ଏହା ହଉଛି ତ୍ରେତୟା ଯୁଗର କଥା...ଏକଦା ଗୋଟିଏ ଘଞ୍ଚ ଅରଣ୍ୟରେ ଯେତେ ବି ମହାନ୍ ମୁନିଋଷି ଥିଲେ ସେମାନେ ସବୁ ଏକତ୍ର ହୋଇ ବାର୍ତ୍ତାଳାପ କରୁଥିଲେ । ସେଠାରେ କଥା ପଡ଼ିଲା ଏହି ପୂରା ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଦାନୀ କିଏ ଏହାକୁ ପ୍ରଶ୍ନ ଋପରେ ଶୁଣି ମହର୍ଷି ବଶିଷ୍ଠ ତିଳେ ହେଲେ ଡେରି ନକରି ତୁରନ୍ତ କହି ଉଠିଲେ ଆଉ କିଏ ବା ହେଇପାରେ ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଭୂପୃଷ୍ଠରେ ଜନ୍ମିତ ରାଜା ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର। ଏମନ୍ତ ଉତ୍ତର ମହର୍ଷି ବିଶ୍ଵାମିତ୍ର କେବେ ବି ଆଶା କରିନଥିଲେ ସେ କହିଲେ ମୃତ୍ୟୁ ଲୋକରେ ପୁଣି ଦାନୀ ରାଜା ଏହା କେବେ ବି ସମ୍ଭବପର ନୁହେଁ। ମୃତ୍ୟୁ ଲୋକ ହେଉଛି ମୋହ ମାୟାର ଲୋକ ସେଇଠି ସବୁ ମାୟାରେ ବାୟା, ସ୍ଵାର୍ଥପର,ଲୋଭି ଓ ହିଂସ୍ର ଲୋକମାନେ ବସବାସ କରନ୍ତି। ତେଣୁ ଭୃମଣ୍ଡଳ ରେ ଦାନି ଲୋକ ର ଜନ୍ମ ହେବାର କେବେବି ବିଶ୍ୱସନୀୟ ନୁହଁ।

ଋଷି ବଶିଷ୍ଠ ଉବାଚ ଠିକ୍ ଅଛି ମହର୍ଷି ବିଶ୍ଵାମିତ୍ର ଆପଣଙ୍କର ଯଦି ମୋ ବାକ୍ୟରେ ବିଶ୍ୱାସ କରୁନାହାନ୍ତି ତାହା ହେଲେ ଆପଣ ନିଜେ ଭୂମଣ୍ଡଳ ଯାଇ ରାଜା ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ପରୀକ୍ଷା ନେଇପାରନ୍ତି। ମହର୍ଷି ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ମୁଖରୁ ଏମନ୍ତ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ବିଶ୍ଵାମିତ୍ର ବେଗେ ଚଳିଗଲେ ମୃତ୍ୟୁ ଲୋକକୁ ରାଜା ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ପରୀକ୍ଷା ନେବା ସକାଶେ।

ସେଇଦିନ ସଂଧ୍ୟା ସମୟରେ ରାଜା ଜଂଗଲରେ ଶିକାର କରିବାକୁ ବାହାରି ଥାଆନ୍ତି। ଜଂଗଲରେ ଶିକାର ଖୋଜୁ ଖୋଜୁ ରାଜା ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଭେଟ ହୋଇଗଲା ମହର୍ଷି ବିଶ୍ଵାମିତ୍ରଙ୍କ ସହ । ରାଜା ଋଷିଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡବତ କରି ପଚାରିଲେ ସେ କେମିତି ମହର୍ଷିଙ୍କର ସେବା କରିପାରିବେ। ମହର୍ଷି କହି ଉଠିଲେ ମୋର ବର୍ତ୍ତମାନ କିଛି ଆବଶ୍ୟକ ନୂହ କିନ୍ତୁ ଆପଣ ଯେହେତୁ ମୋର ସେବା କରିବା ପାଇଁଁ ଆତୁର ମୁଁ ତୁମ୍ଭଠାରୁ ଏକ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଚାହୁଁଛି କଣ ଆପଣ ମୋତେ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇ ପାରିବେ ।ରାଜା କହିଲେ ନିଶ୍ଚୟ ମହାମୁନି। ବିଶ୍ଵାମିତ୍ର କହିଲେ ଠିକ୍ ଅଛି ମୁଁ କିଛି ଦିନପରେ ବିଶ୍ଵର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞର ଆୟୋଜନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି ସେତେବେଳେ ଯଦି ମୋର କିଛି ଆପଣଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟର ଆବଶ୍ୟକ ପଡ଼ିବ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିତ ମାଗିବି । ରାଜା କହି ଉଠିଲେ ଯାହା ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ମହାପ୍ରଭୁ। ଏତିକି କହି ଦୁହେଁ ଦୁହିଁଙ୍କ ଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ।

କିଛିଦିନ ପରେ ମହର୍ଷି ଯାଇ ପହଞ୍ଚି ଗଲେ ରାଜାପ୍ରାସାଦରେ। ରାଜା ତାଙ୍କୁ ରିତି ନୀତିରେ ସ୍ଵାଗତ କରି ପାଛୋଟି ଆଣିଲେ ଆଉ ରାଜାଙ୍କର ମନେଥିଲା ସେହି ଦିନର କଥା ତେଣୁ ସେ କହିଲେ ଆଜ୍ଞା ଦିଅନ୍ତୁ ମାନ୍ୟବର ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବା ପାଇଁଁ କେମିତି ସାହାଯ୍ୟ କରିପାରିବି । ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ଉବାଚ ମୋତେ ତୁମର ପଦପଦବୀ ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ତୁମ୍ଭର ସମସ୍ତ ସ୍ଥାବର ଅସ୍ଥାବର ସମ୍ପତ୍ତି ଦରକାର।ଏମନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକତା ଶୁଣି ପୂରା ରାଜପ୍ରାସାଦ ରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରୀ, ସିପାହୀ ଆଉ ପ୍ରଜାମାନେ ତଟକା ହୋଇ ଫୁସୁରୁ ଫାସୁରୁ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ ଆଉ ଏମନ୍ତ ଦାନ ମାଗି ଥିବାରୁ ସମସ୍ତେ ଏକ ସ୍ଵରରେ ଋଷିଙ୍କୁ ତିରସ୍କାର କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ କିନ୍ତୁ ଋଷି ତସ ରୁ ମସ ହେଲେ ନାହିଁ ଆଉ କହି ଉଠିଲେ ତୁ ଦବୁ ନା ମୁଁ ଯିବି ତୋର ସମ୍ମତି ଥିବାରୁ ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସି ତୋତେ ଦାନ ମାଗୁଛି ଯଦି ତୁ ଦବାକୁ ଅସମର୍ଥ ତାହାହେଲେ ମୁଁ ଏହି ମୂହୁର୍ତ୍ତ ରେ ସଭାରୁ ବିଦାୟ ନେଉଛି। ଏମିତି କଥା ଶୁଣି ରାଜା ସର୍ବପ୍ରଥମେ ପୁରା ସଭାକୁ ଶାନ୍ତ କରିଲେ ଆଉ ଜନତା ଓ ସମର୍ଥକ ମାନଙ୍କ ଭୂଲ୍ ପାଇଁ ନିଜେ କ୍ଷମା ମାଗି କ୍ଷଣିକ ରେ ଆଗପଛ କିଛି ଚିନ୍ତା ନ କରି କହି ଉଠିଲେ ହଁ ମୁଁ ଦେଲି ଆଜି ଏହି ମୃହୂତ୍ତରୁ ମୋର ସବୁ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ଆପଣଙ୍କର।

ଏମନ୍ତ ଶୁଣି ମହର୍ଷି ଖୁସି ହେଲେ ଆଉ କହିଲେ ଆପଣ ତ ଗୋଟେ ରାଜା ଆପଣଙ୍କର ନିଶ୍ଚୟ ଶାସ୍ତ୍ର ଉପରେ ଜ୍ଞାନ ଥିବ ଆଉ ମୁଁ ଆଶା କରୁଛି ଆପଣ ଏହା ବି ଜାଣିଥିବେ ଦକ୍ଷିଣା ବିନା ଦାନର କିଛି ମହତ୍ତ୍ଵ ନ ଥାଏ ବା ଦାନ ଗ୍ରହଣ ଯୋଗ୍ୟ ହୋଇନଥାଏ । ହଁ ମହାଶୟ ମୋର ଏହି ବିଷୟ ଜ୍ଞାତ ଅଛି। କୁହନ୍ତୁ ଆପଣଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣା ରେ କଣ ଦରକାର। ମହର୍ଷି କହିଲେ ମୋର ଦକ୍ଷିଣାରେ ଏକଶତ ସ୍ଵଣ୍ଣମୂଦ୍ରା ଦରକାର।

ରାଜା ତତ୍ କ୍ଷଣାତ ଆଦେଶ ଦେଲେ ମହର୍ଷିଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଏହି ମୃହୁତ୍ତ ରେ ଏକଶତ ସ୍ଵଣ୍ଣମୂଦ୍ରା ପ୍ରଦାନ କରାଯାଉ ।ଏହା ଶୁଣି ଋଷି କହି ଉଠିଲେ ରାଜନ୍ ତୁମ୍ଭର ଏହି କ୍ଷଣ ଠାରୁ ଏହି ସମ୍ପତ୍ତି ଉପରେ କୈାଣସି ହକ୍ ନାହିଁ କାହିଁକି ନା ତୁମେ ମୋତେ କିଛି କ୍ଷଣ ପୂର୍ବରୁ ଏସବୁ ଦାନ କରିସାରିଛନ୍ତି। ରାଜା କହିଲେ କ୍ଷମାପ୍ରାର୍ଥି ପ୍ରଭୁ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି ସମୟ ମଧ୍ୟରେ ଏକଶତ ସ୍ଵଣ୍ଣମୂଦ୍ରା ର ଆୟୋଜନ କରୁଛି। ଋଷି କହିଲେ ଯଦି ଆଜି ସଂଧ୍ୟା ସୁଧା ମୋତେ ଦକ୍ଷିଣା ଦାନ କରିବାରେ ଅସମର୍ଥ ହେବେ ତା ହେଲେ ମୁଁ ତୁମ୍ଭର ସମସ୍ତ ଦାନ ଛାଡ଼ି ଏଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଲି।

ମହର୍ଷିଙ୍କ ମୁଖରୁ ଏମନ୍ତ ବଚନ ଶୁଣି ରାଜା ନିଜ ପତ୍ନୀ ଶୈବା ଓ ପୁତ୍ର ରୋହିତଶ୍ୟଙ୍କ ସହ ରାଜପ୍ରାସାଦ ବାହାରକୁ ଚାଲି ଆସିଲେ ଆଉ ଚିନ୍ତା କରିବାରେ ଲାଗିଲେ କେମିତି ଏତେ କମ ସମୟ ମଧ୍ୟରେ ଏତେ ମୁଦ୍ରା ର ବନ୍ଦୋବସ୍ତ କରିବି। ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ସେ ନିକଟରେ ଥିବା ବଜାରକୁ ଗଲେ ଆଉ ସେଠାରେ ନିଜର ବୋଲି ଲଗାଇଲେ ।ପ୍ରଥମେ ଜନତା ମାନେ ସବୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଚକିତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ ପରେ ସବୁ ଜାଣି ରାଜା ଓ ରାଣୀଙ୍କ ବୋଲି ଲଗାଇବା ପାଇଁ ସମସ୍ତେ ଆଗଭର ହେଲେ ଆଉ ବୋଲି ଲାଗିଲା ପରିଶେଷରେ ଗୋଟିଏ ଚଣ୍ଡାଳ ରାଜାଙ୍କୁ ଏକଶତ ସ୍ଵଣ୍ଣମୂଦ୍ରା ଦେଇ କ୍ରୟ କରିଥିଲେ ଆଉ ଶୈବା, ରୋହିତଶ୍ୟ ଦୁହିଁଙ୍କୁ କ୍ରୟ କରିଥିଲେ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ । ଏହି ଘଟଣା ପରେ ରାଜା ନିଜର ମାଲିକ ଠାରୁ କିଛି ମୂହୁର୍ତ୍ତ ସମୟ ଧାର ମାଗି ସ୍ବବିକ୍ରୟ ଧନକୁ ନେଇ ମହର୍ଷିଙ୍କୁ ଦାନ କରିଥିଲେ ।ଏମନ୍ତ ଦୂଶ୍ୟ ଦେଖି ମହର୍ଷି ବହୁତ ଭାବ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ ଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ରାଜା ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ପରୀକ୍ଷା ସମାପ୍ତ ନ ହେଲା ଯାଏଁ ସେ ବି କିଛି କରିପାରି ନ ଥାନ୍ତେ। ମହର୍ଷି ମନରେ ମନରେ ରାଜାଙ୍କୁ ସାବାସ୍ ଦେଉଥିଲେ ଆଉ ତାଙ୍କ ପ୍ରାଣ ଉତ୍ଫୁଲିତ ହୋଇ ଉଠୁଥିଲା।

ରାଜା ଯାଇ ନିଜ ମାଲିକ ପାଖରେ ଯାଇ ହାଜର ହେଲେ ଆଉ କହିଲେ ମୁଁ ଆଜିଠାରୁ ଆପଣଙ୍କ ଦାସ ।ଆପଣ ଯଉ ମୂଦ୍ରା ଦେଇ ମୋତେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଛନ୍ତି ମୁଁ ତାହା ସାରା ଜୀବନ ଭୁଲି ପାରିବି ନାହିଁ।ସେ ଚଣ୍ଡାଳ ବଡ଼ ମଦ୍ୟପ ବ୍ୟକ୍ତି ଥିଲା ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ବହୁତ ଗାଳି ଗୁଲଜ କରି କାମ ଆଦାୟ କରୁଥିଲା କିନ୍ତୁ ରାଜା ସବୁ ଖୁସିରେ ସହନ କରୁଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ପଟରେ ପିଲା ଛୁଆ ଠୁ ଦୂରରେ ରହି ଅସହ୍ୟ ଯନ୍ତ୍ରଣା ବି ଭୋଗୁଥିଲେ। ସେପଟେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରାଣୀଙ୍କ ଉପରେ କୁଦୂଷ୍ଟି ପକେଇ ବହୁତ ହଇରାଣ କରୁଥିଲା କାମ ଆଦାୟ କରୁଥିଲା କିନ୍ତୁ ଖାଦ୍ୟ ଆଉ ପାଉଣା ଠିକ୍ ସେ ପ୍ରଦାନ କରୁ ନ ଥିଲା । ଏମିତି କଷ୍ଟରେ ବିତୁ ଥିଲା ଜୀବନ।

ଗୋଟିଏ ଦିନ ଛୁଆଟି ଉଦ୍ୟାନ ରେ ପୁଷ୍ପ ତୋଳିବା ସମୟରେ ଗୋଡ଼ ରେ ସର୍ପ ଦଂଶନ କରିବ ହେତୁ ଛୁଆଟି ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିଥିଲା। ରାଣୀ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ ମାଗିଥିଲେ କିନ୍ତୁ କେହି ବି ସାହାଯ୍ୟ ର ହାତ ବଢ଼େଇ ନ ଥିଲେ। ପରିଶେଷରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବୁନ୍ଦା ବି ନିଜ ଗୂହରୁ ତାଙ୍କୁ ନିଷ୍କାସନ କରିଥିଲା। ରାଣୀ ନିଜ ଛୋଟିଆ ଛୁଆର ଶବକୁ ଦାହ କରିବାପାଇଁ ଶ୍ମଶାନ ଘାଟରେ ପହଜ୍ଞି ଥିଲେ ଏହା ସେହି ଶ୍ମଶାନ ଥିଲା ଯେଉଁଠି ରାଜା କାର୍ଯ୍ୟରତ ଥିଲେ । ଯେହେତୁ ରାଣୀ ଓଢ଼ଣି ଟାଣିଦେଇ ଶ୍ମଶାନ ଘାଟରେ ପହଜ୍ଞି ଥିଲେ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନଟ କରିପାରି ନଥିଲେ । ରାଣୀ ଯେତେବେଳେ ରାଜାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିଲେ ଶବଦାହ କରିବା ତ ରାଜା କହିଲେ ଶବଦାହ କରିବା ପାଇଁଁ ଶୁଳ୍କ ଦେବାକୁ ପଡ଼ିବ କିନ୍ତୁ ରାଣୀଙ୍କ ପାଖରେ କିଛି ଟଙ୍କା ନ ଥିଲା ତ ସେ ଶୁଳ୍କ ଦେବେ କେମିତି ସେ ରାଜାଙ୍କୁ କାର୍କୂତି ମିନତି କରିଲେ କିନ୍ତୁ ରାଜା ମନାକଲେ କାରଣ ଚଣ୍ଡାଳ ରାଜାଙ୍କୁ ବାରଣ କରିଥିଲା କି ମାଗଣା ଯେମିତି ସେ କାହାର ଶବଦାହ କରିବେ ନାହିଁ। ଏମିତି କଥା ହେଉ ହେଉ ଦୁହେଁ ଦୁହିଁଙ୍କ ଚିହ୍ନି ପାରିଲେ ତ ରାଜା ପଚାରିଲେ ତମର ପୁଅର ନାମ କଣ । ରାଣୀ କହିଲେ ରୋହିତଶ୍ୟ ତା ପରେ ରାଜା ପଚାରିଲେ ତୁମ୍ଭର ନାମ କଣ ସେ କହିଲେ ଶୈବା‌ ।

ରାଜା ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରି କହିଲେ ପ୍ରିୟେ ୟେ କଣ ହୋଇଗଲା ଆମ୍ଭର ପୁତ୍ରର ଏମିତି ଦଶା କେମିତି ହେଲା। ଦୁହେଁ ଦୁହିଁଙ୍କୁ କୋଳେଇ ପକେଇ ନିଜ ଛୁଆ ଶବକୁ ଧରି ରୋଦନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।

କିଛି ସମୟ ରୋଦନ କରିବା ପରେ ନିଷ୍ପତି ନେଲେ ।ଆମେ ଜୀବନରେ କେତେ ଦାନ ପୂଣ୍ୟ କର୍ମ କରିଛୁ କିନ୍ତୁ ଭଗବାନ ଆମକୁ କାହିଁକି ଏମିତି ଦୁର୍ଦ୍ଦିନଦେଖେଇଲେ। ଏମିତି ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ଯେ ଗୋଟିଏ ପିତା ନିଜ ପୁତ୍ରର ଶବଦାହ କରିବାପାଇଁ ବି ତା ପାଖେ କ୍ଷମତା ନାହିଁ ।ଚାଲ ଆଜି ଆମ୍ଭେ ଦୁଇଜଣ ଆମ୍ଭ ପୁତ୍ରର ଶବ ସହ ଜୀବନ୍ତ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ ଆମେ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରିବା। ଏମିତି ଭାବି ଯେତେବେଳେ ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱାଳା ପ୍ରଜ୍ଜ୍ୱଳନ କରନ୍ତି ସେଥିରେ ଝାସ ଦେବାପରେ ଠିକ୍ ସେହି ମୂହୁର୍ତ୍ତ ରେ ପହଞ୍ଚି ଯାଆନ୍ତି ମହର୍ଷି ବିଶ୍ଵାମିତ୍ର ଆଉ ସେମାନଙ୍କୁ ଅଟକାଇ ସବୁ କଥା କୁହନ୍ତି ଆଉ ଯାହା ରାଜା ଦାନ ଦେଇଥିଲା ତାହା ସବୁ ଫେରାଇ ଦିଅନ୍ତି ରାଜାଙ୍କୁ ଆଉ କହନ୍ତି ।ତୁମ୍ଭ ପରି ଜଣେ ରାଜା ଏହି ମାୟାଲୋକରେ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରିବା ନିହାତି ଗୋଟିଏ ଗର୍ବର କଥା ଆଉ ଆପଣଙ୍କ ସହିତ ସାକ୍ଷାତ କରି ମୋ ଜୀବନ ଧନ୍ୟ ହୋଇଗଲା।

ଆଜିଠାରୁ ଏହି ପୃଥିବୀର ଅନ୍ତ ହେବାଯାଏ ଆପଣ ଦାନବୀର ବା ତ୍ୟାଗବୀର ରାଜା ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ନାମରେ ସୁଖ୍ୟାତି ଅର୍ଜନ କରିବେ।ଆଉ ଆପଣଙ୍କ ଯଶ ଯୁଗ ଯୁଗ ଯାଏଁ ଅମର ରହିବ।ତାପର ଠାରୁ ରାଜ ପରିବାର ନିଜ ରାଜମହଲ ରେ ବହୁତ ଖୁସିରେ ବସବାସ କଲେ।

We All Should Know the Culture Tradition and Value of Our Hindu Kings and Their Values .This is Our History and We Must Learn From Them

ଲେଖକ:ସୁନୀଲ୍ କୁମାର୍ ଚୌଧୁରୀ

Poet: Sunil Kumar Choudhury

ତ୍ୟାଗ/ଦାନବୀର ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର

It's A Real Story About our Beloved Hindu King Raja Harichandra