ଗୁହାରୀ ଶୁଣ ହେ!

ଦିନଦରିଦ୍ରର ଗୁହାରୀ ଶୁଣ
ହେ! ଜଗତର ନାଥ,
ହରିନିଅ ପ୍ରଭୁ ସବୁ ଦୁଃଖ ମୋର
ଶାନ୍ତିରେ ଗଡ଼ୁ ଏ ସଂସାର ରଥ |
ନାହିଁ ଅଭିମାନ ନାହିଁ ରୋଷ ମୋର
କେବେ ହେଲେ ତୁମଠାରେ,
ଟାଣିନିଅ ନାଥ ମୋ ଜୀବନ ତରଣୀ
ଲଗାଅ ସୁଖତଟରେ |
ଲୋଭହିଂସା ମୋହମାୟାର ଜୀବନ
ଜଞ୍ଜାଳେ ହୋଇଛି ଛନ୍ଦି,
ଅସହ୍ଯ ହେଲାଣି ଏଇ ଗ୍ରୀଷ୍ମତାପ
ଦିଅ ହେ! ଜଞ୍ଜାଳୁ ମୁକ୍ତି ।
ଶୁଷ୍କ ଉଷ୍ମଭରା ଅନୀଳ ପ୍ରବାହେ
ବୁଡ଼ିଯାଉଅଛି ଭେଳା,
ମନର କୋହ ଆୟତ୍ତେ ନାହିଁ ମୋ
ଉଙ୍କି ମାରେ ଦୁଃଖଜ୍ବାଳା ।
ପିତାମାତା,ବନ୍ଧୁ କେତେ ଯେ ସମ୍ପର୍କ
ଦେଇଛ ଭାଗ୍ୟେ ମୋ ଯୋଡି,
ଏଇ ସୌଭାଗ୍ୟକୁ ଦେବିନି କାହାକୁ
ମୋ ଠାରୁ ଅଲଗାକରି।
ଆଶାରେ ଆଶାରେ ବଞ୍ଚୁଛି ଜୀବନ
ଏ ଭାବନାକୁ ସାଥି କରି,
ଛିନ୍ନ ନହୁ କେବେ ଏ ମଧୁର ସମ୍ପର୍କ
ରଖିବି ସାଇତିକରି ।
ପାଇବା ଇଚ୍ଛା ନାହିଁ ମୋ ପାଖରେ
ହେଲେ ଅଛି ନିବେଦନ,
ତୁମ ଶ୍ରୀଚରଣେ ସ୍ଥାନଦିଅ ପ୍ରଭୁ
ଏତିକି ଚାହେଁ ଏ ମନ,
ଏତିକି ଚାହେଁ ଏ ମନ।

-ରଶ୍ମି ରଞ୍ଜନ ସାହୁ

ଜଣେ ଭକ୍ତର ମନର କଥା ଏଇ କବିତାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ଯାହା ସେ ତା’ ବିଭୂ ଶ୍ରୀ ଚରଣରେ ବାଢ଼ି ଦେଇଛି। ଦୁଃଖ କଷଣର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ଉପନିତ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ସେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଠାରୁ ବିଶ୍ୱାସ ହରେଇ ଦେଇନି ବରଂ ଭଗବାନଙ୍କ ପ୍ରତି ତା’ର ବିଶ୍ୱାସ ଆହୁରି ଦୃଢ଼ ରହିଛି।

ଭକ୍ତ ଏବଂ ଭଗବାନଙ୍କ ସମ୍ବନ୍ଧକୁ ନେଇ ଏହି କ୍ଷୁଦ୍ର କବିତାଟି ଜୀବନ୍ୟାସ ପାଇଛି। ଭଲ ଲାଗିଲେ କମେଣ୍ଟ ଆଉ ଲାଇକ ରେ ଜଣେଇବେ।

ଗୁହାରୀ ଶୁଣ ହେ!

ଭକ୍ତ ଏବଂ ଭଗବାନଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ସମ୍ବନ୍ଧ