ନାଲି ଫରକ ବାଲି, ତୋର ଦେଖି... ଷ୍ଟାଇଲି
ତୋ ପଛେ ଗୋଡ଼େଇ ମୁଁ ଯେ ପ୍ରେମ ଦିୱାନା ହେଲି……

ଷ୍ଟେଜରେ ନାଚ ଚାଲିଛି, ଗୀତର ତାଳେ ତାଳେ । ସୁର୍ ସହିତ ମୁଁ ବି ସୁର୍ ମିଶେଇ ଦଉଥାଏ, ସେ ସୁରରେ ନିଜକୁ ବେସୁରା ବି କରିଦଉଥାଏ । ଗରାଖ ଭିଡ ଭିତରେ ହାତ ଚାଲୁଥିଲେ ବି ମନ ଉଡୁଥାଏ ଆକାଶ ସାରା, ଠିକ୍ ରଙ୍ଗୀନ ବେଲୁନ ଭଳି । ମେଳାକୁ କେତେ ରକମର ଲୋକ ଆସୁଛନ୍ତି । ଧନୀ, ଗରିବ, ଝିଅପିଲା, ସ୍ତ୍ରୀ ଲୋକ, ଟୋକା ଦଳ । କେତେ ସ୍ବାମୀ ସ୍ତ୍ରୀ ସାଙ୍ଗ ହେଇ ବି ଆସୁଛନ୍ତି। ଆଉ କେତେ ପୁଅ ଝିଅ ବି । କେତେ ମୁହଁ ଚିହ୍ନା ଜଣା ବି ଆଖିରେ ପଡ଼େ। ଭିଡ ଜମେ ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଏଇ ଗୁପଚୁପ ପାଖରେ । ମୋର ଏଠି ହାତ ତ ଖାଲି ହୁଏନା, ମନଟା କିନ୍ତୁ ସବୁବେଳେ ଖାଲି । ମେଳା ସରିଲେ ଘରକୁ ଯିବାକୁ ଢେର୍ ବେଳ ହେଇଯାଏ । ଏ ଶୀତ ରାତିରେ ବି ଏକୁଟିଆ ଖଟଟା ଉପରେ ଗଡିବାକୁ ହୁଏ । କଅଁଳିଆ ଦେହଟେ ଦେହ ଖୋଜେ, ଛାତି ଉପରେ ଆଉଜେଇ ନବାକୁ ନୁତୁପୁତୁ ଛାତି ଖୋଜିହୁଏ । ଓଠ ନରମ ଓଠଟେ ଖୋଜେ ଶୋଷ ମାରିବାକୁ । ଦେହ କସମସ କରେ, ନଚାହିଁଲେ ବି ସେତିକିବେଳେ ଜୋରକରି ମନକୁ ଆସିଯାଏ ପୁରୁଣା ଦିନର ସେଇ ବେଣୀ ପକା ଫ୍ରକ୍ ପିନ୍ଧା ଝିଅଟି ।

……………

ସେ ଆମ ସାଙ୍ଗରେ ସ୍କୁଲରେ ପଢୁଥିଲା । ଆଗରୁ ତ ପତଳା ଥିଲା କିନ୍ତୁ ନବମ ଶ୍ରେଣୀ ବେଳକୁ ଭଲ ବନି ଯାଇଥିଲା । ଗୋରୀଟେ, ଗୁଲୁଗୁଲିଆଟେ, ସବୁବେଳେ ଚୁଲବୁଲ । ଯେମିତିକି କୁନି ଚଢ଼େଇ ଗୋଟେ । ମତେ ସେତିକି ବେଳୁ ହିଁ ଲୋଭ ଲାଗୁଥିଲା ତା ଉପରେ । ଭାରି ଇଚ୍ଛା ହୁଏ ତା ହାତଦିଇଟାକୁ ଧରି ପକେଇବାକୁ । ଗାଲଟା ଟିକେ ଚିପିଦବାକୁ, ଆଉରି ଆଉରି କେତେ କଣ... ସବୁବେଳେ ତା ପଛରେ ପଡିଥାଏ, ଟିକେ କଥା ହବ ବୋଲି । ସିଏ ଭଲ ପଢ଼େ, ଆଗ ଧାଡିରେ ବସେ । ଆଉ ମୁଁ.... ପଛରେ ବସେ ଫେଲ ହୁଏ । ସେଥିପାଇଁ ଯେତେ ଚାହିଁଲେ ବି କେବେ କଥା ହେଇ ପାରେନା ତା ସହିତ । ସିଏ ମୋ ସହିତ କଥା ହବ ଏ ବିଶ୍ଵାସ ବି ମୋ ଭିତରେ ନଥାଏ ।
ଗୋଟେ ଦିନ ଖାଇବା ଛୁଟିରେ ଘରକୁ ଯାଇଥାଏ ସିଏ, ଆଉ ମୁଁ ଖାଇବା ଥାଳି ପାଖରେ ବସିକି ଉଠିଛି । ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ଯୋଜନାଟେ ଡିଆ ମାରୁଥିଲା । ସିଧା ଯାଇକି କ୍ଲାସରେ, ଆଉ ତା ବ୍ୟାଗ ଉପରେ ହାତ ରଖି ଚାରିଆଡକୁ ଚାହିଁଲି । କୁଆଡେ କେହି ନାହାନ୍ତି ତ । ଥିରକି ତା ବ୍ୟାଗକୁ ଖୋଲିଲି । ତା ଖାତା ବହି ସବୁ ଆଡେଇଲି । ଇସ୍ କି ସୁନ୍ଦର ମଲାଟ ମାରିଛିରେ । ଓଃ .... କି ଅକ୍ଷରରେ ଭାଇ । ମୋର ତ ଛାଡ । ସବୁ ସୁନ୍ଦରୀଙ୍କ ଅକ୍ଷର କଣ ଏମିତି? ଏଇ ଅକ୍ଷର ଯୋଡି ଯାଡି ମତେ ଗୋଟେ ଚିଠି ଲେଖନ୍ତାକି ହେଲେ । ତା ଭୂଗୋଳ ବହି ଓଲଟାଇଲା ବେଳକୁ ଭିତରେ ଶହେ ଟଙ୍କିଆ ନୋଟଟେ । ମୁଣ୍ଡକୁ ଢୁକିଲା ଆଇଡିଆ ଖଣ୍ଡେ । ଏଇଟା ନେଇଯିବି, ସିଏ ଖୋଜିହବ । ଯେତେବେଳେ କାନ୍ଦୁଣୁ ମାନ୍ଦୁଣୁ ହେଇଆସୁଥିବ ସେତିକି ବେଳେ ତାକୁ ଦେବି । ଖୁସି ହେଇକି ମତେ ..... ଆହାହା.. ଇସ୍ ।

କ୍ଲାସ ସାରା ତାକୁ ଦେଖୁଥାଏ । ସିଏ ବାହାରକୁ ଗଲା । ଖେଳ ପିରିୟଡ଼ ବି ଆରମ୍ଭ ହେଇଗଲା । ସିଏ କଣ ଜାଣିପାରିନି ନା କଣ ଏ ଯାଏଁ । ରବି ସାର୍ ହଠାତ୍ ମତେ ଧରିନେଇ ପଚାରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ ।

- କେତେ ଟଙ୍କା ଅଛି କିରେ ତୋ ପାଖରେ? ମୁଁ ଥତମତ ହେଇଗଲି ।
- ତୁ ରୁବି ବ୍ୟାଗରୁ ଟଙ୍କା ନେଇଛୁ?
- ନାଇଁ ସାର୍ ।
- ମିଛ କହୁଚୁ? ମୋ କାନମୂଳରେ ଜବର ଚାପୁଡା ଗୋଟେ ।
- ନା ସାର୍ ସତ କହୁଚି ।
- (ମୋ ପକେଟରେ ସାରଙ୍କ ହାତ ଆଉ) ଇଏ କଣ?
- ଆଉ କରିବିନି ସାର ।
- ବଦମାସ ।
- ସାର ମୁଁ ଦେଇଦେବି । ସାର୍ ମୁଁ ଫେରେଇଦେବି । ଭୂଲ ବି ମାଗିନେବି ।
- ନେ ଫେରା । ରୁବି...
- ଧେତ୍ । ସାରଙ୍କୁ କହିଦେଲା ସିଧା । ଗଲା ମୋ ପ୍ରେଷ୍ଟିଜ୍ ଟିକକ । ସେମିତି ବି କୋଉ ଥିଲା କି?

.....
- ରୁବି ।
- ଚୋର ।
- ଆରେ ଶୁଣ୍ । ମୁଁ କଣ କହୁଛି ।
- ତୁ ଚୋର । କୁକୁର ।
- ଆରେ ମୁଁ ଜାଣିକି ନେଇଥିଲି ।
- ଦେ ମୋ ଟଙ୍କା ।
- ଶୁଣ୍ ତ । ତୁ ନା... ନୋଟ ଟା ତା ଆଡକୁ ବଢେଇକି... ବହୁତ କଷ୍ଟ କରି ତାକୁ କହିଦେଲି..... ଆଇ ଲଭ୍ ୟୁ ।
ସିଏ ନୋଟଟା ଧରି ଚଟ୍ କରି ବୁଲିପଡିଲା ।
ଆଉ ମୁଁ ତା ବେଣୀଟା ହାତରେ ଧରିନେଇଥିଲି ।
ମୁହୁର୍ତ୍ତକ ଭିତରେ ଠୋ କରି ଚଟକଣିଟେ ବସିଗଲା ମୋ ଗାଲରେ ।

ଆଉ କେବେ ସାହାସ କରିନି କଥା ହେବାକୁ କିନ୍ତୁ ଦେଖିକି ମନ ଶାନ୍ତି କରିନିଏ । ସ୍କୁଲ କଥା କେତେ ପଛରେ ରହିଲାଣି । କିନ୍ତୁ ଏବେବି ମନ ତା ମୁହଁ ଆଡ଼କୁ ଟାଣି ହେଇଯାଏ । ଏବେ କେମିତି ଦିଶୁଥିବ କେଇଜାଣି?

……………

ଦି'ଜଣ ଝିଅ ଆସି ଠିଆ ହେଲେଣି । ଅନ୍ୟ ମନସ୍କତାରୁ ଫେରିଲି ।
ଗୁପଚୁପ ଭାଙ୍ଗି ଆଳୁ ଭରି ଖଟା ପାଣିରେ ବୁଡେଇଚି କି ନାହିଁ ଚିହ୍ନା ଚେହେରାଟେ ଚମକି ଉଠିଲା ।
ହାଏ ହାଏ, ମୋ ତେନ୍ତୁଳି ପାଣି, ଆମ୍ବ ଚଟଣି । ମିଳିଗଲା ମନ ଖୋଜିଲା କ୍ଷଣି । ମୁଁ ଠିକ୍ ଚିହ୍ନୁଚ ତ? ଇଏ ରୁବି ତ? ହଁ ତ ଆଉ । ମୋର କଣ ଚିହ୍ନିବାରେ ଭୂଲ ହବ । ଆରେ ବା ଭଲତ ମୋଟେଇ ଗଲାଣି । କିନ୍ତୁ ସିଏ କଣ ମତେ ଚିହ୍ନି ପାରିବ?
ସିଏ ଟିପଟପ । ଗୁଡେ ପାଠ ପଢ଼ିଲାଣି କଣ ଗୋଟେ ଚାକିରୀ ବି କଲାଣି । ମୁଁ…… ଛାଡ । ମୋ ମନ ଭିତରେ ତ ସିଏ ଏବେବି ସେମିତି । ପ୍ରେମ ଫ୍ରେମ ମୁଁ ଜାଣିନି । କିନ୍ତୁ ତାକୁ ଦେଖି ଭଲ ଲାଗେ । ଆଲୁଅ ଅନ୍ଧାରର ଛକାପଞ୍ଝାରେ ମତେ ତା ମୁହଁଟି ଅଧା ଅଧା ଦିଶୁଥାଏ । ସିଏ ହାତ ଟେକି ସରୁସରୁ ଦି ଆଙ୍ଗୁଳି ରେ ଗୋଲାପୀ ଓଠ ମେଲେଇ ଗୁଲୁଗୁଲିଆ ଗାଲ ଭିତରକୁ ଗୁପଚୁପ ନେଲା ବେଳକୁ ମୋ ହାତକୁ ଧନ୍ୟବାଦ୍ ଦବାକୁ ଇଚ୍ଛା ହଉଥାଏ । ଗୋଟେ ଗୁପଚୁପ ପତ୍ରରେ ନ ଦେଇ ତା ପାଟିରେ ଦବାକୁ ଭାରି ଇଚ୍ଛା ହଉଥିଲା ।
ଷ୍ଟେଜର ଲାଇଟଟା ବୁଲିଗଲା ଏପଟକୁ । ମୁଁ ଏଥର ଗୁପଚୁପଟେ ତା ପତରକୁ ଦଉ ଦଉ ମୁହଁ ଉପରେ ଗାମୁଛାଟା ଭଲକି ଘୋଡେଇନେଲି । ଶୀତଟା ବି ତ କେଡ଼େ ଜୋରରେ ହଉଛି ନା ।

ଟିକେ ଗୁପଚୁପ

ଗଳ୍ପ