କାହାକୁ କହିବି କିଏ ଯେ ଶୁଣିବ କିଛି ତ' ରହିନି ବାକି
ଆଜି ବି ଜନନୀ, ଭାର୍ଯ୍ଯା,ଭଗିନୀ କାନ୍ଦେ ଲୁହ ଢୋକି-ଢୋକି
ଭାବୁଚି କେହି ତ ଚିତ୍କାର ଶୁଣି , କରିବ କି ସତେ ନ୍ଯାୟ
ଯେଉଁ ଦେଶେ ନାରୀ ପୂଜନୀୟ ଥିଲା, ସେଠି ଆଜି ଅସହାୟ

ବୁକୁ ଠୁ ମାଁ' ର ରକ୍ତ ଝରେ ରେ ପୋଛିଦିଅ କିଏ ଆସି
ତଥାପି ଜୀବନ୍ତ ମୁର୍ଦ୍ଦାଲ ସମ ସାଜିଅଛ ମୂକ ସାଖି (1)

ସମସ୍ତେ ସାଜିଛୁ ହସ୍ତିନା ବାସି ଚକ୍ଷୁ ରେ ପୁଟୁଳି ବାନ୍ଧି
ପିତାମହ ଭିଷ୍ମ - ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ପରି ପାଦରେ ପାଦ କୁ ଛନ୍ଦି
ନାହିଁ ସେ କୃଷ୍ଣ, କୋଟି ବସ୍ତ୍ର ଦେଇ, ପୁଣିଯେ କରିବ ରକ୍ଷା
କାହିଁ ସେ ରାବଣ ବଡପଣ ଯା'ର ଦୁନିଆ କୁ ଦେବ ଶିକ୍ଷା

ମାଁ ର ସମ୍ମାନ ରଖରେ ଜଲ୍ହାଦ ଛାଡି ହୀନ ରାଜନୀତି
ତଥାପି ଜୀବନ୍ତ ମୁର୍ଦ୍ଦାଲ ସମ ସାଜିଅଛ ମୂକ ସାଖି (2)

ଇତିହାସ ସାଖି , ସତୀ ଠୁ ଦ୍ରୌପଦୀ ; କି ଦଶା ସହିଛି ରାଧା
ଚିନ୍ତିଲା ବେଳକୁ ରକ୍ତ ଥରି ଉଠେ ଲୋତକେ ପଲକ ଓଦା
ଜରାସନ୍ଧ ଭଳି ବାହୁବଳ ଥିଲେ ବୋଲାଏକି ସେହି ନର
ଅସହାୟ ବୋଲି ତା' ଉଦ୍ଦିପନା କୁ ତିଳ ତିଳ କରି ମାର

କେତେ ଶତ ହାଡ ଭାଙ୍ଗି ଜରାୟୁ ର ଖୋଲିଥିଲୁ ଦିନେ ଆଖି
ତଥାପି ଜୀବନ୍ତ ମୁର୍ଦ୍ଦାଲ ସମ ସାଜିଅଛ ମୂକ ସାଖି (3)

ଦେଖି ପାରୁନିକି ମାଁ ର ବେଦନା କାନ୍ଦୁଛି ବାହୁନି କେତେ
ତା' ଆର୍ତ୍ତ ଚିତ୍କାର ପଡୁନିକି କାନେ ବଧିର ହେଲୁକି ସତେ
ତୋ ଭଗିନୀ ମାନ ରଖରେ ଚଣ୍ଡାଳ , ହୁଅ ତୁ ଆୟୁଧ ଅସ୍ତ୍ର
ବିନା ପାଣ୍ଡବ ରେ ଦ୍ରୌପଦି କି କହ ଜିଣିଥା'ନ୍ତା କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର

ଉଠାରେ ଗାଣ୍ଡିବ ମାର ଦୁଃଶାସନ ଜନମି ବେ କାହୁଁ ପାପି
ତଥାପି ଜୀବନ୍ତ ମୁର୍ଦ୍ଦାଲ ସମ ସାଜିଅଛୁ ମୂକ ସାଖି (4)

ଆତତାୟୀ ଭଳି ମାଁ ଗର୍ଭେ ତା'ର ଭୃଣ କାଳୁ ପଡେ ବଳି
ଯଉବନ କାଳେ ବଳାତ୍କାର ଭୟ ; ଏହା କି ବାସ୍ତବେ କଳି
ସାତ ଜନମର ବିବାହ ବନ୍ଧନେ ବାନ୍ଧିଛୁ ଯୌତୁକ ର ଶିକୁଳି
ଏନ୍ତୁଡି ଶାଳ ରେ ଅଭିଷାପ ଥିଲା , ଅଗଣା ରେ ଦାଣ୍ଡ ଧୂଳି

ଲଢିଛି , ଲଢିବ -ଲଢି ମରି ଯିବ ; ବୀରାଙ୍ଗନା ମହାସତୀ
ତଥାପି ଜୀବନ୍ତ ମୁର୍ଦ୍ଦାଲ ସମ ସାଜିଅଛ ମୂକ ସାଖି (3)