ଏକ ସମୟ ଥିଲା ଯେତେବେଳେ ଆମ ଓଡ଼ିଆ ଘରେ ରାନ୍ଧଣା ଘର ହେଉଥିଲା ଘରର ହୃଦୟ। ଆଉ ସେହି ରାନ୍ଧଣା ଘରର ରାଣୀ ହେଉଥିଲେ ସାଧାରଣ କାଠଚୁଲି। ମାଟି କିମ୍ବା ଇଟାରେ ତିଆରି, ଏହା ଥିଲା କେବଳ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତିର ସ୍ଥାନ ନହେଇ, ଏକ ପ୍ରେମ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଏକତାର ପ୍ରତୀକ। ଚୁଲିଟି ନିଜେ କହିବ, "ଏକ ସମୟ ଥିଲା ଯେତେବେଳେ ଧନୀ, ଗରୀବ, ମଧ୍ୟବିତ୍ତ ସମସ୍ତେ ମୋତେ ଭଲ ପାଉଥିଲେ।"

ସକାଳିଆ ଚଳଚଞ୍ଚଳତାର ଉଷ୍ମତା

ଓଡ଼ିଶାର ଏକ ଗାଁ କିମ୍ବା ପୁରାତନ ସହରୀ ଘରକୁ ମନେ ପକାନ୍ତୁ। ଭୋରର ପ୍ରଥମ ଆଲୋକ ସହିତ ଶୁଭେ ଅଗଣା ଝାଡ଼ୁଦେଇ ପରିଷ୍କାର କରିବାର ମିଠା ଶବ୍ଦ। ତା’ପରେ ମା’ କିମ୍ବା ଜେଜେମା’ ବସିଯାଆନ୍ତି କାଠଚୁଲି ପାଖରେ। କାଠ ଜଳାଇବାର ଅଗ୍ନି ପ୍ରକ୍ରିୟା ଥିଲା ଏକ କଳା। ଟିକେ ନଡ଼ା, କିଛି ଛୋଟ ଡାଳି, ଏବଂ ତା'ପରେ ଫୁଙ୍କାଣିରେ ହଳକା ହଳକା ଫୁଁକାରେ ଶିଖାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିବା। ହଁ, ଧୂଆଁ ଆଖିରୁ ଲୋତକ ଆଣୁଥିଲା, ଯେପରି ସୂଚନାରେ ଅଛି: "କାଠ ଜଳେଇବାକୁ ଆଖିରୁ ପାଣି ପଡ଼ୁଥିଲା ଧୂଆଁରେ।" କିନ୍ତୁ ସେଇ ଲୋତକ ଥିଲା ପରବର୍ତ୍ତୀ ସୁବିଧାଗୁଡ଼ିକର ଏକ ଛୋଟ ମୂଲ୍ୟ।

ସେହି ଧୂଆଁ ସହିତ ଭାସି ଆସୁଥିଲା ରାନ୍ଧଣାର ଅଦ୍ଭୁତ ଗନ୍ଧ। ଏହା କେବଳ ଧୂଆଁ ନଥିଲା; ଏହା ଥିଲା ଏକ ଚିହ୍ନ ଯେ ଏକ ଆଦରପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୋଜନ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଛି। କାଠଚୁଲି ଶୀଘ୍ର ଖାଦ୍ୟ ରାନ୍ଧୁ ନଥିଲା। ଏହାର ସମୟ ଲାଗୁଥିଲା। ଏବଂ ସେହି ଧୀରେ ରାନ୍ଧଣା ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ, ଖାଦ୍ୟର ସ୍ୱାଦଗୁଡିକ ଭଲ ଭାବରେ ମିଶି ଯାଉଥିଲା। ଭାତର ସ୍ୱାଦ ଅନନ୍ୟ ଥିଲା, ଜାଳ ହେଉଥିଲା ଆହୁରି ଗାଢ଼, ଏବଂ ପାଉଁଶ ଭିଜିରେ ରନ୍ଧା ହୋଇଥିବା ତରକାରୀରେ ଥିଲା ଏକ ଅନନ୍ୟ ଧୂଆଁଇଆ ସ୍ୱାଦ, ଯାହା ଆଧୁନିକ କୌଣସି ଚୁଲି ଦେଇ ପାରିବ ନାହିଁ। ଖାଦ୍ୟ କେବଳ ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ ନଥିଲା; ଏହା ଥିଲା ସୁସ୍ଥ ଏବଂ ଦିନସାରା ଶକ୍ତି ପ୍ରଦାନକାରୀ।

ପରିବାରର ମିଳନ ସ୍ଥଳୀ ଭାବରେ କାଠଚୁଲି

କାଠଚୁଲି କେବଳ ରାନ୍ଧଣା ପାଇଁ ନଥିଲା। ଏହା ଥିଲା ଏକ ଗରମ ଜାଗା ଯେଉଁଠାରେ ଥଣ୍ଡା ଶୀତର ସକାଳେ ପରିବାରଟି ଜମା ହୋଇଯାଉଥିଲା। ପିଲାମାନେ ଏହାର ଚାରିପାଖରେ ବସି ହାତ ତାପୁଥିଲେ ଏବଂ ଜେଜେବାପା କହିବା ଗପ ଶୁଣୁଥିଲେ। ଏହା ଥିଲା ଅନୁଭୂତି ବଣ୍ଟନ ଏବଂ ଆତ୍ମୀୟତାର ସ୍ଥଳ। ଚୁଲିର ତାପ କେବଳ ଶରୀରକୁ ନହେଇ, ପରିବାର ଭିତରର ସମ୍ପର୍କକୁ ମଧ୍ୟ ଉଷ୍ମ କରୁଥିଲା। "ପୁରାତନ ଏବଂ ଆଧୁନିକ ୟୁଗକୁ ଦେଖିଲେ, ସେଇ ପୁରୁଣା ସମୟଗୁଡିକ ପ୍ରକୃତରେ ଭଲ ଥିଲା," ଚୁଲିଟି ସ୍ମରଣ କରି କହେ।

ସମୟର ପରିବର୍ତ୍ତନ

କିନ୍ତୁ ସମୟ ବଦଳିଗଲାଣି। ଆଜିର ଆଧୁନିକ ରାନ୍ଧଣା ଘରରେ ଗ୍ୟାସ ଚୁଲି ଏବଂ ଇଣ୍ଡକ୍ସନ୍ କୁକଟପ୍ ରହିଛି। ସେଗୁଡିକ ଦ୍ରୁତ, ପରିଷ୍କାର ଏବଂ ଧୂଆଁମୁକ୍ତ। ସୂଚନାରେ କଥିତ ଭାବରେ, ସମସ୍ତେ "ଅଳ୍ପ ସମୟ ଏବଂ ସୁବିଧାକୁ ବାଛନ୍ତି।" କାଠଚୁଲିକୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ପୁରାତନ, କଷ୍ଟକର ଏବଂ ମଇଳା ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ। "ଆଜିକାଲି ଗରୀବ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ବିଶ୍ୱାସ କରୁନାହାନ୍ତି," ଏହା ଦୁଃଖ ପ୍ରକାଶ କରେ।

ଆଧୁନିକ ଉପକରଣଗୁଡିକ ସୁବିଧାଜନକ, କିନ୍ତୁ ଚୁଲିଟି ଆମକୁ ସତର୍କ କରେ: "ଆଧୁନିକ ଜ୍ୱଳନ ଉପକରଣ ବ୍ୟବହାର କରି, ମୁଁ ରୋଗଙ୍କୁ ନିଦ ପାଇଁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରୁଛି।" ଏହା ଇଙ୍ଗିତ ଦେଇଥାଏ ଯେ ଆମେ ସମୟ ବଚାଉଛି ବୋଲି ଆମେ ସୁସ୍ଥତା ସହିତ ବଦଳାମ କରୁଥିବା। କାଠଚୁଲିରେ ରନ୍ଧା ହୋଇଥିବା ଖାଦ୍ୟରେ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଶୁଦ୍ଧତା ଏବଂ ଜୀବନ ଥିଲା। ଧୀରେ, ସମ ତାପ ପାଚନ ପାଇଁ ଭଲ ଥିଲା। ଆଜି, ଆମେ ବାରମ୍ବାର "ସମତଳ ଖାଦ୍ୟ" ଖାଉଛୁ - ଅର୍ଥାତ୍ ଯାହା ଶୀଘ୍ର ରନ୍ଧା ହୋଇଯାଏ କିନ୍ତୁ ତାହାର ଭିତରେ ସ୍ୱାଦ ଓ ଆତ୍ମାର ଅଭାବ ଥାଏ। କାଠ ଚୁଲି ଦୁଃଖିତ ଯେ ଏହା ଗାଁରେ ମଧ୍ୟ "ଅଦରକାରୀ" ହୋଇଯାଇଛି।

ଏକ ସ୍ମୃତି ଯାହା ମୂଲ୍ୟବାନ

କାଠଚୁଲି କେବଳ ଏକ ରାନ୍ଧଣା ଉପକରଣ ନଥିଲା; ଏହା ଆମ ସଂସ୍କୃତିର ଏକ ମୂଲ୍ୟବାନ ସ୍ମୃତି। ଏହା ଆମକୁ ଧୈର୍ଯ୍ୟର ମୂଲ୍ୟ, ପରିବାର ସହିତ ବିତାଇବା କ୍ଷଣର ଗୁରୁତ୍ୱ, ଏବଂ ଖାଦ୍ୟ ଏବଂ ପ୍ରେମ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଗଭୀର ସଂଯୋଗ ଶିଖାଇଥାଏ। ଧୂଆଁ ଆମ ଆଖିକୁ ଲୋତକ ଆଣିଥାଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ତା’ଭିତରେ ଲୁଚିରହିଥିଲା ଏକ ଗଭୀର ସ୍ନେହ - ତା'ର ପରିବାରକୁ ସବୁଠାରୁ ପୁଷ୍ଟିକର ଖାଦ୍ୟ ଖୁଆଇବା ପାଇଁ ଜଣେ ମା’ର ସମର୍ପଣ।

ଆମେ ପ୍ରତିଦିନ କାଠଚୁଲି ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ଫେରିପାରିବା ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଏହାର ଶିକ୍ଷାଗୁଡିକୁ ମନେ ରଖିପାରିବା। ଆମେ ମଧ୍ୟ କିଛି ସମୟ ଧୀରେ ରାନ୍ଧି, ପ୍ରେମ ସହିତ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ଏବଂ ଜୀବନର ସରଳ, ସୁସ୍ଥ ଆନନ୍ଦକୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରିପାରିବା। କାଠଚୁଲି ସବୁଦିନ ପାଇଁ ଆମ ଓଡ଼ିଆ ସଂସ୍କୃତିର ଏକ ଉଷ୍ମ, ଦୀପ୍ତିମାନ ପ୍ରତୀକ ଭାବରେ ରହିବ, ଏକ ସମୟର ସ୍ମରଣୀ ଯେତେବେଳେ ଜୀବନ ଥିଲା ସରଳ, ଏବଂ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଥିଲା ଅପାର ହୃଦୟ ଦେଇ।

!! ସୁଶାନ୍ତ କୁମାର ସାସମଲ

ହନୁମାନ ନଗର ଆସ୍କା ରୋଡ଼

ବ୍ରହ୍ମପୁର ଗଞ୍ଜାମ !!

ଧୂଆଁରେ ଲୁଚିଥିବା ସ୍ନେହ: କାଠଚୁଲି

ଧୂଆଁରେ ଲୁଚିଥିବା ସ୍ନେହ: କାଠଚୁଲି