୧ମ ଭାଗ

ଡାଏରୀ କ'ଣ ସମସ୍ତେ ଲେଖି ପାରନ୍ତି।କେତେଲୋକ ଲେଖନ୍ତି, ପ୍ରତ୍ୟକ ଦିନର ଘଟୁଥିବା ଘଟଣାବଳୀକୁ କିଏ ଲେଖିପାରେ । ସତ୍ୟତାକୁ ପ୍ରକାଶ କରିବାର ଶକ୍ତି ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଖରେ ନଥାଏ।ନିଜକୁ ନିଜେ ବ୍ୟକ୍ତ କରିବା ।ଏଥିରେ ମିଛ ଓ ଛଳନା ପାଇଁ ସ୍ଥାନ ନଥାଏ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ପୃଷ୍ଠାଟାରେ ଥାଏ ସତ୍ୟତା।

ଚାରି ଆଡେ ନିଃଶବ୍ଦ, ଝରକା ସେପାଖରୁ ଥଣ୍ଡା ପବନ ବୋହୁଥାଏ। ବର୍ଷାର ଟପ୍ ଟପ୍ ଶବ୍ଦ ଶୁଣା ଯାଉଥାଏ ‌। ଟେବୁଲ୍ ଉପରେ କେତେ ଖଣ୍ଡ ବହି ଥୁଆ ହୋଇଛି। ଚଉକି ଉପରେ ଗୋଡ ଉପରେ ଗୋଡ ରଖି କିଏ ଜଣେ ଡାଏରୀ ଟିଏ ପଢୁଥାନ୍ତି।

ରଥଯାତ୍ରା ସରି ଯାଇଥାଏ। ଲୋକମାନଙ୍କ ମନରେ ଖୁସି ଓ ଅନୁଭୂତି। ଭକ୍ତଙ୍କୁ ପାଇଁ ଭଗବାନଙ୍କ ମନରେ ତୃପ୍ତି। ବର୍ଷା ଋତୁ ର ଆଗମନର ସମୟ।ଦରଭଙ୍ଗା ଚାଳ ଘରଟିଏ ଆଜିର ଆଧୁନିକ ଯୁଗରେ ଦେଖିବା କଷ୍ଟ କର ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଭାରି ଭଲ ଲାଗେ ଆଖି ଆଗରେ ଚାଳ ଘର ଟିଏ ଦେଖିଲେ।

ଆଜିକୁ ଚାଳିଶି ବର୍ଷର ଦୋକାନ ।ରଘୁ ମଉସାଙ୍କ ଚା ପାଇଁ ଏଇ ଖଣ୍ଡ ମଣ୍ଡଳ ଜାଣନ୍ତି।ସକାଳ କ'ଣ ରାତି କ'ଣ ଭିଡ଼ ଲାଗିଥାଏ। ଗ୍ରୀଷ୍ମଋତୁ ସରି ସରି ଯାଉଥାଏ ବର୍ଷାର ଆଗମ । ଧରିତ୍ରୀ ରାଣୀ ମନକୁ ଜିତିବା ପାଇଁ ସତେ ଯେମିତି ମେଘ ରାଜା ଦିନେ ଦିନେ ବୁଲିଆଶି ଧରା ପୃଷ୍ଟକୁ ଅଗ୍ନି ସଦୃଶ ଖରା ଦାଉରୁ ରକ୍ଷା କରି ଖୁସିର ଲହରୀ ଟିଏ ଖେଳାଇ ଦେଉଛନ୍ତି।

ନିଲୁ ଗାଁ ଛାଡ଼ିଆଶି ସହରରେ ରହୁଛି ଏଇ ଦୁଇବର୍ଷ ହେବ ।ସହରର ପାଣିପାଗ ଗାଁ ଠାରୁ ବେଶ୍ ଅଲଗା । ଚାକିରି ଲୋଭରେ ରହିଛି ସତ ହେଲେ ଗାଁର ଲୋକ ଗାଁ ପରିବେଶ କୁ ସେ ଖୁବ୍ ଖୋଜେ ଖୋଜି ଖାଜି ନିରାଶ ହୋଇଯାଏ।

ଏଇ ରଘୁ ମଉସାଙ୍କ ଚା ଖଟିକୁ ଆସିଲେ ସତେ ଯେପରି ତାର ମନର ଅନ୍ଧାରରେ ସତେ ଯେମିତି କିଏ ଆଲୁଅର ଶିଖା ଟିଏ ଜାଳି ଦିଏ। ଚା ର ଅଭ୍ୟାସ ନଥିଲା ଏଇ କଟକ ସହରକୁ ଆସିଲା ପରେ ସତେ ଯେମିତି ଚା ନହେଲେ ସେ ଚଳି ପାରିବ ନାହିଁ।

ଏଇ ଅଭ୍ୟାସ ଟା ତାର କେତେ ବେଳେ ଆସି ଗଲା ସେ ବି ଜାଣିନାହିଁ। ଶ୍ରମରୁ ଟିକେ ବିରତି ନେବା ପାଇଁ ହେଉ କି ଟିକେ ସହରି ଲୋକବୋଲି ନିଜକୁ ବ୍ୟକ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ଚା ପିଏ , ସେ ମଧ୍ୟ ବୁଝି ପାରେନି।