ଉଦ୍ଦୃତାଂଶ:୧

ମାତା ପିତା ଠାରୁ ବଡ଼ ମିତ୍ର

ମାତା ପିତା ଠାରୁ ବଡ଼ ଭଗବାନ

ମାତା ପିତା ଠାରୁ ବଡ଼ ହିତୈଷୀ

ମାତା ପିତା ଠାରୁ ବଡ଼ ଆପଣାର

ଏ ସଂସାରେ କେହି ନୁହେଁ।

ଅର୍ଥାତ୍ ଜଗତରେ ଯେତେବି ଆମର ବନ୍ଧୁ ପରିଜନ,ସଖା,ଗୁରୁଜନ ଓ ଆଦର୍ଶ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବାପା ମଆଙ୍କ ସ୍ଥାନ କେହି ନେଇପାରିବେ ନାହିଁ କିମ୍ବା ତାଙ୍କ ଠାରୁ ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ଚିନ୍ତା,ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କେହି କରି ପାରିବେ ନାହିଁ ।ତେଣୁ ସଦା ସର୍ବଦା ଆମେ ଆମ ପିତା ମାତାଙ୍କ ସମ୍ମାନ,ସେବା ଓ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ସମର୍ପଣ ଭାବ ରଖିବା ଏବଂ ତାଙ୍କ ମାନ ସମ୍ମାନ ପ୍ରତି କୌଣସି ଆଞ୍ଚ ଆଣିବାକୁ ଦେବା ନାହିଁ କିମ୍ବା ମନରେ କେବେ ଆମ ପାଇଁ ଦୁଃଖ,କଷ୍ଟ ନହେଉ ଏଥିପ୍ରତି ଧ୍ୟାନ ଦେବା ଉଚିତ। ~ଗୁରୁ ଜ୍ଞାନ

ଉଦ୍ଦୃତାଂଶ:୨

"ଉଠ, ଜାଗ୍ରତ ହୁଅ,ନିଜ ଲକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ନ ପହଞ୍ଚିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଥକ ନାହିଁ ।"

ଏହା ମହାନ ପୁରୁଷ ସ୍ବାମୀ ବିବେକାନନ୍ଦଙ୍କ ଅମୂଲ୍ୟ ବାଣୀ ଥିଲା।

ଯ ଦ୍ଵାରା ଜୀବନ ସହ ସଂଘର୍ଷ କରୁଥିବା,ସମୟର ପ୍ରତିକୂଳ ପରିସ୍ଥିତିକୁ ସାମ୍ନା କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଓ ଜୀବନର ଅଡୁଆ ସୂତାରେ ହାରିଯାଇଥିବ ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନବଜାଗରଣର ବାଟମିଳିଥାଏ।~ସ୍ବାମୀ ବିବେକାନନ୍ଦ ।

ଉଦ୍ଦୃତାଂଶ:୩

"ଯିଏ ଦୋଷ/ଭୁଲ କରି ଲଜ୍ଜିତ ହେଲା ନାହିଁ,ଓ ନିଜ ଉପରେ ଅଭିମାନ କଲା ତାକୁ ହିଁ ମୋର ପ୍ରାଣ ଭୟ ଡର ।"

ଯେଉଁ ମଣିଷ ତାର ନିଜ ଭୁଲକୁ କେବେ ଦେଖେ ନାହିଁ, ଅନ୍ୟର ଭୁଲକୁ ସର୍ବଦା ସମାଲୋଚନା କରେ, ସେଭଳି ଲୋକମାନଙ୍କ ସହ ସମ୍ପର୍କରେ ଆସିଲେ ନିଜେ ଏକ ନକାରାତ୍ମକ ପରିବେଶ ରେ ଘାଣ୍ଟି ହେବା ଛଡା ଆଉ କିଛି ନୁହେଁ ।ତେଣୁ ସର୍ବଦା ସେଭଳି ବ୍ୟକ୍ତି ମାନଙ୍କଠାରୁ ଦୂରତା ବଜାଇ ରଖିବା ଉଚିତ। ~ଅନୁଭୂତି

ଉଦ୍ଦୃତାଂଶ:୪

ଦାନ ଦେଇ ତୁଣ୍ଡ ଖୋଲିବ ନାହିଁ।

ଯେଉଁଠି ସମ୍ମାନ ମିଳେ ନାହିଁ ସେଠାକୁ ଯିବ ନାହିଁ ।

ଆଚରଣ ବଂଶର ପରିଚୟ ଦିଏ ।

ଭୁଲରୁ ଅଭିଜ୍ଞତା ମିଳେ, ଅଭିଜ୍ଞତାରୁ ସଫଳତା ।

କ୍ଷମା ଠାରୁ ବଡ଼ ଉଦାରତା କିଛି ନଥାଏ ।

ଜ୍ଞାନ ପିପାଷୁ ନିମନ୍ତେ କିଛି ରୁଲ୍ ନାହିଁ।

ବନ୍ଧୁତା ପାଇଁ କୌଣସି ସ୍କୁଲ ନାହିଁ।

ପ୍ରଥମ ପଦର ଅର୍ଥ ଯଦି ତୁମେ କାହାକୁ କିଛି ଦାନ କରୁଛ,ତେବେ ଏହାକୁ ବଖାଣି ହେବା ଦ୍ବାରା ଦାନର ମହତ୍ତ୍ଵ ହାନି ହୁଏ।

ଯଦି କେବଳ ଦେଖାଇ ହେବା ପାଇଁ ଆମେ ଦାନ କରୁଛେ ତେବେ ତାହା ସତକର୍ମ ନୁହେଁ ।

ଦ୍ୱିତୀୟରେ "ଯେଉଁଠି ସମ୍ମାନ ନଥାଏ ସେଠାକୁ ଯିବନାହିଁ"ଅର୍ଥ

ଯେଉଁ ସ୍ଥାନମାନଙ୍କରେ ଆମ କର୍ମର ମୂଲ୍ୟକୁ କିମ୍ବା ଏକ ମଣିଷ ହିସାବରେ ସମ୍ମାନ ଦିଆ ଯାଏ ନାହିଁ,ସେ ସ୍ଥାନକୁ ଯଥା ସମ୍ଭବ ପରିତ୍ୟାଗ କରିଦେବା ଉଚିତ।

ତୃତୀୟ ଉପଦେଶ କୁହାଯାଉଛି ଯେ,"ଆଚରଣ ବଂଶର ପରିଚୟ ଦିଏ।" ସଦା ସର୍ବଦା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଉତ୍ତମ ବ୍ୟବହାର,ମଧୁର ବଚନ ଓ ସୁଆଚରଣ ରଖିବା ଉଚିତ,କାରଣ ଏହାହିଁ ଆମ ମାଧ୍ୟମରେ ଆମ୍ଭ ବଂଶର ମର୍ଯ୍ୟାଦାକୁ ପ୍ରତିଫଳିତ କରାଇଥାଏ ।

ଅନ୍ୟ ଏକ କଥନ ହେଉଛି, "ଭୁଲରୁ ଅଭିଜ୍ଞତା ମିଳିବା,ଅଭିଜ୍ଞତା ରୁ ସଫଳତା।"କ୍ଷମା ଠାରୁ ବଡ଼ ଉଦାରତା କିଛି ନଥାଏ।"ଏହା କହିବାର ଯଥାର୍ଥତା ହେଉଛି ପ୍ରତ୍ୟେକ ମଣିଷ କିଛି ନା କିଛି ଭୁଲ କରେ ନିଶ୍ଚୟ,କିନ୍ତୁ ସେ ଭୁଲକୁ ଜାଣିପାରି ଓ ସେଥିରୁ ଶିକ୍ଷାଲାଭ କରି ଠିକ୍ କଣ ଜାଣିପାରେ ଓ ଠିକ୍ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ଅଭିଜ୍ଞତା ହୁଏ ଓ ଅଭିଜ୍ଞ ବ୍ୟକ୍ତି ଉଚିତ ବାଟରେ କାର୍ଯକାରୀ କରିଲେ ସଫଳତା ନିଶ୍ଚେ ମିଳେ।"କ୍ଷମା କଥାଟିକୁ ଦୃଷ୍ଟି କୁ ନେବା:ଧର୍ଯ୍ୟ,ତ୍ୟାଗ,ଦାନ ପରି କ୍ଷମା ଏକ ମହାନ ଗୁଣ ଭଗଵାନ ମଣିଷ ଭିତରେ ଦେଇଛନ୍ତି।ଏହା ପ୍ରତ୍ୟେକ ମଣିଷ ପାଖରେ ଅବତାରିତ ହୋଇ ନଥାଏ,ଯାହା ମଧ୍ୟେ ଥାଏ ସେ ବ୍ୟକ୍ତିଠାରୁ ଅତି ଦୟାଳୁ,ଉଦାର କେହି ନୁହେଁ।ତେଣୁ ଯଦି ଆମପ୍ରତି କେହି କୁବ୍ୟବହାର କରେ ତେବେ ସର୍ବଦା ଭୁଲିଯାଇ କ୍ଷମା ମନୋଭାବ ରଖିବା ଉଚିତ।

ପରିଶେଷରେ:"ଜ୍ଞାନ ପିପାଷୁ ନିମନ୍ତେ କିଛି ରୁଲ୍ ନାହିଁ।

ବନ୍ଧୁତା ପାଇଁ କୌଣସି ସ୍କୁଲ ନାହିଁ।"

ଅର୍ଥାତ ଉତ୍ତମ ଶିକ୍ଷା ଜାଣିବାର ଇଚ୍ଛା ନିମନ୍ତେ କୌଣସି ବୟସ,ସମୟ ସୀମା କିମ୍ବା ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ନିୟମାବଳୀ ନଥାଏ,ଥାଏ କେବଳ ଦୃଢ଼ ଇଚ୍ଛା ଶକ୍ତି,ନିଷ୍ଠା ଓ ଆନ୍ତରିକ ପଦକ୍ଷେପ । ତେଣୁ ସମସ୍ତେ ଜ୍ଞାନ ପିପାଷୁ ହେବା ଉଚିତ। ଏବଂ ଯଦି କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତିର ଅନ୍ୟ ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ସହ ବିଚାର,ଚେତନା,ଭାବନା ଆଦି ମିଶି ଯାଏ ସେଠି ବନ୍ଧୁତା ସ୍ଥାପନା ସୁନିଶ୍ଚିତ।ଏହା ପାଇଁ କୌଣସି ଅନୁଷ୍ଠାନ କିମ୍ବା ସମବୟସ୍କର ଆବଶ୍ୟକତା ନଥାଏ । ~ବାପାଙ୍କ ଉପଦେଶ

ଉଦ୍ଦୃତାଂଶ:୫

କୌଣସି କର୍ମ ଛୋଟ କିମ୍ବା ବଡ଼ ହୋଇ ନଥାଏ,ଏହା କେବଳ ଜଣେ ଜଣେ କୁତ୍ସିତ ମନୋଜ୍ଞଙ୍କ କୁଚିନ୍ତାଧାରା ।

ଭିନ୍ନ ମଣିଷର ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ କର୍ମ ରହିଛି, ସମସ୍ତଙ୍କ କର୍ମ ନିଜ ନିଜ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ,କିନ୍ତୁ କେତେକ ବ୍ୟକ୍ତି ଅଛନ୍ତି ଯେଁମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ତୁଚ୍ଛ ଲାଗିଥାଏ ଏବଂ ନିଜ କର୍ମ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। କିନ୍ତୁ ଏହା କେବଳ ତାଙ୍କ ଅଜ୍ଞାନତା,କ୍ଷୁଦ୍ର ଚିନ୍ତାଧାରା ଏବଂ ବୃଥା ଅହଙ୍କାର।

ଏହା କେବେ ତିଷ୍ଟି ରହି ପାରେ ନାହିଁ କାରଣ କଥାରେ ଅଛି:

"ଗର୍ବଗଞ୍ଜନ ନରହରି, ଗର୍ବ ନସହନ୍ତି କାହାରି।"

ତେଣୁ ନିଜ କର୍ମ ଉପରେ ଅହଙ୍କାର ନକରି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ କର୍ମକୁ ସମ୍ମାନ ଦେବା ହିଁ ଉତ୍ତମ ମଣିଷର ପରିଚୟ ଦିଏ। ~ଅନୁଭୂତି

ଉଦ୍ଦୃତାଂଶ:୬

"ସତ୍ୟ ଓ ଆଲୋକ ପାଇଁ ଚିରନ୍ତନ ଅଭିପ୍ସା ହିଁ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକତା।"

ଏହି ଉଦ୍ଧୃତିଟିର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଯିଏ ସତ୍ମାର୍ଗରେ ନିଜକୁ ନିୟୋଜିତ କରିଛି ଅର୍ଥାତ୍ ସତ୍କର୍ମ,ସତ୍ବଚନ,ସଚ୍ଚୋଟ ରହିଛି ସେ ହିଁ ଈଶ୍ୱର ପ୍ରାପ୍ତି ନିମନ୍ତେ ପ୍ରୟାସ ଜାରି ରଖିଛିନ୍ତି ଏବଂ ପରିଶେଷରେ ପାଇଛନ୍ତି ମଧ୍ୟ । ~ଅନୁଭୂତି

ଉଦ୍ଦୃତାଂଶ:୭

"ଝଗଡା କରୁଥିବା ଶତ୍ରୁଠାରୁ ବିଶ୍ଵାସଘାତୀ ମିତ୍ର ପ୍ରତି ଅଧିକ ସଚେତନ ରହିବା ଉଚିତ୍ ।"

ଅମାମନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏମିତି କିଛି ଲୋକ ରୁହନ୍ତି ଯେଉଁମାନେ ନିଜକୁ ଆମ ବନ୍ଧୁ ବୋଲି ତ ପରିଚୟ ଦିଅନ୍ତି,କିନ୍ତୁ ତାହା କେବଳ ଏକ ଅଭିନୟ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ ।କାରଣ ସେମାନେ କେବଳ ନିଜ ସ୍ବାର୍ଥ ନିମନ୍ତେ ବନ୍ଧୁ ବାନ୍ଧିଥାନ୍ତି ଏବଂ ଆବଶ୍ୟକ ସ୍ଥଳେ ନିଜ ସ୍ବାର୍ଥ ହାସଲ ନିମନ୍ତେ ବିଶ୍ଵାସଘାତକତା ମଧ୍ୟ କରିଥାନ୍ତି।ତେଣୁ ସର୍ବଦା ଏଭଳି ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ଵମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଦୂରେଇ ରହିଲେ ନିଜ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ ଅଟେ। ~ଅନୁଭୂତି

ଉଦ୍ଦୃତାଂଶ:୮

"ଚରିତ୍ର ଗଠନ ହେଉଛି ଶିକ୍ଷାର ମୂଳ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ।"

ସମସ୍ତଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଶିକ୍ଷା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ,କାରଣ ଶିକ୍ଷା ବିନା ମଣିଷ ଜୀବନର କୌଣସି ଅର୍ଥ ନାହିଁ,କିନ୍ତୁ ଯଦି ଶିକ୍ଷା ଆମ ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଗଠନ କରିଲାନାହିଁ ତେବେ ତାହା ମୂଲ୍ୟହୀନ।ଏହା ଶିକ୍ଷା କିମ୍ବା ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥାର ତ୍ରୁଟି ନୁହେଁ,ତ୍ରୁଟି ରହିଛି ଯେ ଆମେ ଶିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରିବା ନିମନ୍ତେ ଉଚିତ ମାର୍ଗ ଚୟନ ନକରିବା।ତେଣୁ ସର୍ବଦା ସେହି ମାର୍ଗ ଆପଣେଇବା ଯାହା ପ୍ରଥମେ ଆମ ଚରିତ୍ର ଗଠନରେ ସାହାର୍ଯ୍ୟ କରେ।କଥାରେ ଅଛି:'ଥିଲେ ଥାଉ ପଛେ ଗୁଣ ହଜାର,ଚରିତ୍ର ନଥଲେ ସବୁ ଅସାର।'। ~ଅନୁଭୂତି

ଉଦ୍ଦୃତାଂଶ:୯

"ଜୀବନ୍ତ ଲୋକର ଗୋଟିଏ ଶ୍ମଶାନ ଅଛି,ତାହା ହେଉଛି ଆଳସ୍ୟ।ତାଲା ପଡ଼ିଥିବା ସନ୍ତୋଷର ଘର, ଧର୍ଯ୍ୟର ଚାବିକାଠି ଦ୍ଵାରା ଖୋଲାଯାଇ ପାରେ।

ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଆମ୍ଭକୁ ଏହି ଧରା ପୃଷ୍ଟକୁ ଅବତାରଣ କରିଛନ୍ତି କିଛି ନା କିଛି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନିମନ୍ତେ।ତେଣୁ ଆମେ ଆଳସ୍ୟକୁ ତ୍ୟାଗ କରି କର୍ମଫଳର ଚିନ୍ତା ନକରି ନିଜ କର୍ମ କରିଚାଲିଥିବା, ଉଚିତ ସମୟରେ ସୁଫଳ ନିଶ୍ଚେ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ ।ଏବଂ ଧର୍ଯ୍ୟର ସହ ଅପେକ୍ଷା କରିବା,ଏହାଦ୍ବାରା ଆତ୍ମୀୟ ସନ୍ତୋଷ ବଜାଇ ରହିଥାଏ। ~ଅନୁଭୂତି

ଉଦ୍ଦୃତାଂଶ:୧୦

"ଏ ସମୟ ରହିବ ନାହିଁ।"

ଏକଦା ଅର୍ଜୁନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, 'ହେ ମାଧବ ଏମିତି ଏକ କେଉଁ କଥା ଅଛି ଯାହା ଦୁଃଖୀ ପାଇଁ ଦୁଃଖ ସମୟରେ ଧର୍ଯ୍ୟ ରଖିବାର ଓ ସୁଖୀ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଲ୍ଲାସିତ ନହେବାର କାରଣ ହୋଇପାରେ?'ତେବେ ମାଧବ ଉତ୍ତର ଦେଇଥିଲେ 'ଏ ସମୟ ରହିବ ନାହିଁ।~ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗଵତ ଗୀତା।

ଜୀବନର ୧୦ ଟି ଅମୂଲ୍ୟ ନୀତିଶିକ୍ଷା ଉପରେ ଉଦ୍ଧୃତି।

ଏହା ବାସ୍ତବ ଅଟେ । ଏହାକୁ ଅନୁସରଣ କଲେ ଜୀବନ ସାର୍ଥକ ହୋଇଥାଏ ।