ଲେଖିଛି ମୁଁ ପ୍ରେମକୁ ନେଇ ଅନେକ ଗାଥା
କିନ୍ତୁ ଭାବିନଥିଲି ତୁମର ସ୍ନିଗ୍ଧ ଆଗମନରେ
ମୋର କବିତାର ପ୍ରତ୍ୟେକ ପଂକ୍ତି, ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ଶବ୍ଦ
ଦିନେ ଗୋଟିଏ ନୂତନ ଜୀବନ ପାଇବ ବୋଲି ......

ସତରେ, ତୁମେ କି ସେହି
ସ୍ବପ୍ନର ମନମୋହିତ ମଣିଷ,
ଯାହାକୁ ପାଇବାକୁ ଏହି ମନ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ବ୍ୟାକୁଳ ହୋଇ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ରାତ୍ରିରେ ଚନ୍ଦ୍ରର ଆଲୋକରେ
ନୂଆ ସ୍ଵପ୍ନର ଚିତ୍ର ଆଙ୍କୁଥିଲା।

ହଁ, ତୁମେ ହିଁ ମୋର ଅଭିଲାଷା
ତୁମେ ହିଁ ମୋର ପବିତ୍ର ପ୍ରାର୍ଥନା
ସବୁ କିଛି କେବଳ ତୁମେ।
ଯେପରିକି ନଦୀ ସମୁଦ୍ରର ନୀଳ ଲହରୀରେ ମିଶି
ଅଶାନ୍ତ ତରଙ୍ଗରେ ନିଜକୁ ହରାଇଦିଏ
ଠିକ୍ ସେମିତି ମୋର ଏ ହୃଦୟ ପ୍ରତ୍ୟେକ କ୍ଷଣ
ତୁମ ବାହୁ ବନ୍ଧନରେ ବାନ୍ଧି ହେବା ପାଇଁ
ବ୍ୟାକୁଳ ହୋଇ ଉଠେ ଓ ତୁମ ପ୍ରେମରେ
ନିଜକୁ ସର୍ବସ୍ୱ ସମର୍ପି ଦିଏ।

ତୁମେ ହିଁ ମୋ ପ୍ରେମର ନୂଆ ପ୍ରଭାତ,
ମୋ କବିତାର ମଧୁର ସ୍ୱରଲହରୀ,
ମୋର ହୃଦୟର ଅବିରାମ ସ୍ପନ୍ଦନ କେବଳ ତୁମେ
ଯେଉଁଥିରେ ମୁଁ ଜୀବନର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶୂନ୍ୟତାକୁ
ନୂତନ ଅର୍ଥରେ ,ନୂଆ ସ୍ୱପ୍ନରେ
ପୁଣିଥରେ ପ୍ରେମର ସୁନ୍ଦର ଜଗତରେ
ନିଜକୁ ପୁନର୍ଜୀବିତ କରିପାରିଥାଏ।

ତୁମେ ହିଁ ମୋର କଲମ, ମୋର ଶବ୍ଦ,
ମୋର ସ୍ଵପ୍ନ ଓ ନିଃଶ୍ୱାସ ଓ ବିଶ୍ୱାସ
ସବୁକିଛି କେବଳ ତୁମେ,
ତୁମେ ହିଁ ସେହି ପ୍ରେମ
ଯାହାକୁ ପାଇବା ପାଇଁ ମୋର ଏ ମନ
ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତୁମ ଭାବନାର ରାଜ୍ୟରେ ହଜିଯାଏ।

ତୁମେ ହିଁ ମୋର ସବୁକିଛି

ତୁମେ ହିଁ ମୋର ସବୁକିଛି