ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟର ଆଶାରେ ଦିନର ଶୁଭାରମ୍ଭ ହେଉଥିଲା.... ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତର ଅପେକ୍ଷାରେ ଦିନ ବି ସରିଯାଉଥିଲା.... କିନ୍ତୁ ନା ମୁଁ ଦିବାକରଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତି ଖୋଜିପାଇଥିଲି.... ନା ମୋ ଲେଖକ ଆତ୍ମାକୁ ସେଇ ଅସୀମ ମରୀଚିକାର ରାସ୍ତାରେ ତା କାଳ୍ପନିକ ଘରକୁ ପଠେଇପାରୁଥିଲି....

ଏମିତି ଆଶାର ଆଲୋକକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିକରି ଆସିଯାଇଥିଲା ବର୍ଷର ଅନ୍ତିମ ଦିବସ...

୩୧ ଡିସେମ୍ବର ୨୦୨୪

ବର୍ଷର ଅନ୍ତିମ ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତର ଅପେକ୍ଷାରେ ମୁଁ ସନ୍ଧ୍ୟାକାଳରେ ଠିକ ସେଇ ଜାଗାରେ ବସିରହିଥାଏ.... ଛୋଟିଆ ସାମୁଦ୍ରିକ ଦୃଶ୍ୟ ମନୋରଞ୍ଜନ ସ୍ଥଳୀରେ.... ସମୁଦ୍ର ପତନ ଠାରୁ ପ୍ରାୟ ୪୦୦ ମିଟର ଉଚ୍ଚ.... ଯାହାର ନୀଚ ଭାଗରେ ଶୋଭାପାଉଥାଏ ଅସଂଖ୍ୟ ଅନାମିକା ବୃକ୍ଷରାଜି.... ଯେଉଁଠି ଛିଡ଼ାହୋଇ ସାମ୍ନାକୁ ଚାହିଁଲେ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ ଆଖିଆଗରେ ଥିବା ବିଶାଳ ପାହାଡ଼ର ଦର୍ପ.... ଆଉ ସେଇ ପାହାଡ଼ ଓ ଜଙ୍ଗଲର ବିଲକୁଲ ମଝିରେ ଶୋଭାପାଏ ବିସ୍ତୃତ ଆଣ୍ଡାମାନର ସାଗର.... ଯେଉଁଠି ମୁଁ ଖୋଜିପାଇଥିଲି ମୋ ପୁରାତନ ଲେଖକ ଆତ୍ମାକୁ... କିନ୍ତୁ ହଜିଯାଇଥିଲା ସେଇ ମରୀଚିକା....

ଆଜି ମଧ୍ୟ ମୁଁ ନିରାକରଙ୍କ ଅପେକ୍ଷାରେ...ଆଉ ଆଜି ବି ସେଇ କଳଙ୍କିତ ବାଦଲ ମୋର ସମସ୍ତ ଆଶାକୁ ପାଣିଫୋଟକାରେ ପରିବର୍ତନ କରିଦେଇଥିଲା....

ଠିକ ସେଇ ସମୟରେ ମୋ ପଛରେ ଥିବା ଖେଳ ପଡିଆରୁ କିଛି କୋଳାହଳର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ମୁଁ ଟିକେ ଆଖି ବୁଲେଇଆସିଲି.... କିଛି ବନ୍ଧୁ, କିଛି ବଡଭାଇ ଓ କିଛି ସାନଭାଇ ମିଶି cricket ଖେଳୁଛନ୍ତି... ମୋ ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତର ଅପେକ୍ଷାରେ ଅନ୍ତ ଆଣିଦେଇ ମୁଁ ଚାଲିଗଲି ସେଇ ୨୨ ଗଜର ପ୍ରାଙ୍ଗଣରେ ନିଜକୁ ପୁଣି ଥରେ ଲୋଟାଇଦେବାକୁ....

ମୁଁ - ତରେଇ ସାର!! ମୁଁ ଖେଳିଲେ ହବ??

ତରେଇ ସାର - ହଁ, ଆସୁନୁ।

ବାସ୍... ସେଇ ତୁ ଆସୁନୁ ଶବ୍ଦଟି ଶୁଣିବା ପାଇଁ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ଥିବା ମନ ଖୁସିରେ ନାଚିଉଠିଥିଲା.... କ୍ରିକେଟ ସହ ଥିବା ଅନେକ ବର୍ଷର ପୁରୁଣା ସମ୍ପର୍କକୁ ମୁଁ ଫେରିପାଇଥିଲି ଦୀର୍ଘ ୪ ବର୍ଷ ପରେ...କିଛି କ୍ଷଣ ପାଇଁ ମୁଁ ଉଭୟ ବେଟ୍ ଓ ବଲ୍କୁ ଧରି ଭାବ ବିହ୍ଵଳ ହୋଇ ପଡିଲି...

ତରେଇ ସାର - ଆଶିଷ... ଆମର ବୋଲିଂ ଆସିଛି... ଯା ପ୍ରଥମ ଓଭର ପକା!!!!

ଆଜି ଯାଏଁ କେବେ କୌଣସି match ରେ ବଲ ପକେଇନଥିବା ମୁଁ, କେମିତି ଯେ ପ୍ରଥମ ଓଭର ପକେଇବି???

ଯଦି ଅଧିକା ରନ ଦେଇଦିଏ??

ଯଦି ଅଧିକ ୱାଇଡ କିମ୍ବା ନୋ ବଲ ଦେଇଦିଏ...??

ମତେ ଆଗକୁ ଖେଳେଇବେ ତ??

ମନରେ ଅସୁମାରୀ ପ୍ରଶ୍ନ....ତଥାପି ହଁ ଭରି ଦେଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲି... ଡାହାଣ ହାତି ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ବଲ ଫୋପାଡ଼ିବ ପାଇଁ.... ଡର ଯେମିତି ଥିଲା, କିଛି ସେମିତି ହିଁ ଘଟିଲା ମୋ ସହ.... ପ୍ରଥମ ଦୁଇଟି dot ball ପରେ ଲଗାତାର ଦୁଇଟି ୱାଇଡ, ଗୋଟିଏ ନୋ ବଲ, ଦୁଇଟି ୬, ପୁଣି ଦୁଇଟି ନୋ ବଲ ଏବଂ ଅନ୍ତିମ ଦୁଇଟି ବଲରେ ଦୁଇଟି ଚଉକା.... ଏମିତି ପୁରା ୬ ଟି ବଲ ରେ ୨୫ ରନ ଦେବା ପରେ ଖୁବ ଖରାପ ଲାଗୁଥାଏ...

ତରେଇ ସାର - ଆଶିଷ... କଣ ଏମିତି ବୋଲିଂ କଲ.!!

ମୁଁ - ସାର ମୁଁ ପ୍ରକୃତରେ wicket-keeper/ବ୍ୟାଟ୍ସମ୍ୟାନ...

ତରେଇ ସାର - ହଉ ଯାଇକି wicket-keeping କର...

କାନ-ମୁଣ୍ଡ ଆଉଁସି wicket-keeping କରିବାକୁ ଆସିଲି ଓ ଜଣେ ଦ୍ରୁତ ଗତିର ବୋଲର ପାଇଁ wicket ପାଖରେ ରହିଲି...

ବୋଲର - ଭାଇ... ପଛକୁ ପଳାଅ | ବହୁତ ସ୍ପୀଡ଼ ଆସିବ |

ମୁଁ - ଚଳିବ!!!ମୁଁ ଧରିନେବି |

ପ୍ରଥମ ବଲରେ ହିଁ ବଲ ହାତରୁ ଖସି ଚଉକା ଚାଲିଗଲା.... ସମସ୍ତେ ନିଜ କ୍ଷୋଭ ମୋ ଉପରେ ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ.... ତଥାପି ସଭିଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନା ଦେଇ ମୁଁ ସେଇ ସ୍ଥାନରେ ହିଁ keeping କରିଚାଲିଲି.... ଓଭର ର ଅନ୍ତିମ ବଲରେ ଖୁବ ଗତିରେ ଆସୁଥିବା ବଲକୁ ଧରି stumping କରିଦେଇଥିଲି ବ୍ୟାଟ୍ସମ୍ୟାନ କୁ.... ସଭିଏଁ ଖୁବ ଖୁସିରେ ଦୌଡ଼ି ଆସିଥିଲେ ମୋ ନିକଟକୁ.... ଆଉ କହିଥିଲେ ଭାଇ ଧୋନି ଆସିଗଲେ ଆମ ଟିମରେ....

ବହୁତ ଖୁସି ଲାଗିଥିଲା ମୋତେ ମୋ ପୁରୁଣା ନାଁକୁ ଫେରିପାଇ...

ଏମିତି କିଛି ସମୟ ପରେ ଆମ ବ୍ୟାଟିଂ ଆସିଗଲା...

ତରେଇ ସାର - ଆଶିଷ!! ଓପେନ କରିବୁ??

ମୁଁ - ଦେଖ ସାର.... ତମ ଇଚ୍ଛା...

ତରେଇ ସାର - ରହ!! ସେମାନେ ଭଲ player... ଟାର୍ଗେଟ ବି ୫ ଓଭର ରେ ୫୮.... ସେମାନଙ୍କୁ ଯିବାକୁ ଦେ...

ହଁ କହି ଚୁପଚାପ ବସି ମୁଁ ଖେଳ ଦେଖୁଥାଏ....

ବହୁତ ଭଲ ଖେଳିବା ପରେ, ଚତୁର୍ଥ ଓଭରରେ ପ୍ରତିପକ୍ଷର ଵିଧ୍ଵଂଶି ବଲିଂକୁ ସାମ୍ନା ନ କରିପାରି ଆମ ଦଳର ତିନିଗୋଟି wicket ଚାଲିଗଲା...

ଚତୁର୍ଥ ଓଭର ର ଅନ୍ତିମ ବଲ...

ତରେଇ ସାର - ଆଶିଷ.. ଯା ଯିବୁ ପରା...

ମୁଁ ପଞ୍ଚମ ଓଭରର ଅନ୍ତିମ ବଲ କୁ ସାମ୍ନା କରିବାକୁ ଯାଉଥାଏ.... ସାମ୍ନାରୁ ଆସି runner ସାଇଡ୍ ରୁ ମୋ batting-partner କହିଦେଇଗଲେ...

"ପାରିବୁ ଯଦି ୬ କି ୪ ମାରେ.... ଆଉରି ୨୫ ରନ ଅଛି, ସିଙ୍ଗଲ ନବୁନି"

ହଁ କରିଦେଇ ଆସିଗଲି... କିନ୍ତୁ ସିଙ୍ଗଲ ନେଇ ନିଜ ପାଖରେ ଷ୍ଟ୍ରାଇକ ରଖିଦେଲି....

Batting-partner - ସିଙ୍ଗଲ ଦେ ମତେ.... ମୁଁ ମାରିଦେବି...

ମୁଁ - ଠିକ ଅଛି |

ଅନ୍ତିମ ଓଭର ର ପ୍ରଥମ ବଲ.... ବହୁତ ଜୋରରେ ବେଟ ବୁଲାଇବା ପରେ ବି ସମ୍ପର୍କ ହୋଇନଥିଲା ବେଟ ଓ ବଲର

Batting-partner - ତୁ ସିଙ୍ଗଲ ଦେ କହିଲି ପରା... ବୁଲଉଛୁ କାହିଁକି...??

ତରେଇ ସାର (ଷ୍ଟାଣ୍ଡ ରୁ)- ଆଶିଷ.... ତାକୁ ଦେ ସିଏ ମାରିଦେବ...

ପୁଣି ହଁ ଟିଏ କରିଦେଇ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଦୁଇଟି ବଲ ରେ ଦୁଇଟି ଚଉକା ମାରିଦେଇ ଥିଲି.... ତଥାପି ଅନ୍ତିମ ତିନିଗୋଟି ବଲ ରେ ଦଳକୁ ଆବଶ୍ୟକ ଥିଲା ୧୬ ରନ...

ପଞ୍ଚମ ବଲରେ ଗୋଟିଏ ବିଶାଳ ୬ ମାରିବା ପରେ ବୋଧେ ସେମାନଙ୍କ ମନରେ ମୋ ପ୍ରତି ବିଶ୍ୱାସ ଆସିଥିଲା.... ଓ ସମସ୍ତେ ଜୋର ଆୱାଜ ରେ ମୋ ଉତ୍ସାହ ବଢେଇବାରେ ଲାଗିଲେ....

ପରବର୍ତ୍ତୀ ବଲରେ ପୁଣି ୬ ମାରିବା ପାଇଁ ପ୍ରୟାସ କରିବା ବେଳେ କେବଳ ଚାରି ରନ ପାଇପାରିଥିଲି.... ବାଉଣ୍ଡେରୀ ଠାରୁ ବାସ କିଛି ଆଗରେ ପଡିଯାଇଥିଲା ବଲ ର ପ୍ରଥମ ପାଦ....

ଅନ୍ତିମ ବଲ ଓ ଆବଶ୍ୟକ ଥାଏ ୬ ରନ.... ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶା ମୋ ଉପରେ ରହିଥାଏ...

ତରେଇ ସାର - ଆଶିଷ!!! ବାଜୁ ଟିଣ ଉପରକୁ ସିଧା...

Batting-partner - ଭାଇ... ବଲ ଆଜି ସମୁଦ୍ରକୁ ପଠେଇଦିଅ....

ଅନ୍ୟଜଣେ ଦଳୀୟ ବନ୍ଧୁ - ଏତେ ଦୂର ନାଇଁ ମ... ମୋ ହାତକୁ ମାରିଦିଅ....ମୁଁ ତ ବାଉଣ୍ଡେରୀ ବାହାରେ ଜଗିଛି....

ହସିଦେଇ ମୁଁ ଜଗିଥିଲି ସେଇ ଅନ୍ତିମ ବଲର ଅପେକ୍ଷାରେ...

ପ୍ରତିପକ୍ଷ ଦଳର ଅଧିନାୟକ ବୋଲର ପାଖକୁ ଯାଇ ଅନେକ ଅଙ୍କ କଷି ସାରିଥିଲେ....

ଶେଷରେ, ଅନ୍ତିମ ବଲ ଆସିଥିଲା ମୋ ପାଖକୁ... ଖୁବ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ.... ଆଉ ଦୁଇ ଗୁଣ ଗତିରେ ଚାଲିଯାଇଥିଲା ଟିଣ ଉପରକୁ....

ଖୁବ ଜୋର ରେ ଆୱାଜ କରି ମୋ ଦଳର ଖେଳାଳି ମାନେ ମୋ ନିକଟକୁ ଆସିଥିଲେ... ଜାବୁଡି ନେଇଥିଲେ ମତେ ଖୁସିରେ.... ଆଉ ଚାଲିଯାଇଥିଲେ ପୁଣି ପ୍ରତିପକ୍ଷଙ୍କ ନିକଟକୁ... ଖୁବ ମଜା ନେଇଥିଲେ....

ଆଉ ସେମାନଙ୍କ ମଜା ଉଡେଇବାର ବ୍ୟସ୍ତତା ଭିତରେ, ମୁଁ ଫେରି ଯାଉଥିଲି ମୋ ରୁମ କୁ....

ପଛରୁ ତରେଇ ସାର ଆୱାଜ ଦେଲେ....

"ଆଶିଷ... ଆଉ ଖେଳିବନି କି???"

ମୁଁ - ନାଇଁ ସାର... ରାତିରେ ଡ୍ୟୁଟି ଅଛି... ଟିକେ ଆରାମ କରିବି...

"ହଉ ହଉ ଯାଇକି ରେଷ୍ଟ କର...."

ପରେ ପୁଣି ହସି ହସି ପଛରୁ ଡାକି କହିଲେ...

"ଆଉ ହଁ ଶୁଣ ଆଜିଠୁ ତମେ ଆମ ଗ୍ରାଉଣ୍ଡର ଧୋନି"

ମୁଁ ସେଇ ପୁରୁଣା ନାଁ ଟିକୁ ପୁଣି ହାସଲ କରି ସାରିଥିଲି.... କିଛି କ୍ଷଣ ପାଇଁ ମୁଁ ଖୁସିରେ ଭାବୁକ ହୋଇଯାଇଥିଲି ଓ ସ୍ତବ୍ଧ ହୋଇଯାଇଥିଲି....

ମୋ ମନରେ ଆଉ ସେ ଅନ୍ତିମ ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ଦେଖିବାର ଗ୍ଲାନି ନଥିଲା....ନୁଆଁ ବର୍ଷର ଆରମ୍ଭ ଡ୍ୟୁଟି ସହ କରିବାର ଦୁଃଖ ନଥିଲା... ବରଂ ବର୍ଷ ଶେଷରେ ଏକ ଅଦ୍ଵିତୀୟ ଅନୁଭୂତି ହାସଲ କରିବାର ସୁଖଦ ସ୍ମୃତି ରହିଯାଇଥିଲା... ଆଉ ମୁଁ ବର୍ଷ ୨୦୨୪ କୁ ଶୁଭ ବିଦାୟ ଦେବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲି...

ଆଉ ଉତ୍ସାହିତ ଥିଲି ୨୦୨୫ କୁ ସ୍ୱାଗତ କରିବା ପାଇଁ....|

-ଆଶିଷ କୁମାର ଦାଶ

-ବ୍ରହ୍ମପୁର

-୭୬୦୮୮୮୦୧୪୬

ତମେ ଆମ ଗ୍ରାଉଣ୍ଡର ଧୋନି

ମୁଁ ଫେରି ଯାଉଥିଲି ମୋ ରୁମ କୁ....ପଛରୁ ତରେଇ ସାର ଆୱାଜ ଦେଲେ....ଆଉ ହଁ ଶୁଣ ଆଜିଠୁ ତମେ ଆମ ଗ୍ରାଉଣ୍ଡର ଧୋନି