ହେ ଦୁଃଖ ତୁମେ ଖାଲି ଥରେ କହି ଦିଅ
କାହିଁକି ତୁମେ ମୋତେ ଏତେ ଭଲପାଅ ?
ଏ ନୀରବ ନୟନରେ ଏମିତି କଣ ଦେଖିଲ ଯେ
ବାରମ୍ବାର ଚାଲି ଆସୁଛ ତୁମେ ମୋ ପାଖକୁ ।

ଏମିତି କଣ ଅଛି ମୋ ପାଖରେ ଯେ
ମୁହୂର୍ତ୍ତେ ବି ମୋତେ ଛାଡ଼ିକି ରହି ପାରୁନାହଁ
ଆଚ୍ଛା ତୁମେ ତ ବେଳେବେଳେ
ମୋତେ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯାଇ ଥାଅ
ପୁଣି ଏମିତି ହଠାତ୍ ଚାଲି ଆସ କାହିଁକି ?
ଆପଣା ଇଚ୍ଛାରେ ନା ଦୈବୀ ପ୍ରେରଣାରେ ?

ମୁଁ ପ୍ରତିଦିନ ଚେଷ୍ଟା କରେ ଖୁସିରେ ରହିବା ପାଇଁ
ହେଲେ ତୁମେ ଆସ ନୂଆ ନୂଆ ଚେହେରା ନେଇ
ମୋ ମନରେ ବେଦନା ଭରି ଦେବା ପାଇଁ
ହଁ ତୁମେ ଜଣେ କଳାକାର, ଯିଏ କି ଏ ଜୀବନେ
ବେଦନାର ଆକୃତିକୁ ପ୍ରତିଦିନ ଆଙ୍କି ଦେଉଛ ।

ହେ ଦୁଃଖ ତୁମେ ନା ଗୋଟିଏ ପ୍ରେମିକ ଭଳି
କେବେ ହୃଦୟ ଭରି ଭଲପାଅ ତ ଆଉ କେବେ
ଦୁଃଖ ଦେଇ ଅଜସ୍ର ଶିକ୍ଷା ଦେଇ ଚାଲି ଯାଅ ।
ଥରେ କହିଦିଅ ତୁମେ ଏତେ ନିଜର କେମିତି ଲାଗୁଛ
ତୁମ ବିରହର ସ୍ପର୍ଶ ବି ମୃଦୁ ସ୍ପର୍ଶ ଭଳି ଲାଗେ।

ହେ ଦୁଃଖ, ମୁଁ ତୁମର ଭାଷାକୁ ବୁଝି ସାରିଛି
ତୁମେ ଏ ନୀରବତାକୁ କବିତାରେ ପରିଣତ କରିଛ
ତୁମ ଅସ୍ତିତ୍ବ ଅସ୍ପଷ୍ଟ, ତୁମେ ଠିକ୍ ପୁସ୍ତକ ଭଳି
ଯାହାର ପ୍ରତ୍ୟେକ ପୃଷ୍ଠାରେ ଅଛି ଆତ୍ମବୋଧ ।

ହେ ଦୁଃଖ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଘୃଣା କରିପାରେ ନାହିଁ
କାରଣ ତୁମେ ଦେଇଛ ମୋତେ ଆତ୍ମଚିନ୍ତନ।
ତୁମେ ମୋ ଅନ୍ଧାରର ଏକମାତ୍ର ପ୍ରକାଶ
ତୁମେ ମୋର ଶତ୍ରୁ ନୁହଁ ,
ତୁମେ ତ ଏ ଜୀବନ ଗାଥାରେ ଲୁଚିଥିବା ଜଣେ କବି।

ବେଳେ ବେଳେ ଭାବେ ମୁଁ
ତୁମେ ବୋଧେ ମୋର ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ସାଥି
କେବେ କେବେ ଲାଗେ ତୁମେ ମୋର ଗୋଟିଏ ଅଂଶ
ହେ ଦୁଃଖ ଥରେ କହି ଦିଅ ନା
ତୁମେ ଏତେ ଆତ୍ମୀୟ ପରି କାହିଁକି ଲାଗୁଛ?

ପୂଜା ସା
ଦେପୁର, ଭବାନୀପାଟଣା(କଳାହାଣ୍ଡି)

ଦୁଃଖ ହେ ତୁମେ

ଦୁଃଖ ହେ ତୁମେ