ନାରୀ ଜଗତଜିତା, ନାରୀ ସର୍ବଂସହା, ନାରୀ ସିନା ନାରାୟଣୀ,
ଇତିହାସ ଯୁଗୁ ସାଇତି ରହିଛି ନାରୀ ଙ୍କ ଅପାସୋରା କାହାଣୀ।
କିଛି କିଛି ଫର୍ଦ୍ଦ ଲେଉଟା ହୋଇଛି ଆଗକୁ ବଢୁଛି ଲୋକଲୋଚନେ,
କିଛି ଫର୍ଦ୍ଦ ଅବା ଅବୁଝା ବହିରେ ଅବୁଝା ଶବ୍ଦ ର ସ୍ୱନେ।
ରାଣୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀବାଈ, କୁନ୍ତଳାକୁମାରୀ, ରମାଦେବୀ, ସରୋଜିନୀ,
ଦେଶ ସ୍ୱାଧୀନ ରେ ନେତୃତ୍ବ ତାଙ୍କର କାଳେ କାଳେ ଜୟ ଧ୍ୱନି।
ଉଣା ଅଧିକ ସେ କମ୍ ବେଶି ନୁହେଁ ସବୁଥିରେ ଅଗ୍ରସୀର,
ଜ୍ୱାଳା ପରି ସିଏ ଜଳି ଉଠେ ପୁଣି ଶୀତଳ ଯେପରି ସାଗର।
ନାରୀ ର ନେତୃତ୍ବ ନିଖୁଣ ଅଟଇ ସ୍ୱାଧୀନତା ରୁ ଆଧୁନିକ ପାଇଁ,
ହେଲେ ସେହି ନାରୀ ଅସହାୟ ହୁଅଇ ଏଇ ସମାଜର ନିନ୍ଦା ଟିକକ ପରା ପାଇଁ!
ମନର କୋହ କୁ ଛାତି ରେ ଜାବୁଡ଼ି ଆଗେଇ ଯାଏ ପରା ନାରୀ,
କଟକଣା ସଙ୍ଗେ ସଂସ୍କାର ଭାରକୁ ନଦି ଦିଏ ସମାଜ ଆଣି କରି।
ନାରୀ କେବେ ଯଦି ଡେଉଁଛି ଏରୁଣ୍ଡି ହେବାକୁ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସୀ,
କେତେ କଥା ପୁଣି ଶୁଣିବାକୁ ପଡେ ମନ ମାରି ହୁଏ ଧରାସୀ।
ଆଧୁନିକ ହେଲୁ କ'ଣ ଅବା ଆଗେଇ ଯାଇଛୁ କୁହ ତ ଓଡ଼ିଶା ବାସୀ?
ନାରୀ ର ଚରିତ୍ରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠେ ଆଜି ଗଳିକନ୍ଦି ଛକ ବସ୍ତି।
ନାରୀ ଯଦି ଅବା ପାଠପଢି ଚାହୁଁଛି ଆଗେଇ ଯିବାକୁ,
ଲୋକେ ତାକୁ ଦେଖି ଆକଟ କରନ୍ତି କୁହନ୍ତି, "ପାଠ ପଢି ତୁ ଯିବୁ କ'ଣ କରିବାକୁ?"
ବାପ ଘରୁ ନାରୀ ଟି ବିଦାୟ ନିଅଇ ଶାଶୁ ଘର ସୁଖ ପାଇଁ,
ଶାଶୁ ଘରେ ପୁଣି ମନମାରୀ ହୁଏ ଶାଶୁ, ଶ୍ୱଶୁର, ନଣନ୍ଦ, ସ୍ୱାମୀ ପାଇଁ।
ଆହାଃ, କେତେ ଅବା ସେ ମନ ମାରିବ କିଛି ସ୍ୱପ୍ନ ବି ତ ସେ ଦେଖିଥିଲା,
ଏଇ କଥା ଯଦି କହି ଦିଏ ପଦେ କ'ଣ ନା ତୋ ବାପା ତତେ ଏଇ ସଂସ୍କାର ଦେଇଥିଲା।
ଯେଭଳି ସବୁ ବସନ୍ତ ଯେ ପ୍ରେମ ର କି ସବୁ ଶରତ ଯେ ପତ୍ର ଝଡା ର ଋତୁ ନୁହେଁ,
ସେଭଳି ନାରୀ ଯେ ସର୍ବଦା ଅବଳା ଦୁର୍ବଳା ଭାବିବା ଆମର ବୋକାମି କି ନୁହେଁ।
ଜନ୍ମ ହେବା ବେଳୁ ନାରୀ ପାଇଁ ସତେ କିଏ ବାହାର କରିଥିଲା ଏ କଟକଣାର ବାଟ,
ଆରେ ହଁ ଏ ତ ଆମ ନାରୀ ମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶବ୍ଦ ଶିକୁଳିରେ ବନ୍ଧା କବାଟ।

ନାରୀ ସ୍ବାଧୀନତା ରୁ ଆଧୁନିକ ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ/ Women from independence to the modern era

ଶବ୍ଦ ଶିକୁଳିରେ ବନ୍ଧା କବାଟ