ଦୋଷ କାହାର

ପିଲାଟି ଆମର ବଢ଼ିଆ ପଢୁଛି

ଓଡିଆ ବୁଝେନା ସିଏ,

ଓଡିଆ ଚଳଣି ଓଡିଶାର କଥା

କିଛି ଜାଣି ନାହିଁ ସିଏ ।

ଆମ ଇତିହାସ ଗୌରବ ଗାଥା

କିଛି ଶୁଣିନାହିଁ ସିଏ ,

ମଧୁବାବୁ, ବିଜୁ, ଗଜପତି ଛବି

ଚିହ୍ନି ପାରେ ନାହିଁ ସିଏ ।

ଜଗନ୍ନାଥ ଧାମ ଅଭଡ଼ା ଖାଉନି

ବିରିଆନି ପ୍ରିୟ ସିଏ,

ପୋଡ଼ପିଠା,ମଣ୍ଡା,ଆରିସା ମୋଜା

କେବେ ବି ଚାଖିନି ସିଏ ।

ଓଡ଼ିଶୀ ନୃତ୍ୟରେ ପାଦ ହଲେ ନାହିଁ

ଓଡ଼ିଶୀ ଶୁଣିନି ସିଏ,

ଆମ ଲୋକକଳା ସହ ପରିଚିତ

ହୋଇ ପାରି ନାହିଁ ସିଏ ।

ସଜ ପଖାଳ ର ସୁଆଦ ଜାଣେନା

ପିଜା ବରଗର ଖାଏ ,

ପରମ୍ପରା କୁ ସେ ହେୟଜ୍ଞାନ କରି

କୁସଂସ୍କାର ବୋଲି କହେ ।

ଓଡ଼ିଆ ପୁସ୍ତକ ପଢ଼ିଦେଲେ କାଳେ

ମୂର୍ଖ ହୋଇଯିବ ସିଏ,

ବିଦେଶୀ ଭାଷାକୁ ଘୋଷେ ଦିନରାତି

ମନେମନେ ଖୁସି ହୁଏ ।

ସମ୍ପଦ ରେ ଭରା ଆମ ଓଡିଶାକୁ

ଗରିବ କହୁଛି ସିଏ,

ଜ୍ଞାନୀ, ମାନୀ, ତ୍ୟାଗୀ ମହାପୁରୁଷ ଙ୍କୁ

ମନେରଖି ନାହିଁ ସିଏ ।

ଆମ ଶିଳ୍ପୀକଳା ଜଗତେ ବିଖ୍ୟାତ

ସେ କଥା ମାନେନା ସିଏ,

ଅର୍ଥ ଉପାର୍ଜନ ସୁଖଭୋଗ ଖାଲି

ଜୀବନ ର ଲକ୍ଷ୍ୟ କହେ ।

ବାପା ବୋଉ ଡାକ ଓଠରେ ଆସେନା

ଡାଡ଼ି ମାମି ଡାକେ ସିଏ,

ଚିହ୍ନା ଅଚିହ୍ନାଙ୍କୁ ସାହି ପଡିଶା ଙ୍କୁ

ଅଙ୍କଲ ଡାକୁଛି ସିଏ ।

ଏମିତି କାହିଁକି ବୋଲି ପଚାରିଲି

ମୋତେ କହିଦେଲା ସିଏ,

ଏଥି ପାଇଁ ଦାୟୀ ତୁମେ ଓ ବାପାମାଆ

ଆଉ କେହି ଦୋଷୀ ନୁହେଁ ।

ଅଲେଖ