ଶେଷ ଭାଗ (୪)

କାନ୍ଦିବା ଶବ୍ଦ ଓ ଦେହରେ ଖଣ୍ଡିଆ ହେବା ଏବେ ନୀତି ଦିନିଆ ହୋଇଗଲାଣି। କାଲି ସନିଆ ମଉସା କହୁଥିଲା ସେ କୁଆଡେ ଭୋରୁ ଭୋରୁ ବିଲକୁ ଗଲା ବେଳେ କିଏ ଗୋଟେ ତା ପଛରେ ଗଲା ପରି ଲାଗୁଥିଲା। କେବଳ ସେତିକି ନୁହେଁ ଜଗନର ବାପା ତିନିଟା ରାତିରେ ଉଠି ଥିଲେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି କିଏ ଗୋଟେ ଓଢ଼ଣା ଟାଣି କରେଇ କରେଇ ହୋଇ ଚାଲିଗଲା। ଗାଁ ରେ ସତେ ଯେପରି କୋକୁଆ ଭୟ ଚାରି ଆଡେ଼ ଖେଳେଇ ଯାଇଛି।

ଏଇ କିଛି ଦିନ ହେବ ଗାଁ ଟା ଭାରି ଖାଁ ଖାଁ ପରି ଲାଗୁଛି। ସଭିଙ୍କ ମନରେ ଗୋଟିଏ ଭାବନା ରୁନୁ ପୁଣି କାହାକୁ ଶିକାର ବୋଧେ କରିବ। ରାତିରେ ଭାରି କୁକୁର ମାନେ ଭୁକୁଛନ୍ତି। ଖାଲି ସେତିକି ନୁହେଁ ରାତିରେ ମଧ୍ୟ ଗାଈର ହମ୍ବl ରଡି ଶୁଣା ଯାଉଛି।କୁହନ୍ତି ପଶୁ ପକ୍ଷୀ ମାନେ ଭୂତ ପ୍ରେତ କୁ ଦେଖି ପାରନ୍ତି। ସେମାନେ ଯଦି ପାଖରେ ଥିବେ ତ ଭୟ ପାଇ ରଡ଼ି ଛାଡନ୍ତି।ଆର ସପ୍ତାହରେ କୁଆଡେ ଆର ସାଇରେ ପେଚା ବୋବାଉ ଥିଲା କୁହାଯାଏ ଏପଟେ ବୋବେଇଲେ ସେପଟେ କିଏ ମରିବ ସେପଟେ ବୋବାଇଲେ ଏପଟେ କିଏ ମାରିବ ।

ଜୀବନର ଦୋଚକି ରେ ରୂପା କେମିତିସେ ରକ୍ଷା ପାଇବା । ଅମାବାସ୍ୟାର ରାତି ଚାରିଆଡେ ଅନ୍ଧାର। ସମୟ ବେଶୀ ହୋଇ ନଥାଏ। ଦଶଟା ହେଇଥିବ ଛାତ ଉପରେ ଲୁଗା ଆଣିବାକୁ ଯାଇଛି, ବର୍ଷା ହେଲା ପରି ଆକାଶର ରଙ୍ଗଟା ଅଚାନକ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୋଇ ଗଲା। ରୂପାର ଧ୍ୟାନ ନଥାଏ କିଛି ସମୟ ପରେ ରୂପାର ରୁନୁ କଥା ମନେ ପଡିଗଲା। ଭୟରେ ଜଲଦି ଜଲଦି ଲୁଗା ତୋଲିବାରେ ଲାଗିଲା।କିଏ ଯେମିତି ଗୋଟେ ତା ପାଖକୁ ସଅଁ ସଅଁ ହୋଇ ତା ପାଖକୁ ଆସୁଛି। ଯୋଗକୁ ଅଜି ସେ କହାକୁବି ନେଇ ଆସି ନାହିଁ। କ'ଣ ସେ କରିବ।ବୁଲି ଗଲାବେଳେ କଳା ଛାଇ ପରି ଏତେ ଲମ୍ବା ଯେ ତାର ଆଖି ପାଉ ନାହିଁ।

ଦେଖି ସେ ତାଟକା ହୋଇଗଲା। କିଛି ବିଚାର କରି ପାରୁନି। ହଠାତ୍ ତା ବୋଉ କଥା ମାନେ ପଡ଼ିଲା ଦେଖିଲେ ଡରିବୁ ନାହିଁ ,ସେ କେବଳ ଗୋଟେ ଅଶରୀରି ଆତ୍ମା ତାକୁ କ'ଣ ଭୟ କରିବୁ। ଏଇ ତବିଜ ଟା ରଖିଥା ।ଯମା ଭୟ କରିବୁନି ଏଟା ହେଉଛି ମା କାଳୀ କର ତାବିଜ ଭୂତ ପ୍ରେତ ତତେ କେବେ ଛୁଇଁ ପାରିବ ନାହିଁ। ସେ ଛୁଇଁଲେ ଭସ୍ମ ହୋଇଯିବ ।

ରୂପା ମନରେ ହଜାରେ ଭୟ। ଥାଇ ମଧ୍ୟ ଉପରେ ସେ ଦୃଢ଼ ହେଲା। ନିଜ ମନକୁ ଆଣ୍ଟ କରି ଉପରକୁ ଚାହିଁ ବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା ହେଲେ ସେ ଯେତେ ଚାହିଁଲେ ବି ଦେଖି ପାରୁନି। ପଛକୁ ପଛକୁ ଯାଉଥାଏ। କେତେ ବେଳେ ସେ ଛାତ ଧଡ଼ାରେ ପହଞ୍ଚି ଲାଣି ଜାଣିନି। ହଠାତ୍ ରୂପାର ଗୋଡ଼ ଖସିଗଲା ଓ ସେ ତଳେ ପଡ଼ିଗଲା। ରକ୍ତଭିଜା ଶରୀର ଟି କେବଳ ତଳେ ପଡ଼ିଥାଏ।

ରୂପା କ'ଣ ଚାହିଁ ଥିଲା।ଏପରି ବିବାହ ନା ଏପରି ମୃତ୍ୟୁ। ଏଥି ପାଇଁ ଦାୟୀ କିଏ। ଅଭାବ ଭଗବାନ ନା ଅତୃପ୍ତ ଆତ୍ମା । ଶେଷରେ ଲୋକମାନେ କେବଳ କୁହା କୁହି ହେଲେ ବିବାହର କେଇଟା ଦିନରେ ନୂଆ ବୋହୁଟି ଚାଲି ଗଲା। ରୁନୁର ଆତ୍ମା ବୋଧେ ଏବେ ଶାନ୍ତି ପାଇଯିବ। ଏଇ ଆଶାରେ ଗାଁ ଲୋକମାନେ ରହିଲେ।

(ଏଥିରେ କିଛି ବାସ୍ତବିକ୍ ଘଟୁଥିବା ଘଟଣା ଓ କାଳ୍ପନାକୁ ନେଇ ଏକ ଛୋଟ କାହାଣୀ ଟିଏ ଲେଖିବାର ପ୍ରୟାସ କରିଛି କିଛି ତୃଟି ଥିଲେ କ୍ଷମା ମାଗୁଛି।)

ଝରକା ସେପାଖେ

କାହାର ହେଲା ବିନାଶ