ଜୀବନର ମହାକୁମ୍ଭ- ଧର୍ମ ନା କର୍ମ ର?

ପ୍ରୟାଗର ଜଳ, ସ୍ଥଳ ଓ ଆକାଶ, ମହକୁମ୍ଭ ର ପ୍ରତିଧ୍ଵନି ରେ ଉଠୁଛି ଆଉ ପଡୁଛି। ଗୋଧୂଳି ର ସମୟ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଙ୍କର୍ ଅସ୍ତ କାଳୀନ ଲାଲିମା ରେ ଚତୃଦିଗ ସିନ୍ଦୂରା ଫାଟି ପଡୁଛି। ଆଉ ଅନତି ଦୂର ରେ କୋଳାହଳ ଠୁ ବେଶ ଦୂର ରେ କଇଁ କଇଁ ହେଇ କାନ୍ଦିବାର ସ୍ୱର ଶୁଭି ଉଠିଲା, ଭୋକ ରେ ପାଗଳ ଶ୍ୱାନ ମାନେ ଦଉଡ଼ିଗଲେ, ଆଉ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଆଶା ବାଡି ଧରି ଦୁଇ ଜଣ ବୟସ ର ଅପରାହ୍ନ ରେ ଥିବା ଦମ୍ପତି ଶବ୍ଦ ଆଡ଼କୁ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ଆଉ ସେ ପହଞ୍ଚିବା ବେଳକୁ ଶ୍ୱାନ ମାନେ ଲମ୍ଫ ପ୍ରଦାନ କରିଥାନ୍ତି, ଆଶା ବାଡି ର ସାହାରା ରେ ସେ ଶବ୍ଦ କୁ ବଞ୍ଚାଇବାକୁ ଲାଗିଲେ ବୃଦ୍ଧ ଦମ୍ପତି। ଆଉ ପ୍ରୟାଗ ର ବେଳା ଭୂମି ରୁ ଉଦ୍ଧାର କଲେ ଅଧା ବାଲି ରେ ପୋତି ହେଇ ରହି ଥିବା ଶିଶୁ କନ୍ୟା କୁ। ଯାହା ଜଣା ପଡୁଥାଏ ବୃଦ୍ଧା ଜଣ ଙ୍କୁ ଭଲ ଭାବେ ଦେଖା ଯାଉନି ବା ଆଖି ତାର ସାହସ ହରେଇ ବସିଲାଣି, ଦୁଇ ଜଣ ତଥାପି ସାହସ କରି କନ୍ୟା କୁ ଉଦ୍ଧାର କଲେ, ବୃଦ୍ଧା ଦୃଷ୍ଟିହୀନ ହେଲେ ବି ଝିଅ କୁ ଝାଡି କୋଳେଇ ନେଉଥାନ୍ତି, ପଣତ କାନି ରେ ପୋଛି ପକାଉଥାନ୍ତି, ବୃଦ୍ଧ ନିଜ ତଉଲିଆ ରେ ରକ୍ତ କୁ ପୋଛି କୋଳେଇ ପତ୍ନୀ ଙ୍କୁ ଧରି ଶିବିର ଆଡ଼କୁ ଗଲେ, କନ୍ୟା କୁ ଲାଗୁଛି ୬ ବର୍ଷ ହବ ବୋଧେ , ପ୍ରାଥମିକ ଚିକିତ୍ସା କରିବା ପରେ, ଯେତେବେଳେ ପରିଚୟ ପଚାରନ୍ତି , ଝିଅ ଟି କହି ପାରୁନଥାଏ।କୁନି ଝିଅ ର ପଇସା ମୁଣା ରୁ ଠିକଣା ମିଳିଲାନି, କେବଳ ଦୁଇ ଟି ଫଟୋ ମିଳିଲା।ଗୋଟିଏ ରେ ବାପା ମା ସହିତ ସେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ରେ ତାର ପୁରା ପରିବାର ।ଅନେକ ପ୍ରଚାର ଆଉ ପ୍ରସାର ପରେ ବି ଝିଅ ର ବାପା ମା ବା ପରିବାର ର ଠିକଣା ମିଳୁନଥିଲା। ପ୍ରଶାସନ ବି ମନ କରିଦେଲା ରଖିବା ପାଇଁ।

ଶେଷ ରେ ବାଧ୍ୟ ହୋଇ ଦୁଇ ଦମ୍ପତି ଝିଅ କୁ କୋଳେଇ ନେଇ ପାଖରେ ଗୋଟେ କୁଡିଆ କୁ ଚାଲିଲେ, ସେଥିରୁ ପରିଲକ୍ଷିତ ହେଉଥିଲା ତାଙ୍କର ସେଇଟା ସ୍ଥାୟୀ ଆବାସ। ଛୋଟ କୁଡିଆ ରେ ଝିଅ କୁ ଶୁଆଇ ଦେଇ ।ଦୁଇଜଣ ତାଟି ବନ୍ଦ କରି ବାହାରେ ଡିବିରି ଆଲୁଅ ଜାଳି ଝାଲ ମୁଢ଼ି ବିକିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସମୟ ପ୍ରାୟ ରାତି ୮ ଟା, କେହି ଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁ ଆସୁ ନଥାନ୍ତି ସେଦିନ କିଣିବାକୁ, ହତାଶ ହେଇ ଦୁଇଜଣ ଝିଅ କୁ ଉଠେଇଲେ ମିଶିକି ଝାଲ୍ ମୁଢ଼ି ଖାଇ ଶୋଇଲେ, ଥଣ୍ଡା ରେ ଝିଅ ଟି ଥରି ଉଠୁଥାଏ, ଦୁଇ ଦମ୍ପତି କୋଳେଇ ନେଉଥାନ୍ତି। ସକାଳ ହେଇଗଲା ଆଉ ପୁଣି ଦୁଇଜଣ ନେଇକି ଗଲେ ପ୍ରଚାର ସ୍ଥଳ କୁ ହେଲେ ହତାଶ ହେଇ ଫେରିଲେ।

ଏମିତି ପ୍ରାୟ ୧୦ ଦିନ ଚାଲିଲା, ଗୋଟେ ଦିନ ସେଇ ମୁହିଁ ସନ୍ଧ୍ୟା ରେ ଦୁଇଜଣ ଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁ ଆସିକି ପହଞ୍ଚିଲେ କୁଡିଆ ପାଖରେ ଝଲ୍ ମୁଢ଼ି ପାଇଁ, ଆଉ ମୁଢ଼ି ଦେଲା ପରେ ପଇସା ନେବା ପାଇଁ ପଚାରିଲେ ବାପା ଟିକେ ଟର୍ଚ୍ଚ ଦେଖେଇବ, ଆଜି ମୋ ଡ଼ିବି ଆଲୁଅ ତ ଚାଳିଆ ରେ ଅଛି ଆଉ ବୁଢ଼ୀ ମୋ ନାତୁଣୀ ର ଜରୁଆ ଦେହ କୁ ଓଦା କପଡା ରେ ପୋଛୁଚି, ମୋବାଇଲ ରେ ଟର୍ଚ୍ଚ ଲାଇଟ୍ ମାରି ୫୦ ଟଂକା ବଢ଼େଇଲା ବେଳକୁ, ହଟାତ ଚମକି ପଡ଼ିଲା ଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁ ଜଣ କ, ଆଉ ପାଟି ରୁ ବାହାରିଗଲା ବାପା ତମେ ଏଠି , ବୃଦ୍ଧ ଜଣ ଙ୍କୁ ଠିକ୍ ରେ ବୋଧେ ଶୁଣା ଯାଇନଥିଲା, ସେ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ରଖିଲେନି, ପୁଣି ଥରେ ଆଣ୍ଠୁମାଡ଼ି ବସିପଡିଲେ ଆଉ ପଚାରିଲେ ବାପା ମତେ ଚିହ୍ନି ପାରୁନ ମୁଁ ତୁମ ପୁଅ ଶ୍ରବଣ କୁମାର ତମ ସୁନା ଆଉ ଏଇ ତମ ବୋହୂ ଜନନୀ। ବୃଦ୍ଧ ନକୁଙ୍କିଛି ଆଭାସ ଆସିଲା ଆଉ ନିଜ ହାତ ରେ ୧୦ ଟଙ୍କା ଫେରେଇ ଦୋଊ ଦୋଉ ଆଉଁସି ପକେଇଲେ କହିଲେ ବାପା ତମେ ବୋଧେ ମତେ ଭୁଲ ରେ କହୁଛ। ମୋ ପୁଅ ଆଉ ବୋହୂ ଓଡ଼ିଶା ରେ ବଡ଼ ଅଫିସର । ତମେ କଣ ତାଙ୍କୁ ଜାଣିଛ। ପୁଅ ର କିଛି କଥା ବାହାରିବା ପୂର୍ବରୁ କୁଡିଆ ରୁ ବୁଢ଼ୀ ଜଣ କ ଘୁଷୁରି ହେଇ ଆସି କହିଲେ ସୁନା ବାପା ନାତୁଣୀ ର ଜର ତ କମୁନି, ଚାଲ ନେଇକି ଯିବା ଶିବିର, ଏତିକି ଶୁଣି ପୁଅ ବୃଦ୍ଧା ପାଖକୁ ଦଉଡି ଗଲା ଆଉ କହିଲା ମାଆ ମତେ ଦେଖ ମୁଁ ତୋର ସୁନା, ବୁଢ଼ୀ ହାତ ରେ ପୁଅ ର ମୁହିଁ ରେ ବୁଲେଇ ଆଣିଲା, କହିଲା ଧନ ତୁ ଆସିଛୁ ନୋବୁ ବୋଲି, ସୁନା ବାପା ଦେଖ କିଏ ଆସିଛି , ଆମ ସୁନା।ଦୁଇ ଜଣଙ୍କ ଆଖି ରୁ ଅସରନ୍ତି ଲୁହ ଗାଡ଼ି ଯାଉଥାଏ। ଆଉ ସୁନା କହୁଥାଏ ମା ମୋ ଝିଅ ହଜିଯାଇଛି ୧୦ଦିନ ହେଲା ଆଉ ପାଉନି ବହୁତ୍ ଖୋଜିଲିଣି ପାଉନି।ତମେ ଦେଖିଛ କି, ଏତିକି କହିବା ଭିତରେ କୁଡିଆ ରୁ କୁନି ଝିଅ ଟି ଜେଜେ ଆଉ ମା ଡାକି ବାହାରି ଆସିଲା କହୁଥାଏ ମତେ ଭୋକ ହେଲାଣି ଖାଇବାକୁ ଦିଅ। ଆଉ ସାମ୍ନା ରେ ଦେଖୁଛି ତାର ବାପା ଆଉ ମା। କହୁଛି ଜେଜେ ମା ତମେ ମୋ ବାଵା ମା କୁ ଆଣିଦେଲା। Thank you। ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଖି ରେ ଲୁହ, କାହାର କୋହ ଭରା ତ କାହାର ମୋହ ଭରା ଆଉ କାହାର ବେସାହାରା। ଝିଅ ଟି ବୃଦ୍ଧ ଦି ଜଣ ଙ୍କୁ କହୁଥାଏ, ଜାଣିଛ ମୋର ଜେଜେ ଆଉ ମା କୁ ମୁଁ କେତେ ଖୋଜୁଛି ଆଉ ଏ ବାବା ଆଉ ମାମା ଣି ଦେଉ ନହାଆନ୍ତି, ସେଥିପାଇଁ ମୁଁ ଏ ଫୋଟ ଧରି ଶୋଉଛି। ବାବା ପ୍ଲିଜ ତମେ ତ ସେ ଜେଜେ ଆଉ ମା କୁ ଆଣିଲନି, ୟାଙ୍କୁ ନେଇ ଯିଵା ପ୍ଲିଜ, ମୁ ଜମାଦୁଷ୍ଟ ହେବିନି, ସବୁ କଥା ମାନିବି, ହୋମ ୱର୍କ କରିବି, ପ୍ଲିଜ ନେଇଯିବା, ସେମାନେ ବହୁତ୍ ଭଲ ମତେ ସେମାନେ ଦରକାର ବାବା, ମୋର ANGEL ଦରକାର ନାହିଁ ମାମା।

ଛୋଟ ଝିଅ ଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ ଆଉ ଶବ୍ଦ ରେ ଲାଗୁଥିଲା ପୁରା ପ୍ରୟାଗ ଅଟକି ଯାଇଛି, ନିସ୍ତବ୍ଧ ହେଇଯାଇଛି। ବୃଦ୍ଧ ଜଣ କ କହୁଥାନ୍ତି ପୁଅ ରେ ଆମକୁ ପୁଣି କିଛି ଟଙ୍କା ଦେଇ ସେ ବୃଦ୍ଧାଶ୍ରମ୍ ରେ ରଖନ୍ତୁନି, ଏ ବୟସ ରେ ଆଉ ହାତ ଗୋଡ ପାରୁନି, ତୁ ପଇସା ପଠେ ଇଲୁନି ତ ସେମାନେ ବାହାର କରିଦେଲେ, ଆଉ ତତେ ଟେଲିଫୋନ ବି କଲେ ସେମାନେ ହେଲେ ତୁ କୁଆଡେ଼ କହିଲୁ ତାଙ୍କୁ ଖଟିକି ଖାଇବାକୁ କୁହ, ପଇସା ନାହିଁ ଆଉ ଦେଇ ହବନି। ମୁଁ ବହୁତ୍ ମନା କଲି କି ମୋ ସୁନା କେବେ ଏମିତି କରିବନି, ହେଲେ ସେ ମାନିଲେନି ଆମକୁ ଏଇଠି ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ, ସେଦିନୁଁ ଆମେ ଶୀତ ଳାକର ଆଉ ଖରା ବର୍ଷା ରେ ପଡ଼ି ରହୁଛୁ। ମାଆ କୁ ଦେଖା ଯାଉନି ଆଉ ମତେ ଶୁଭୁନି, ଦି ଜଣ ଦି ଜଣ ର ଆଶା ବାଡି ହେଇଚ୍ଛୁ। ଆଉ କେଇଟା ବର୍ଷ ବଞ୍ଚିବୁ କହିଲୁ, ତତେ ହାତ ଯୋଡୁଛି, କିଛି ପଇସା ଦେ ନହେଲେ ଅଧା ଦେ ବାକି ମୁଁ ସେ ଟି ବାସନ ସଫା କରିଦେବି। ସେ ଅନ୍ଧୁଣୀ ଆଉ କଣ କରି ପାରିବ, ମୁଁ ବଞ୍ଚିଥିଲା ଯାଏ ବସିକି ଖାଉ। ସୁନା ରେ ଆମକୁ ଏତିକି ଦୟା କରିବୁ ତ। ମୋ ଧନ ଟା ପରା।ଦେଖୁନୁ ଏ ଝିଅ କୁ କିଏ ଛାଡ଼ିଗଲା ତା ପାଇଁ ବି ବୁଲୁଛୁ, ତୁ କଣ ଜାଣିପାରିବୁ ବାପା ତ ମାଆ ବାପା ଙ୍କୁ, ଏ ନାତୁଣୀ କହୁନୁ ତୋ ବାବା ମାମା କଥା, ଏ ମୋ ପୁଅ ବଡ ଅଫିସର ଜାଣି ଦବ । ଝିଅ ଟି କିଛି ନ ବୁଝି ପାରି କହୁଥାଏ ଜେଜେ ଏଇ ମୋ ବାବା ଆଉ ମାମା। ବୃଦ୍ଧ ଚକିତ ହେଇ ଚାହିଁ ରହିଲେ। ଝିଅ ଟି ପଇସା ମୁଣା ରୁ ଫଟୋ କାଢି କି ଦେଖେଇଲା। ବୃଦ୍ଧ୍ ଆଉ ବୃଦ୍ଧା ନାତୁଣୀ କୁ କୁଣ୍ଢେଇ ବହୁତ୍ କାନ୍ଦିଲେ, ନାତୁଣୀ ଜେଜେ ଆଉ ମା ର ହାତ ଛାଡୁଁ ନଥାଏ, ନାତୁଣୀ ର ଜିଦ୍ ରେ ସୁନା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନେଇ ଘର ଅଭିମୁଖେ ବାହାରିଲା।ବାବା ମାମା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧରି ଚାଲିବା ବେଳ ରେ, ସେ ପୁଣ୍ୟ ର ବୁଡ଼ ସମୟ ରେ ନାତୁଣୀ ହଜିବାର୍ କାହାଣୀ କହୁଥାଏ ସୁନା, ଆଉ ନାତୁଣୀ ଜେଜେ ଆଉ ମା ର ଦୁଇ ହାତ ଧରି ବାଟ କାଢି ନେଉଥାଆ। କହୁଥାଏ ଆଜି ଠୁ ତମେ ମୋ ସହ ସ୍କୁଲ୍ ଯିବା, ମୋ ରୁମ୍ ରେ ଶୋଇବା, ମୋ ସହ ଖେଳିବ।ତମେ ଜାଣିଛ ମୁଁ ଜଗନ୍ନାଥ ଙ୍କୁ କହିଥିଲି ମୁଁ ମୋ ଜେଜେ ଆଉ ମା ର ଫୋଟୋ ନେଇ ଯାଉଛି ତମେ ମତେ ତାଙ୍କୁ ଆଣିଦବ ନହେଲେ ମୁଁ ଆସିବିନି, ଆଉ ସେଦିନ ମୁ ଜେଜେ ମା ଡାକି ଡାକି ସେଇଠି ପହଞ୍ଚି ଯାଇଥିଲି। ଆଉ ତମେ ଆସି ମତେ ସେ କୁକୁର ଙ୍କ ଠୁ ବଞ୍ଚେଇଲା।ଥାଙ୍କୁ ଜେଜେ ଆଉ ମା।

ସୁନା ର ମନରେ ଖେଳୁଥାଏ, କଣ ସେ କରିଥିଲା, ପୁଣ୍ୟ ର କୁମ୍ଭ କାହା ପାଇଁ କରିବାକୁ ଆସିଥିଲା, ୫ ବର୍ଷ ତଳେ ସେ ବାପା ମା ଙ୍କୁ ତୀର୍ଥ ପାଇଁ ଆଣି କାହିଁକି ଛାଡ଼ି ଯାଇଥିଲା, ଆଉ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯିବା ପୁଣି ତାଙ୍କୁ ପରିତ୍ୟକ୍ତ କରିବା , ସେ ମଣିଷ ନା ଦାନବ?

ଆଜି ପୁଣ୍ୟ ର କୁମ୍ଭ ରେ କୁନି ଝିଅ ର ଜୀବନ ଆଉ ତାର ପଣ କୁ ରଖିଲେ, ତାକୁ ତା ଜେଜେ ଆଉ ମା ମିଳିଗଲେ। ହେଲେ ସୁନା କଣ ମା ଆଉ ବାପା ଙ୍କୁ ଝିଅ ଭଳିଆ ଆଦରେଇ ପାରିବ। ଝିଅ ନ ହଜିଥିଲେ ସୁନା କଣ ବାପା ମା କୁ ଖୋଜି ଥାଆନ୍ତା।

ଜଗନ୍ନାଥ କେତେ ନାତୁଣୀ କୁ ଜେଜେ ଆଉ ମା ଖୋଜି ଦେବେ। ଏ କାହାଣୀ ତ ଜଣ ଙ୍କ ର। କେତେ ଯେ ଜେଜେ ଆଉ ମା ଆଜି ପରିତ୍ୟକ୍ତ ଅବସ୍ଥା ରେ। ସମାଜ ରେ କଣ ତାଙ୍କର ବାସ ନାହିଁ, ସମାଜ ଗଢ଼ିଥିବାଲୋକ ଆଜି କଣ ବେସାହାରା। କେମିତି ସେ ସନ୍ତାନ ଯିଏ ଏ ଭଳି କୁକର୍ମ କରି ପାରୁଛି। ଆଉ କେତେ ଜେଜେ ଙ୍କୁ ଏମିତି ନାତୁଣୀ ମିଳିବ।

ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରଶ୍ନ ର ଉତ୍ତର ହିଁ ଆମେ। ଯଦି ଆମେ ପିତା ମାତା ଙ୍କୁ ପରିତ୍ୟକ୍ତ କରୁଛେ କାଲି ଆମର ବି ସେଇ ଅବସ୍ଥା ହବ। ଆପଣ ମାନେ ସେ କଷ୍ଟ ସହି ପାରିବେ ତ।

କାରଣ ଆଜିର
"ଶିଶୁ କାଲି ର ଭବିଷ୍ୟତ"

ସେ ଯାହା ଦେଖିବ ତାହା ଶିଖିବ

ସଭ୍ୟ ହେବା , ଚଳନ୍ତି ଠାକୁର ଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା, ସମାଜ କୁ କଳୁଷିତ ରୁ ବଞ୍ଚାଇବା।

ଜାଣିନି କର୍ମ ନା ଧର୍ମ ର ଏ ମହା କୁମ୍ଭ?

(ପ୍ରଥମ କାହାଣୀ ଏ ମୋର ଯାହାକୁ ଲେଖିବା ଆରମ୍ଭ ରୁ ଶେଷ ଯାଏ ମୋ ଆଖି ରେ ଲୁହ ଅସରନ୍ତି ବୋହି ଚାଲିଛି।କାହାଣୀ କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ କରିବାକୁ ବହୁତ୍ ସମୟ ଯାଇଛି)

"ମାଆ ବାପା ର ଛାଇ
ସବୁ ବେଳେ ସ୍ଥାୟୀ।"

🖌️ ସଞ୍ଜୟ ⚓

ଜୀବନ ର ମହାକୁମ୍ଭ - ଧର୍ମ ନା କର୍ମ ର?

ସମାଜ