ଭାଗ- ୧

ପାହାଡ଼ ଗୁଡିକ ହାତ ଧରାଧରି ହୋଇ ଛିଡା ହୋଇଛନ୍ତି। ପବନରେ ଧାନ ଗଛଗୁଡ଼ିକ ଶୋଇ ପଡୁଛନ୍ତି। ସୁନାପୁର ଗାଁକୁ ଲାଗି ବୋହି ଯାଉଛି ଏକ ସୁଦୀର୍ଘ ନଈ। ଗାଁର ନାଁ ଯେମିତି ସେଠାରେ ରହୁଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ସେମିତି, ଗାଁର ବାଟ ଆଜି ଟିକେ ଜନଗହଳି ପୂର୍ଣ୍ଣ।

ଦୁଆର ମୁହଁରେ କଦଳୀ ଗଛ ଦୁଇଟି ପୋତା ହୋଇଛି।ଘର ସାମ୍ନାରେ ଫୁଲରେ ସଜା ହୋଇ ଛିଡା ହୋଇଛି ଧଳା ରଙ୍ଗର ଗାଡ଼ି ଟିଏ। ଘର ଅଗଣାରୁ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ ଶୁଭୁଛି। ଦେଖୁ ଦେଖୁ ହାତରୁ ଦି ହାତ ହୋଇ ରୂପା ବାହା ହୋଇ ଚାଲିଯିବ । ବିନ ବୋଉ ଆଖିରୁ ଲୁହ ପୋଛି ସବିତା ବୋଉକୁ କହିଲା ଯେତେ ହେଲେ ରୁପା ପରି ଝିଅ । ଗାଁ ରେ ଖୋଜିଲେ କ'ଣ ପାଇବ। ନାଁ ସିନା ରୂପା ହେଲେ ଗୁଣରେ ସୁନାଝିଅ। ବାପାର କଥା ରଖି ପୁଅ ଆସିଛି ବାହା ହେବ ବୋଲି ।କେଜାଣି କେମିତିକା ହେଇଥିବ ବର। ଝରକା କଣରେ ଥାଇ ରୂପା ଶୁଣୁ ଥାଏ।

ସବୁ ଗାଁ ଝିଅ ପରି ତାର ମଧ୍ୟ ସ୍ବପ୍ନ ବାହା ହେବ। ପାଦରେ ଅଳତା ମଥାରେ ସିନ୍ଦୂର ନାଇବ, ଶାଶୁ ଘରୁ ଆସିଲା ବେଳେ ତାକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଗାଁ ଲୋକେ କବାଟ କଣ ରେ ଚାହିଁଥିବେ। କବାଟ କଣାରୁ ଫୁସୁ ଫୁଶୁ ହୋଇ ଶୁଣା ଯାଉଥିବ ଦେଖ କେତେ ସୁନ୍ଦର ଦେଖା ଯାଉଛି। ଗଲା ମାସରେ ତା ସଙ୍ଗାତର ବାହାଘର ଆୟୋଜନ ଚାଲିଥିଲା ।ଥଟା ପରିହସରେ ଘରଟା ଉଠୁଥାଏ ପଡୁଥାଏ।ସଙ୍ଗାତକୁ ସଜେଇ ହେବାର ଦେଖି କୁଆଁରୀ ମନେ ଅନେକ ଆଶା ବାନ୍ଧିଥିଲା ରୁପା।

ଧନ ସମ୍ପତ୍ତିରେ ଅଧିକା ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଚଳିବା ଭଲ। ଗାଁରେ ମଣି ମହାନ୍ତି କହିଲେ ସଭିଏଁ ଜାଣନ୍ତି । ଭାରି ଭଲ ଲୋକ ଟିଏ। ଗାଁ ସ୍କୁଲରେ ଶିକ୍ଷକ ଥିବା ସମୟରେ କେତେଯେ ପିଲାଙ୍କୁ ପଢ଼ିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଛନ୍ତି । ଉଚ୍ଚ ଶିକ୍ଷା ପାଇବାପାଇଁ ପିଲାଙ୍କୁ ପ୍ରେରଣା ସହ ଅନେକ ପ୍ରକାରର ସାହାଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ କରିଛନ୍ତି। ପାଟି ଖୋଲି ନ କହିଲେବି ଏ ପାଞ୍ଚ ଖଣ୍ଡ ଗାଁର ଲୋକେ ଜାଣନ୍ତି ମଣିବାବୁଙ୍କ ଉପକାର ବିଷୟରେ।

ସମୟ ହେଉଛି ବଳବାନ୍ ସମୟର ଚକ୍ରରେ କେତେ ବେଳେ କ'ଣ ହେବ, କିଏ ଅବା ଜାଣିଛି।ଏମିତି କେବେ ହେବ ବୋଲି କିଏ ଭାବି ନଥିଲେ।ସେ ଦିନ ର ସନ୍ଧ୍ୟା ସମୟରେ ବାପାଙ୍କର ଛାତିରେ ଜୋରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ହେଲା । ଚାହୁଁ ଚାହୁଁ ବାପା ଚିତ୍କାର କରିଲେ ଆଃ ଆଃ ...ମୋ... ଛା..ଆ..ତି...ଦେଖୁ ଦେଖୁ ଆଖି ଦୁଇଟି ବୁଜି ହୋଇଗଲା। ଆଜିକୁ ଛଅ ମାସ ବିତିଗଲାଣି। ଗୀତା ବୋଉ ର ଆଖିରୁ ଲୁହ ସୁଖିନି। ପରିବାରର ସୁଖର ଦିନ ସବୁ ଚାଲିଯାଇଛି କେଉଁ ଆଡେ।

ମଣିବାବୁଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ହଠାତ୍ ଆସି ପହଁଚିଲେ। ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ କଥା ଦେଇ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପୁଅ ସହ ମଣି ବାବୁଙ୍କ ଝିଅର ବାହାଘର ପାଇଁ, ହେଲେ ଆଜିର କଥା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଲଗା। ରୁପା ର ଆଖି ଆଗରେ ସେ ଦିନର କଥା ସବୁ ଭାସି ଆସୁଛି।
ଛଅ ମାସରେ ସ୍ବାମୀର ଶ୍ରାଦ୍ଧ କର୍ମ ଶେଷ କରିଲେ । ଛାତିକୁ ପଥ କରି ଝିଅକୁ ବାହା କରୁଛନ୍ତି ରୂପା ବୋଉ। ପୁଅଟି ସାନ। ଝିଅର ଭବିଷ୍ୟତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେବ ଭାବି ଏତେ ବଡ଼ ନିଷ୍ପତି ନେଇଛନ୍ତି। ଅଜଣା ଅପରିଚିତ ରାଇଜରେ କେମିତି ରହିବ କ'ଣ କରିବ ଭାବି ଚିନ୍ତାରେ ମୁଣ୍ଡଟି ବୁଲେଇ ଦେଉଥାଏ। ନିଜକୁ ଟିକେ ସମ୍ଭାଳି ନେଇ ।ଝିଅକୁ ଆଣିବା ପାଇଁ କହିଲେ ,ଆଣି ବେଦିରେ ବସାଇଲେ। ମନ୍ତ୍ରପାଠରେ ବିବାହଟି ସୁରୁଖୁରୁରେ ହୋଇଗଲା। ଝିଅକୁ ବିଦାୟ ଦେଇ ଗାଡ଼ିରେ ବସାଇଲେ। କାନ୍ଦ କଟାରେ ଘରଟା ଏକା ବେଳେ କମ୍ପି ଉଠିଲା । ଝିଅ କୁ ଆଞୁଳି ଚାଉଳ ଦେଇ ଗାଡ଼ିରେ ବସାଇଲେ।ଖଣ୍ଡ ଦୂରକୁ ଗାଡ଼ି ଚାଲି ଗଲାଣି କେତେ ବେଳୁ।ଗାଡ଼ିରୁ ପଛକୁ ଚାହିଁ ଆଖିରୁ ଲୁହ ବୋହିଯାଉ ଥାଏ। ଯେଉଁ ବାହାଘର ସପନ ଦେଖୁଥିଲା। ତାହା ଏପରି ଭାବରେ ଘଟିବ ସେ ଜାଣିନଥିଲି।

ଆହୁରି ରହିଲାଣି ଚାରି ଘଣ୍ଟାର ବାଟ। ରୂପାର ଆଖି ଲାଗି ଯାଇଥାଏ। ହଠାତ୍ ତାକୁ କିଏସେ ଠେଲିଦେଲା। ଚାହିଁଲା ବେଳକୁ ସ୍ବାମୀର ଅତି ବିକୃତ ମୁହଁ ,ଛିଞ୍ଚାଡି ହୋଇ କହିଲେ ଘୁଞ୍ଚିକି ବସେ। ଡରି ଯାଇ ରୂପା ଘୁଞ୍ଚି ଗଲା।

ଝରକା ସେପାଖେ

ସମୟ ଚକ୍ରରେ ରୂପାର ପରିବାର