୨ୟ ଭାଗ

ଗାଁର ନଈ ପାଣି ପବନ ପର୍ବ ପର୍ବାଣୀ ସ୍କୁଲ କଲେଜ ।ଗାଁର ସାଙ୍ଗ ସାଥିଙ୍କୁ ସେ ଭାରି ଖୋଜେ ।ହେଲେ ହତାଶ ହୋଇ ପୁଣି ନିରବରେ ରହିଯାଏ। ଦୁଇ ବର୍ଷ ରହଣିରେ ଗାଁକୁ ଟିକେ ହେଲେ ଯାଇ ପାରିନାହିଁ । ଅର୍ଥର ଅଭାବ ତା'କୁ ଗାଁ ଠାରୁ ସହର ବାଟ ଢେର୍ ଲମ୍ବା ବୋଲି ସବୁବେଳେ ଜଣାଇ ଦେଇଥାଏ।କଥାରେ ଅଛି - "ଯିଏ ଥରେ କଟକ ଆସିଛି ଏଠି ଅଟକି ଯାଇଛି"।

ଘରକୁ କୁଣିଆ ମାନଙ୍କ ଆଗମନ ପରି ମୈସୁମି ବର୍ଷାଟା ଚାଲିଆସେ।ଏଇ ମୈସୁମି ବର୍ଷା କୁ କେତେ ଦିନୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଥାନ୍ତି ଲୋକମାନେ ଜୀବଜନ୍ତୁ ଏ ଧରିତ୍ରୀ ରାଣୀ ।ଆଉ ଏଇ ମେଘକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଥା ସଭିଙ୍କ ଠାରୁ ଅଧିକା ଛୋଟ ନିରିହ ପକ୍ଷୀ ଚାତକ।

ନିଲୁର ଭାରି ମନ୍ଧ ଅଭ୍ୟାସ ଜିନିଷ ଭୁଲିଯିବା। ସକାଳେ ଅଫିସକୁ ଯିବା ବେଳେ ଛତା ନେଇଯାଇ ଥିଲା।କାମ ସାରି ଫେରିବା ବେଳେ କୋଉଠି ଥିଲା ସେ ବର୍ଷା କେଜାଣି ଅଚାନକ ଘୋଟି ଆସିଲା। ବ୍ୟାଗରୁ ଛତାକୁ ଖୋଜିଲା ବେଳେ ମନେ ପଡିଲା, ଆରେ ଟେବୁଲ୍ ଉପରେ ଥୋଇଦେଇ ଚାଲି ଆସିଲି ବୋଧେ।ଉପାୟ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇ ସେ ପାଖରେ ଥିବା ଚା ଦୋକାନ ପାଖକୁ ଚାଲି ଗଲା ।

ବର୍ଷା ଜୋରେ ହେବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରୁଥାଏ ।ଝିଅ ଟିଏ ବ୍ୟାଗଟିକୁ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ରଖି ଦୌଡ଼ି ଦୈାଡି ଆସୁଥାଏ। ତା ପାଦ ପାଉଁଚିର ଝୁମ୍ ଝୁମ୍ ଶବ୍ଦଟା ସହ ଏଇ ବର୍ଷାର ପାଣି ମିଶି ରାତିରେ ଯେମିତି ସଂଗୀତ ସୃଷ୍ଟି କରୁଛନ୍ତି। ଚାହିଁବା ଭିତରେ ସେ ଅନାମିକା ଝିଅ ଟିଏ , ତା ପାଖରେ ଆସି ଛିଡା ହୋଇଗଲାଣି ।ହେଲେ ତାର ଜ୍ଞାତ ଆସୁନାହିଁ।

ମୌସୁମୀ ବର୍ଷା ପବନ ସାଙ୍ଗକୁ ମେଘର ଗର୍ଜନ ବିଜୁଳିର ଚମକ। ଏଇ ଚମକରେ ଟା ମୁଁହଟି ଦେଖା ଯାଇ ପୁଣି ଅନ୍ଧାର ଖେଳେଇ ଯାଉଥିଲା ଚାରିଆଡେ।ଝିଅଟି ତାର ଓଢ଼ଣିରେ ମୁଁହ ହାତ ପୋଛୁ ପୋଛୁ ନିଲୁର ହାତରେ ଅଜାଣତରେ ଝିଅର ହାତଟି ସ୍ପର୍ଶ ହେଇଗଲା, ଆକାଶର ଏଇ ବିଜୁଳି ଠାରୁ ଏଇ ସ୍ପର୍ଶ ର ତୀବ୍ରତା ବେଶ୍ ଅଧିକ ଥିଲା।

ଏପରି ଅନୁଭବ ଆଗରୁ କେବେ ସେ ଜାଣିନି।ଏ କ'ଣ ଦେହଟା ଏକା ଥରକେ ଶୀତେଇ ଉଠିଲା। ଏଇ ଥଣ୍ଡା ପବନରେ ତା ଶରୀରରେ ଏକ ଅଜଣା କମ୍ପନ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା।ନିଜର ଅଜାଣତରେ ହେଉକି ଯାଣିକି ହେଉ ଝିଅଟିର ମୁହଁକୁ ଦେଖିବାକୁ ତା'ର ଇଚ୍ଛା ଜାଗ୍ରତ ହେଉଥାଏ।ଏହା ଠିକ୍ କି ଭୁଲ୍ ଭାବିବାର ମାନବିକତା ବୋଧେ ହରେଇ ସାରିଥିଲା ।

ଡାଏରୀ

ନିଲୁ ସହରେ ନିଜକୁ ଖାପଖୁଆଇ ଚଳିବାର ପ୍ରୟାସ। ବର୍ଷାର ଆଗମନ...