବେଳେ କଲେଜ ଟଙ୍କା ଜମା କରେ ।

ହଷ୍ଟେଲରୁ ଘରକୁ ଫେରିବା ବେଳେ ଦେଖେ ବୋଉର ଶୁଖିଲା ମୁହଁ। ବୋଉ ପରା ଗୋଟିଏ ଜଳୁଥିବା ମହମବତୀ। ନିଜେ ଜଳିବ ଆମ ଜୀବନକୁ ଆଲୋକିତ କରିବା ଯାଏଁ। ବୋଉ ଜାଣେନି ସଫ୍ଟୱେର ଇଞ୍ଜିନିୟର କଣ କରେ ? ହେଲେ ସେ ଦେଖେ ମୁଁ ଗଦା ଗଦା ଗଣିତ କଷିବା । ଘଣ୍ଟା ଘଣ୍ଟା ଧରି ଲାପଟପ୍ ଆଗରେ ବସିବା । ସେତିକିରେ ବୋଉ ଖୁସି ହୁଏ।

ବୋଉ ଜାଣେନି ମୁଁ କାହାଣୀ ଲେଖେ ଓ ଅନେକ କବିତା ଭିତରେ ମନର କଥା ବ୍ୟକ୍ତ କରେ। ପ୍ରେମ କବିତା ଖୁବ୍ କମ ଲେଖେ । ଯଦି ବୋଉ ଜାଣିବା ତାକୁ ଭାରି କଷ୍ଟ ହେବ। ସପ୍ତମ ପଢିବା ସମୟରେ ବୋଉ ମୋତେ ପେପର ପଢିବା ଅଭ୍ୟାସ କରିଥିଲା। ମୋ ପାଇଁ ପେପର ବାଲା ଗୋଟିଏ ନାଗୁଆ କରିଥିଲା । ପେପର ବାଲା ସବୁଦିନ ପେପର ଦେଇଯାଏ । ମୁଁ ଖୁବ ପଢ଼େ । ଅଗଷ୍ଟ ୧୫ ବେଳେ ସ୍କୁଲରେ ମୁଁ ଭାଷଣ ଓ ସାଧାରଣ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ପ୍ରଥମ ସ୍ଥାନ ଅଧିକାର କରେ । ବୋଉ ସେମିତି ବାଟ ଚାହିଁ ବସିଥିବା କାରଣ ସେ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିବ ମୁଁ ପୁରସ୍କାର ସହ ଘରକୁ ଫେରିବି।

କୋଉଠି ଟିକିଏ ଭଲ ଶୁଣିଲେ ବୋଉ ହସି ହସି କାନ୍ଦିବ। କେଜାଣି ମୋ ସଫଳତାରେ ବୋଉ କାହିଁ ଏତେ ଖୁସି ହୁଏ।

ଅନେକ ବର୍ଷ ମୁଁ ଦିଲ୍ଲୀରେ ଥିଲି , ସେଠାରୁ ଗୁରୁଗ୍ରାମ ପରେ ପରେ ନୋଇଡାରେ ଚାକିରୀ। ସେଠାରୁ ପୁନେ , ହାଇଦ୍ରାବାଦ ପୁଣି ଏବେ ଏବେ ମୁମ୍ବାଇରେ ଚାକିରୀ। କେବେ ମଦ ଧରିନି, ନା ନାରୀ ପଛରେ କିଛି ଖରାପ କାମ କରିଛି । ସବୁବେଳେ ବୋଉ ଗୋଟିଏ ଛାଇ ମଣିଷ ପରି ପାଖରେ ପାଖରେ ରହିଛି। ଗୋଟିଏ ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଗଠନରେ ବୋଉର ଭୂମିକା ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ। ତେଣୁ ବୋଉ ମୋର ପ୍ରଥମ ଗୁରୁ । ଯିଏ ଛାଇ ପରି ରହିଛି। ତେଣୁ କାହାଣୀର ନାଁ ଗୁରୁ ଜଣେ ଛାଇ ମଣିଷ।

ଏତେ ସବୁ ଲେଖିବା ପରେ କେହି ଜଣେ କହିବା ତେବେ କାହାଣୀରେ ବାପାଙ୍କର ଜାଗା କାହିଁ ?

ବୋଉ ଯଦି ମାଟିହୁଏ ତେବେ ବାପା ପରା ଆକାଶ । ଅସୀମ ଧର୍ଯ୍ୟବାନ । ହେଲେ ବାପାଙ୍କ ଉପରେ କିଏ ଲେଖେ । ହଁ ସିଏ ଲେଖେ କିଏ କେବେ ଅନେକ କଥା ବାପାଙ୍କୁ କହିପାରେ ନାହିଁ। କଥା ଓ ସ୍ନେହ ସବୁ ଅକୁହା , ଅବ୍ୟକ୍ତ। ବାପାଙ୍କ ଆଗରେ ମଥା ଡରରେ ନଇଁ ଯାଏ ଯାହାକୁ ଡର ନୁହେଁ ଏକ ପ୍ରକାରର ସମ୍ମାନ କୁହାଯାଏ।

ପିଲାବେଳେ ଲାଗେ ବାପା ମୋତେ ଚିଡୁଛନ୍ତି। ସବୁବେଳେ ନେଇ ହଷ୍ଟେଲ ଛାଡି ଆସନ୍ତି। ଭାରି ରାଗ ଲାଗେ। ହେଲେ ପିଲା ବେଳ କଥା ମନେ ପଡିଲେ ଏବେ ଭାରି ଇଛା ହୁଏ ବାପାଙ୍କୁ ଭଲପାଇବାକୁ। କୁଣ୍ଡେଇ ପକେଇବାକୁ ।ହେଲେ କାହିଁ କେଜାଣି ଲାଜ ଲାଜ ଲାଗେ ।

ମୋର ଠିକ ମନେ ଅଛି ବାପା ଶିଖେଇ ଥିବା କଥା । ଯେଉଁଠି ମାଡ଼ ପିଟ ହେଉଥିବ ସେ ସ୍ଥାନରେ ଛିଡ଼ା ନହେବାକୁ । ସାଧା ପୁଡିଆ ଠାରୁ ନେଇ ମଦ ଯାଏଁ ସବୁ ଖରାପ ତେଣୁ ସେସବୁ କେବଳ ମୋ ପାଇଁ ନୁହେଁ , ଯିଏ ପିଉଥିବା ସେ ପରି ବନ୍ଧୁ ବାନ୍ଧବଙ୍କ ଠାରୁ ଦୂରରେ ରହିବାକୁ ତାଗିଦ । ଥରେ ବାପା କହିଥିଲେ ତୁ ମୋଟା ପିଲା । ମନ ଦେଇ ପାଠ ନପଢିଲେ ମୂର୍ଖ ହେବୁ। ବିଲରେ ଖଟି ପାରିବୁ ନାହିଁ , ତେଣୁ କଲମ ଓ କାଗଜ ସହ ଭଲ ସମ୍ପର୍କ ରଖି ପଢ଼ିବାକୁ । ସେବେଠାରୁ ମୋତେ ପଢ଼ିବାକୁ ଭଲ ଲାଗେ । ଅନେକ ବହି ପଢ଼େ ।

ରାତିରେ ବାପା ଟର୍ଚ୍ଚ ମାରି ଦେଖନ୍ତି ମୁଁ କଣ କରୁଛି ଘର ଭିତରେ। ସବୁବେଳେ ନଜର ରଖନ୍ତି। ଏବେ ମଧ୍ୟ ଚାକିରୀ ପାଇବା ଛଅ ବର୍ଷ ପରେ । ବାପା କୁହନ୍ତି ଯଦି ପଢ଼ିବାର ଇଛା ଆହୁରି ଅଛି ଘରକୁ ଆସି ପୁଣି ପଢ଼େ । ବାପା ଉଚ୍ଚ ଶିକ୍ଷିତ ନହେଲେ ମଧ୍ୟ ପାଠ ପ୍ରତି ତାଙ୍କ ଭଲପାଇବା ଦେଖିଲେ ଖୁସି ଲାଗେ। ବାହାରେ ରହିଲେ ଏବେ ମଧ୍ୟ ବାପା ଡର ରୁହେ । ମନେ ପଡେ ପିଲା ବେଳେ ବ୍ରହ୍ମ ଚାପୁଡ଼ା କଥା । ବାପା ପରା ପିତା ଗୁରୁ , ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗୁରୁ ଜଣେ ଛାଇ ମଣିଷ ।

ଜୀବନରେ ଯାହାକୁ ଲେଖିବାକୁ ମୋର ସାମର୍ଥ୍ୟ ନାହିଁ । ସେ ହେଲେ ଦାଦା। କେବେ ଲେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିନି । କାହିଁକି ଲେଖିବି ? ହଠାତ୍ ଆପଣା ଲୋକଟା ଯେବେ ସ୍ୱାର୍ଥପର ପାଲଟି ଯାଏ। ତା ବିଷୟରେ କେମିତି ଲେଖି ହେବ। ଆଜି ଲେଖିବି , କେମିତି ନଲେଖିବି ଲୋକଟା ବିଷୟରେ ଯିଏ ଲୁଚେଇ ମୋ ପ୍ୟାକେଟରେ ପାଇସା ଗୁଞ୍ଜି ଦିଏ । ମୋତେ ଶିକ୍ଷିତ କରିବାକୁ ସ୍ଵପ୍ନ ଦେଖେ। ଯେମିତି ମୋତେ ବଡ଼ ଇଂଜିନିୟର କରିବାକୁ ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଚିନ୍ତା କରେ ।

ଦାଦା ମୋର ଉଚ୍ଚ ଶିକ୍ଷିତ। ପାଠୁଆ ମଣିଷ , ଦାଦାଙ୍କର ଇଞ୍ଜିନିୟରିଂ ଡ୍ରଇଂ ଖାତା ଦେଖି ମନସ୍ଥ କରିଥିଲି। ମୁଁ ବଡ଼ ହେଲେ ଜଣେ ବଡ଼ ଇଞ୍ଜିନିୟର ହେବି ଠିକ ମୋ ଦାଦାଙ୍କ ଭଳି। ଖୁବ ପାଠ ପଢିବି, କାଳିଆ ଘୋଡ଼ା ନୁହେଁ ଦାଦାଙ୍କ ଭଳି ଜ୍ଞାନ ରଖିବି। ସେ ହିଁ ଥିଲେ ମୋର ନୀତି ଓ ଆଦର୍ଶ। ମୋତେ ଓ ମୋ ପାଠ ପଢ଼ା ନେଇ ଅନେକ ଚିନ୍ତିତ ରୁହନ୍ତି। କେମିତି ଭଲ କଲେଜ ଓ ସ୍କୁଲରେ ପଢିବି ସେ କଥା ବେଶୀ ଦାଦା ହିଁ ଭାବନ୍ତି।

ଦାଦାଙ୍କର ବିବାହ ପରେ ସବୁ କିଛି ଓଲଟ ପାଲଟ ହୋଇଗଲା। ଆପଣାର ଲୋକଟା ପର ହୋଇଗଲା। ଅନେକ ଥର ଜୀବନ ହରିବାକୁ ଉଦ୍ୟମ କରିଛି । କାରଣ ବେଶୀ କଷ୍ଟ ଥିଲା ଗୋଟିଏ ଘରେ ରହି ଦାଦାଙ୍କ ଠାରୁ ଦୂରେଇ ଯିବା। ଦାଦା ଅଲଗା ହେଲା ପରେ ଆମେ ସବୁ ସହରୀ ହୋଇଗଲୁ । ବେଶୀ ଦୁଃଖ ମୋ ଭଉଣୀକୁ ହୋଇଥିଲା।

ଯେତେ ଯାହା ହେଉ ଦାଦା ହିଁ ଆମର ଜଣେ ଗୁରୁ । ସବୁଠାରୁ ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ବେଶୀ ଭଲପାଏ। ଡରେ ଓ ସମ୍ମାନ କରେ । ସେ ଠିକ ଏବେ ଜନେ ମୋ ପାଇଁ ଛାଇ ମଣିଷ ।
ଏବେ ସମସ୍ତଙ୍କ ବିଷୟରେ ଲେଖି ସରିବା ପରେ , ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଲେଖିବାକୁ ଚାହେଁ ଯିଏ ମୋ ଜୀବନକୁ ଖୁବ ଶୃଙ୍ଖଳିତ କରିଛନ୍ତି । ପବିତ୍ର ମୋହନ ଖାଡେଙ୍ଗା ସାର। ଆବାସିକ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ରହିବା ବେଳେ । ସାର୍ ଭୋରରୁ ପଢ଼ିବାକୁ ଉଠାନ୍ତି। ନଉଠି ପାରିଲେ ଖୁବ ମାରନ୍ତି। ଭାରି ଚିଡି ଲାଗେ । ସବୁବେଳେ ମାଡ଼, କିନ୍ତୁ ଆଜି ଭାବିଲା ବେଳକୁ ଲାଗେ । ସାର ଆମ ଭିତରେ ଅନେକ ଅନୁଶାସନ ଗଢିଛନ୍ତି। ଆଜି ମଧ୍ୟ ଅଭ୍ୟସ୍ତ ଯେତେ ଡେରିରେ ଶୋଇଲେ ମଧ୍ୟ ପାହାନ୍ତି ପ୍ରହରରେ ନିଦ ଭାଙ୍ଗିବ।

ସେ ଅନୁଶାସନ ପାଇଁ ଆଜି ସାହିତ୍ୟ ସାଧନା କରି ହେଉଛି। ଗୋଟିଏ ଆଠ ଘଣ୍ଟାର ଚାକିରୀ ପରେ ମଧ୍ଯ ବହି ପଢ଼ିବା ସହ , ଅନେକ ଲେଖା ଲେଖି କରିବା ସମ୍ଭବ ହେଉଛି । ତେଣୁ ତାଙ୍କ ଅନୁଶାସନ ଛାଇ ପରି ତାଙ୍କ ଛବି ହୃଦୟ ଭିତରେ ରଖିଛି। ତେଣୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗୁରୁ ଜଣେ ଛାଇ ମଣିଷ।

ଗୁରୁ ଜଣେ ଛାଇମଣିଷ

ଗୁରୁ !