ଅନ୍ତିମ ଭାଗ

ସତେ ଯେମିତି ଏଇ ଚାହିଁବାର ପ୍ରୟାସକୁ ଇଶ୍ଵର ଜାଣି ପାରିଲେ ପୁଣି ଗୋଟେ ବଡ଼ ବିଜୁଳି ଆଲୁଅରେ ତା ମୁହଁକୁ ଦେଖିବାର ସୁଯୋଗ ମିଳିଗଲା । ଖୁସି କହିଲେ ନସରେ । କିଛି କ୍ଷଣ ପରେ ଘଡ଼ ଘଡି ଶବ୍ଦରେ ଛାନିଆ ହୋଇ ଝିଅଟି ନିଲୁ ହାତକୁ ଜୋରେ ଧରି ଦେଇ ପଛ ପେଟ ଲୁଚି ଗଲା।
ଏମିତି ଘଟଣା ବାସ୍ତବରେ ହେଉଛି ନା କଳ୍ପନାରେ ବୁଝି ବାକୁ ବେଳ ନାହିଁ । Sorry କହି ଝିଅଟି ଦୂରେଇ ଛିଡା ହେଲା ।

ଦୂରେଇ ରହିବାଟା ନିଲୁକୁ କାହିଁ ଭଲ ଲାଗିଲା ନାହିଁ । ଯାଇ ସେ ପଚାରିବା କଣ ?
ତମର ନା କଣ ? ପୁଣି ସେ ନିଜ କହୁଥାଏ ହେ ସେ କଣ ଭାବିବ ମୋ ବିଷୟରେ ।କଣ ଠିକ୍ ହେବ ପଚାରିବା, ଏପରି ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନରେ ମନ ଓ ବିବେକର ଯୁକ୍ତି ଚାଲିଥାଏ। ପଚାରିବ ନା ପଚାରିବ ନାହିଁ ଏଇ ଦ୍ବନ୍ଦ ଚାଲିଥାଏ। ଏଇ ଦୁଇ ବର୍ଷ ରହଣିରେ ସେ ଏତେ ସୁନ୍ଦର ଝିଅ କେବେ ଦେଖି ନାହାନ୍ତି। କି ଆଜି କେଉଁ ଝିଅକୁ ଏତେ ପାଖରୁ ଦେଖୁଛି ବୋଲି ସୁନ୍ଦର ଲାଗୁଛି।
ବର୍ଷା ଛିଟାରେ ଓଦା ହୋଇ ଯାଇଥିଲା ତା'ର ମୁହଁ , ପବନରେ ଚୁଟି ଆସି ମୁହଁରେ ଲଗୁଥାଏ। ମୁଁହ ଉପରୁ ଛୁଟି କୁ ସେ ଆଡେଇବା ପାଇଁ ଅଚାନକ ପାଦଟା କାଇଁ ବାହାରି ଗଲା। ପୁଣି ନିଜକୁ ଟିକେ ସମ୍ଭାଲି ନେଇ ।ନିଜ ସୀମା ଭିତରେ ରହିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା।ନା ନା ଏମିତି କରିବା ଭୁଲ୍।

ମୁଁ ଏ କଣ କରୁଛି..... ? ଏମିତି ଭାବନା କଣ ଠିକ୍ ... ପୁଣି ନିରବତା ଖେଳେଇ ଗଲା ଚାରି ଆଡେ଼।

ଟିକେ ସମୟ ପରେ ସେ କଣେଇ କଣେଇ ଚାହୁଁ ଥାଏ । ଏବେ ସେ ଝିଅ ମଧ୍ୟ ନିଲୁ କୁ ଚାହିଁଛି। ନିଲୁ ଚାହିଁବି ତା ଠାରୁ ଆଖି ଫେରାଇ ପାରୁନି।

ଏଇ ଚାହିଁ ବାରେ ଯେଇମିତି କେଉଁ ଶକ୍ତି ଥିଲା କେଜାଣି ସେ ଆପେ ଆପେ ତା ପକାକୁ ଟାଣି ହୋଇ ଚାଲି ଗଲା।
ଦୁହେଁ ପରସ୍ପରକୁ ଚାହିଁବା , ଚାହିଁ ରହିଛନ୍ତି କେତେ ବେଳୁ କେଜାଣି । ମୈସୁମୀ ଥଣ୍ଡା ପବନ ବୋହୁଥାଏ। ବରସା ବି କମି ଆସି ଲାଣି। ହଠାତ୍ ସୁଭିଲା ଆରେ ପୁଅ ଚା ନେ। ଦୁଇଜଣ ଟିକେ ଦୂରେଇ ଯାଇ ଆଖ ପାଖକୁ ଦେଖିବାର ଅଭିନୟ କରିଲେ।
ଦୁହିଁଙ୍କ ମନରେ ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ ଏ କଣ ଥିଲା। ନିଲୁ ନିଜକୁ ପଚାରେ ମୁ କ'ଣ କରୁଛି। ଛି ମୁଁ ତାକୁ ଜାଣି ନାହିଁ । ତଥାପି ମୁଁ.....
ଘଡ ଘଡ ହୋଇ ଅଟ ଟିଏ ଆସି ଛିଡାହେଲା। ଅନାମିକା ଝିଅଟି ନିଲୁ କୁ ଚାହିଥାଏ ନିଲୁ ବି ତାକୁ ଚାହିଁ ଥାଏ।
ହାତ ର ଚୁଡ଼ି ଶବ୍ଦ ଯେମିତି ତାକୁ ଟାଣିନେଲା ତା ପାଖକୁ କେବଳ ନିରବତା .... ଏଠିକି ଆସ ଏଠିକି ଆସ ଝିଅଟି କହିଲା ନିଲୁ ତା ପାଖକୁ ଅଜ୍ଞାତରେ ପଛେ ପଛେ ଚାଲିଥାଏ। ସେ ଅଟରେ ବସି ସାରି ଚାହିଁଥାଏ ନିଲୁ ବି ସେମିତି ଚାହିଁ ଥାଏ। ଅଟର ଛିଟାରେ ଯେମିତି ତା ହୋସ୍ ଆସିଲା । ଦେଖିଲା ବେଳକୁ ଦୂରକୁ ଦୂରକୁ ଝିଅର ମୁହଁଟି ଝାପ୍ସା ହୋଇ ଗଲା ।

ଏତିକି ବେଳେ ଛମ୍ ଛମ୍ ପାଉଚି ଶବ୍ଦ କରି ଘର ଭିତରକ କିଏ ଅସୁ ଥାଏ ।ନିଲୁର କାନ୍ଦ ଉପରେ ହାତ ପକେଇବାରୁ ଚାମକି ପଡ଼ିଲା। ତମେ ଏତେ ରାତି ହେଲାଣି ଶୋଇବ ନାହିଁ।ପୁଣି ସେଇ ଡାଏରୀ ପଢା। ପଢ଼ୁଥାଅ ମୁଁ ଯାଇଛି।

ଧାରା ନିଲୁରର ସ୍ତ୍ରୀ ଆଜିକୁ ସାତ ବର୍ଷ ହେବ ତାର ବାହାଘର ସରିଲାଣି।ହେଲେ ଆଜିବି ସେ ବର୍ଷା ରାତିକୁ ଭୁଲି ପରି ନାହିଁ।

ନିଜକୁ ସେ ପଚାର ସେ ଦିନ ଯଦି ମୁ ପଚାରି ଥାନ୍ତି କି ଅଟକାଇ ପରି ଥାନ୍ତି। ସେ କିଏ ? ତାକୁ ସେ ଅନେକ ଖୋଜିଛି ହେଲେ ନିରାଶ ହୋଇଛି ।
ସହରର ଭିଡ଼ ବିତରେ ସଂସାର କରି ରହିଛି ସତ ହେଲେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବର୍ଷା ରାତିରେ ତାକୁ ନିଶ୍ଚୟ ଅପେକ୍ଷା କରେ ଆଉ କରୁଥିବ।

ଡାଏରୀ

କିଛି ମୁହୁର୍ତ୍ତ ଯାହା କେବେ ଭୁଲି ବାକୁ ଦେଇ ନଥାଏ .....