ନିଜ ହୃଦୟ ରୁ କହିବ ପାଠକ ଓ ପାଠିକା ମାନେ ଯେତେବେଳେ ଏହି ଶୀର୍ଷକ ପଢିଲେ। ଆପଣଙ୍କ ଛାତି ଫାଟିଗଲା ପରି ଲାଗୁନି ହୃଦୟ ରେ ଆପଣଙ୍କ ଯନ୍ତ୍ରଣା ସୃଷ୍ଟି ହୁଏନି। ଯିଏ କେହି ବି ଏହା ପଢ଼ିବେ ତାଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଓ ଲଜ୍ଜ୍ୟା ତ ଲାଗିବ ନିଶ୍ଚୟ। ଯେତେବେଳେ ଭାରତ ଆମର ବିଶ୍ଵର ତୃତୀୟ ସର୍ବବୃହତ ଅର୍ଥନୈତିକ ଶକ୍ତି ହବାର ଗୋୖରବ ଅର୍ଜ୍ଜନ କରିବାକୁ ଯାଉଛି। ଚନ୍ଦ୍ରୟାନ ସଫଳତା ର ଗାଧା ପୂରା ପୃଥିବୀ କହୁଛି।ବୁଲେଟ ଟ୍ରେନ୍,ସୋଲାର ଏନର୍ଜି,ଆଶବିକ ଶକ୍ତି,ଗଗନୟାନ,ଇଭି,ହାଇଡୋଜନ୍ ଯାନ କଥା ଆମେ ସବୁ ବହୁତ ଗର୍ବ ସହିତ ଚର୍ଚ୍ଚା କରୁଛୁ କିନ୍ତୁ ମୋତେ ଆଜି ବହୁତ ଦୁଃଖରେ ଓ ଲଜ୍ଜ୍ୟା ର ସହ 'ଜନନୀ ଯନ୍ତ୍ରଣା " ଉପରେ ମୋର ମନ୍ତବ୍ୟ ଉପସ୍ଥାପନା କରିବାକୁ ପଡୁଛି।ଆଉ ଆପଣ ମାନଙ୍କୁ ମନେ ପକେଇଦବାକୁ ଚାହୁଁଛି ଯେ ଆମ ଦେଶ ବୁଲେଟ ଟ୍ରେନ୍ ଗତିରେ ବଢ଼ି ଚାଲିଛି କିନ୍ତୁ ଆମ ଗାଁ ଯେଉଠି ଥିଲା ସେଇଠି ହିଁ ରହିଯାଇଛି।

୮୯ ବର୍ଷର ସ୍ବାଧିନତା ପରେ ବି ଆମ ରାଜ୍ୟର ଏମିତି ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା କାହିଁକି। ଏଥିପାଇଁ କିଏ ଦାୟୀ।ଜନତା ନିଜେ ଦାୟୀ ନା ସରକାର ।ଯେ କେହି ବି ଦାୟୀ ହୁଅନ୍ତୁ ନା କାହିଁକି - କଣ ଆମ ମାଁ ଆମ ଜନନୀ ଏହି ପରି ଅବସ୍ଥା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ କି ।

ଭାରତ ର ସଂସ୍କୃତି ଏହା କହୁଛି କି "ଜନନୀ ଜନ୍ମ ଭୂମିର୍ଚ୍ଚ ସ୍ବର୍ଗାଦପି ଗରିୟସି" ଆମ ସଂସ୍କୃତିରେ ତିନି ଜଣକୁ ମାଁ ର ସ୍ଥାନ ଦିଆଯାଇଛି

ପ୍ରଥମ ହେଉଛି ମାଟି

ଦ୍ବିତୀୟ ଟି ଜନ୍ମ ଦାତ୍ରୀ ମାଁ

ତୃତୀୟ ଗାଇ

ଆମ ହିନ୍ଦୁଧର୍ମ ରେ ଏହା ମଧ୍ୟ ଲିଖିତ ଅଛି ଯେଉଁ ଶକ୍ତିର ଅନ୍ୟକୁ ଜନ୍ମ ପ୍ରଦାନ କରିବାରେ କ୍ଷମତା ରଖିଛି ସେ ବି ମାଁ ତୂଲ୍ୟ ପୂଜନୀୟ ଯେମିତି ଜଳ,ପଥର, ଆକାଶ,ବାୟୁ, ଜଙ୍ଗଲ ଏମିତି ଅନେକ। ଏହିପରି ପବିତ୍ର ସଂସ୍କାର ଥିବା ସମାଜରେ ଜନନୀ ଯନ୍ତ୍ରଣା ର ପାପ କେତେ ଗ୍ରହଣୀୟ। ଏହା କେବଳ ଅପରାଧ ନୁହେଁ ଏହା ହଁଉଛି ପାପ.... ମହାପାପ । ଏହି ଜଘନ୍ୟ ପାପ ପାଇଁ ଆମ ପୂର୍ବଜ ମାନେ କେବେ ବି ଆମକୁ କ୍ଷମା କରିବେ ନାହିଁ।

୮୯ ବର୍ଷ ପରେ ବି ଆମ ରାଜ୍ୟ ରେ ପରିବହନ କି ଗମନାଗମନ ର ସୁବିଧା ହୋଇ ପାରାଲା ନାହି ।ଦୁନିଆ ବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ପହଞ୍ଚି ଗଲାଣି କିନ୍ତୁ ଆମ ରାଜ୍ୟ ଆଜି ବି ସେହି ପଥର ଯୁଗରେ ରହିଯାଇଛି।ଗୋଟିଏ ମାଁ ଯେତେବେଳେ ଗର୍ଭ ଧାରଣ କରେ ସେତେବେଳେ ତା ମନରେ କେତେ ଯେ ବାତ୍ସଲ୍ୟ ମମତା ଭରିଯାଏ କେତେ ସପନ ବୁଣେ ସେ ନିଜ ମନରେ ସେ ଭାବେ ମୋର ଯଦି ଛୁଆ ଜନ୍ମ ହବ ମୁଁ ତା'ର ଏହି ନାମ ଦେବି ତାକୁ ଏମିତି ଡାକିବି ତା ସହ କେତେ ଖେଳ ଖେଳିବି ତା ପାଇଁ ଖେଳନା ଆଣି ଦେବି ତା ପାଇଁ ନୂଆ କପଡ଼ା କିଣି ଦେବି ତାକୁ ପାଠ ପଢେଇବି ସେ ପାଠ ପଢି ବଡ଼ ମନିଷ ହେଲେ ଆମର ବୃଦ୍ଧା ବୟସରେ ଜତନ ନବ ଏଥି ପାଇଁ ନିଜ ସ୍ବାମୀଙ୍କ ପେଣ୍ଟ ପକେଟ୍ ରୁ କିଛି ଟଙ୍କା ଚୋରିକରି ନିଜର ରୋଷେଇ ଘର ଡବାରେ ସଞ୍ଚୟ କରିବା ବି ଆରମ୍ଭ କରି ଦେଇଥାଏ କିନ୍ତୁ ଏହି ସବୁ ସୁନେଲି ସପନ ତା'ର ଧୂଳିସାତ୍ ହୋଇଯାଏ ଚିକିତ୍ସାଳୟ ଯିବା ରାସ୍ତା ରେ ।ସେଇ ଖଟିଆ ରେ ଯେଉଁଥିରେ ତାକୁ କାନ୍ଧରେ ବୋଝେଇ ନିଜ ପ୍ରିୟଜନ ମାନେ ଚିକିତ୍ସାଳୟ ନେଇ ଯାଉଥିଲେ, ମଝି ରାସ୍ତାରେ ତା'ର ସମସ୍ତ ସ୍ବପ୍ନ ଓ ନିଜ ଜୀବନ ବି ଚାଲିଯାଏ ଅକାଳରେ । ଟିକିଏ ଚିନ୍ତା କଲେ ଆମେ ଯାଣିପାରିବା ଏମିତି ଘଟଣା ଯଦି ଆମ ଦିଦି, ମାଉସୀ,ମାଈ, ସ୍ତ୍ରୀ ସହ ହୁଏ ତା ହେଲେ କେମିତି ଲାଗିବ। ଏହି ଦୁଃଖ କେବଳ ସେ ହିଁ ବୁଝିପାରେ ଯିଏ ନିଜର ପ୍ରିୟଜନ କୁ ନିଜ ଆଖି ଆଗରେ ମୃତ୍ୟୁ କୁ କୋଳେଇ ନେବାର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଛି ।ଏହା ଗୋଟିଏ ବହୁତ ବଡ଼ ବିକଟ ସମସ୍ୟା। ଏହାର ସମାଧାନ ନିତ୍ୟାନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ।

କାହିଁ କେତେ ଏମିତି ହଜାର ହଜାର ସପନ ମାଟିରେ ମିଶି ଯାଇଛି ଏହା ମୃତ୍ୟୁ ନୂହ ଭାଇ ଏହା ହଁଉଛି ହତ୍ୟା। କେବଳ ଗୋଟିଏ ହତ୍ୟା ନୃହ ଦୁଇଟି ହତ୍ୟା ମାଁ ଓ ଛୁଆ ର ହତ୍ୟା। ପୂରା ପରିବାର ର ହତ୍ୟା ଯାହା ପ୍ରାରମ୍ଭ ହବା ଆଗରୁ ଶେଷ ହୋଇଗଲା।

ଦାୟୀ କିଏ: - ଆମ ଚିକିତ୍ସାଳୟ,ଆମ ଡାକ୍ତର,ଆମ ପରିବହନ ବ୍ୟବସ୍ଥା,ଆମ ଗମନାଗମନ ବ୍ୟବସ୍ଥା, ଆମ ସରକାର ନା ଆମେ ନିଜେ ଭୋଟର୍ । ନିର୍ଣ୍ଣୟ ଆପଣ ମାନଙ୍କର କିନ୍ତୁ ସମସ୍ୟା କେବଳ ସେ ମାଁ ର ନୂହ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କର ।ଆମ ଓଡ଼ିଆ ଜାତିର ଆମ ଅସ୍ମିତା ର ଆମର ଓଡ଼ିଆ ଜଶ ର ଆମ ଓଡ଼ିଆ ଗୋୖରବର ଆମ ଅସ୍ତିତ୍ବର ।

କ'ଣ ଆମେ ଏହାକୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିବା ନିଜ ମତାମତ ଦିଅନ୍ତୁ କମେଷ୍ଟ ବକ୍ସ ରେ ।

ଜୟ ହିନ୍ଦ୍ ଜୟ ଭାରତ ଜୟ ଶ୍ରୀରାମ ଜୟ ଜଗନ୍ନାଥ

ଲେଖକ: ସୁନୀଲ୍ କୁମାର୍ ଚୌଧୁରୀ

ଜନନୀ ଯନ୍ତ୍ରଣା PAIN OF THE CREATOR

This Post is Based on True Stories of Odisha....