ସମୁଦ୍ରର ସେହି ଘର୍ଘର ନାଦ ଓ ଅସୀମ ଜଳରାଶି ମନ ଭିତରେ ଥିବା ସେହି ଛୋଟିଆ ସ୍ମୃତିକୁ ହୃଦୟରେ ସ୍ପନ୍ଦନରେ ଆନ୍ଦୋଳିତ କରିବାକୁ ଲାଗିଲା। ସେହି ନୀଲାଭ ଜଳରାଶି କାନରେ ଯେମିତି ବିଦ୍ଧ କରି କହି ପକାଉ ଥିଲା।"ମିତ ଆଜି ଅଜାଡ଼ି ଦେ ତୋର ମନ ଭିତରେ ଥିବା ଅକୁହା କଥାକୁ "।

ମନ୍ମିତା ଓ ବୀଣା ଦୁହେଁ ଯୁକ୍ତ ତିନି ପ୍ରଥମ ବର୍ଗରୁ ହିଁ ଘନିଷ୍ଠ ବନ୍ଧୁ।ଦୁହେଁ ପେଶାରେ ଶିକ୍ଷକ ଯଦିଓ ମନମିତା ସରକାରୀ ଶିଷୟତ୍ରୀ ନୁହେଁ ଏକ ଛୋଟିଆ ପ୍ରାଇଭେଟ୍ ସ୍କୁଲରେ ଶିକ୍ଷକତା କରେ। ହଠାତ୍ ବୀଣା ର କଲ୍ ଆସେ ମନ୍‌ମିତା ପାଖକୁ କୁହେ ଆରେ ଜାଣିଛୁ ଏଇ ବର୍ଷ ସମର vacation ଛୁଟିରେ ମୁଁ ଘରକୁ ଆସିଲେ ଦୁହେଁ ପୁରୀ ବୁଲିଯିବା। ବହୁତ ଦିନ୍ ହେଲା ଦେଖା ସାକ୍ଷାତ ନାହିଁ। ଏପଟେ ମନମିତା ର ମା ହାତରୁ ଫୋନ୍‌ଟି ଛଡାଇ ନେଇ କହିଲା "ଝିଅ ବୀଣା ଏଥର ଯଦି ଆମ ଘରେ ଆସି ଦୁଇ ଦିନ ନ ରହିବୁ ତାହାଲେ ଝିଅ (ମନ୍‌ମିତା) ମଧ୍ୟ ତୁମ ଘରକୁ ଯିବ ନାହିଁ। ଯେ କୌଣସି ପ୍ରକାରେ 'ମାଉସୀ ' ର କଥାରେ ହଁ ଭରିଲା।

ଚାହୁଁ ଚାହୁଁ ଦୁହିଙ୍କ ସ୍କୁଲରେ ଛୁଟି ଥାଏ।ପୂର୍ବ ଯୋଜନା ଅନୁଯାୟୀ ପୁରୀ ବୁଲି ବାହାରି ପଡ଼ିଲେ ଚନ୍ଦନ ବସ୍ ରେ।ସମୟ ସକାଳ ୭ ଟା ପାଖା ପାଖୀ।ବସ୍ ଚାଲିବା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଗଲା। ବୀଣା ମନମିତା କୁ ତାର ହାଲ୍ ଚାଲ୍ ସୁଖ ଦୁଃଖ ସବୁ ପଚାରିଲା।
ବୀଣା - ହଠାତ ପଚାରୁ ପଚାରୁ କିଛି ମଞ୍ଜି କଥାଟିଏ ପଚାରି ଦେଲା।ଆରେ ତୋର ସେହି ପୁରୁଣା ଆସିକ୍ (ଦିବ୍ୟାଂଶୁ ପରିଡ଼ା)ଖବର କଣ।ଏବେ ସେ ଗାଁ ରେ ନା ବାହାରେ।

ଦିବ୍ୟାଂଶୁ ପରିଡ଼ା ପେଶାରେ ଇଞ୍ଜିନିୟର। ଅନ୍ତମୂର୍ଖୀ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ଵ ର ଅଧିକାରୀ।ଅନ୍ତରର ଗହର ବନ ରେ ଅନେକ କଥା କିନ୍ତୁ ମୁଖ ମଣ୍ଡଳ ରେ ପ୍ରକାଶ କରିବାକୁ ଅସମର୍ଥ।ଅଷ୍ଟମ ଶ୍ରେଣୀ ପ୍ରାରମ୍ଭ ରୁ ହିଁ ଗାଆଁ ଛାଡ଼ି ନିଜ ଭାଉଜ ଙ୍କ ବାପା ଘରେ ନିକଟ ରେ ଥିବା ଏକ ବିଦ୍ୟାଳୟ ରେ ନାମ ଲେଖା ହୁଏ। ଦଶ ବର୍ଷ ର ବ୍ୟବଧାନ । କୌଣସି ଦେଖା ସାକ୍ଷାତ ତ ଦୂରର ର କଥା କିଏ କାହା ବିଷୟରେ ଖବର ମଧ୍ୟ ରଖିନ ଥାଏ।

ଦିନେ ମନ୍ମୀତା ର ଫୋନ୍ ରେ (facebook) ରେ friend request ଆସେ। notification on କରି ଦେଖେ ତ....
ଦିବ୍ୟଂଶୁ ପରିଡ଼ା। କିଞ୍ଚିତ ସମୟ ବ୍ୟର୍ଥ ନ କରି ଅପଲୋଡ଼ ହୋଇଥିବା ଫଟୋ ଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିବାକୁ ଲାଗେ । ଦିବ୍ୟାଂଶୁ କୁ ଦେଖି ଚକିତ !ଅନେକ ପରିବର୍ତ୍ତନ କୈଶୋର ଅବସ୍ଥା ଠାରୁ ଯୁବକତ୍ଵ ର ଚେହେରା ଅଧିକ ଆକର୍ଷଣୟ। ରଙ୍ଗ ଗୌରବର୍ଣ୍ଣ, କେଶର ରଙ୍ଗ କଳା ମଚ୍ ମଚ୍ କଭର୍ ଫଟୋ ରେ ପିନ୍ଧିଥିବା ନାଲି ରଙ୍ଗର ସାର୍ଟ ସହିତ ଚଷମା ଟି ବେଶ୍ ମାନୁଥିଲା।ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ requeste accepte କରିଦେଲା।

ମନ୍ମିତା ଓ ଦିବ୍ୟାଂଶୁ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱର ସାମଞ୍ଜସ୍ୟ ଖପଖାଏ।ଥରେ ଅଧେ ଦିବ୍ୟାଂଶୁ ନିଜ ମନ ର ଇଚ୍ଛା କୁ ଖୋଲି ପ୍ରକାଶ କରିଛି।ସେ ରୁହେ ଚେନ୍ନାଇ ରେ ଏକ କମ୍ପାନୀ ରେ କାର୍ଯ୍ୟରତ।ବର୍ଷ କୁ ଥରେ
ଆସନ୍ତି ଗାଆଁ କୁ।ଯିଏ ଯାହା ବାଟରେ।

ବୀଣା:- ଯଦି ତୋ ମନ ରେ କିଛି ଅଛି ତାହେଲେ ତାକୁ କହି ଦେ।କାରଣ ସେ ତୋତେ ଚାରି ବର୍ଷ ଧରି ଅପେକ୍ଷା କରିଛି।ବିବାହ ପାଇଁ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ମଧ୍ୟ ଦେଇଛି ।

ମନମିତା:- ବୀଣା ର କଥା ଉଭୟ ମନ ଓ ମସ୍ତିଷ୍କ ପ୍ରଭାବ ପଡ଼ିଲା। ହୃଦୟର କୋଣ ରେ ଥିବା ଭଲ ପାଇବା ର ଅବେଗକୁ ଚାପି ଧରି ରଖି ପାରିଲା ନାହିଁ। ବୀଣା କଥା ରେ ହଁ ଭରିଲା।
ମନେ ମନେ ସ୍ଥିର କଲା ତାଙ୍କ ପ୍ରସ୍ତାବରେ ହଉ କହିବି।

.......ଦୁଇ ବର୍ଷ ଅତିକ୍ରାନ୍ତ..........

ଭଗଵାନ ଙ୍କ ସୃଷ୍ଟି ରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ କାଠ କଣ୍ଢେଇ ସଦୃଶ।ବିଶ୍ଵ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ତ ନିୟତି ଆଗରେ ଆମେ ବା କିଏ?

ଆକସ୍ମିକ ଭାବରେ ଦୁଇଜଣ ଙ୍କ ର ଦେଖା ହୁଏ। ଭୁବନେଶ୍ଵର ବସ୍ ଷ୍ଟାଣ୍ଡ ରେ। ଏଭଳି ପରିସ୍ଥିତିରେ ଦେଖା ହେବ ବୋଲି ସ୍ବପ୍ନ ରେ ସୁଦ୍ଧା କଳନା କର ନଯାଇ ପାରେ।ଦୁଇ ଜଣ ଙ୍କ ରାସ୍ତା ଏକା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଅଲଗା। ଦୁହେଁ ଗାଁକୁ ଯିବେ।ହାତ ରେ ଏକ କଳା ରଙ୍ଗ ର ବ୍ୟାଗ୍ ଏବଂ ହାତରେ ହାତ ଟଣା ସୁଟକେଶ । ଦିବ୍ୟାଂଶୁ ଦେଖିଆନନ୍ଦରେ କୁରୁଳି ଉଠିଲା ଭାବିଲା ଏଥର କହିଦେବ ମନ ଭିତରେଥିବା କେଇପଦ ..........କଥା

ଦିବ୍ୟାଂଶୁ:- Hy! କୁଆଡେ ଆସିଥିଲ ?
ମନ୍‌ମିତା :- ହଁ ଏଇ ପିଉସୀଙ୍କ ଘରକୁ | ଦୁଇଦିନ ରକାମ ଥିଲା ।

ଦିବ୍ୟାଂଶୁ :- ଆଜି ଆସି ପହଞ୍ଚିଲି airport ରେ।ଗାଁ କୁ ଯିବାର ଅଛି। ଆଚ୍ଛା ମନ୍‌ମିତା ଗାଁକୁ ଯିବାକୁଥିବା ବସ୍ ର time ଟିକେ କହିବ କି?

ମନ୍‌ମିତା :-ଏବେ ଗାଁ କୁ ବସ୍ ନାହିଁ। ଖୋର୍ଦ୍ଧା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ Auto କି Cab କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ ନ ହେଲେ 45 ମିନିଟ୍ ପରେ ୨୦ ନଂ ବସ୍ ଅଛି। କ'ଣ ଭାବୁଛ?

ଦିବ୍ୟାଂଶୁ :- ଆଚ୍ଛା ଦୁହେଁ ଅଟୋ କି cab କରି ଗଲେ କେମିତି ହୁଅନ୍ତା?

ମନ୍‌ମିତା:- ଯଦିଓ ମନରେ ବହୁତ୍ ଖୁସି ଓ ଆଶାର ଝଲକ୍ଯେ ଦୁହେଁମିଶି ଏକାନ୍ତରେ ଯିବେ | ଦୁଇ ନୟନ ମିଳନରେ ମନ ଖୋଲି କହିଦେବ ସବୁ ........

କିନ୍ତୁ ଦଇବର ଇଚ୍ଛା ବୋଧହୁଏ ଆଉ କିଛି ...

କୌଣସି Auto ଏବଂ Cabବାଲା ଖୋର୍ଦ୍ଧା ଯିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ ନାହିଁ। ୪୫ ମିନିଟ୍ ର ଅତିକ୍ରାନ୍ତ ପରେ ୨୦ନଂ ବସ୍ ଆସିଲା ବସଟି ପ୍ୟାସେଞ୍ଜର ଦ୍ୱାରା ପୁରା ଭର୍ତ୍ତୀ । ଦୁଇ ଜଣ ବସ୍ ରେ ଚଢ଼ିଗଲେ । କଷ୍ଟେମଷ୍ଟେ ଗୋଟିଏ ସିଟ୍ ମିଳିଲା ମନ୍‌ମିତାକୁ | ଦିବ୍ୟାଂଶୁ ମନ୍‌ମିତାକୁ ବସିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲା l

ଦିବ୍ୟାଂଶୁ ର ସେହି କଳା ବ୍ୟାଗ୍ ଟିକୁ ନିଜ କୋଳରେ ଧରି ବସିଗଲା। କିଛିବାଟ ଅତିକ୍ରାନ୍ତ ପରେ ପାଖ ସିଟ୍ ରେ ଦିବ୍ୟାଂଶୁ ଆସି ବସିଲେ। ଫୋନ୍ ଟିକୁ କାଢି text କରିଲେ...

ଏ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମନ୍‌ମିତା ଅଜଣା ଓ ନିଷ୍ଠୁରସତ୍ୟ ପାଖରୁ କିଛିସମୟ ର ଅନ୍ତର । ପାଖରେ ବସିବାକୁ ଟିକେ ସୁଯୋଗ ମିଳିଲା ନାହିଁ |

ଦୁହେଁ ଗାଁରେ ଯଥାସମୟରେ ପହଞ୍ଚିଲେ | ଦୁହିଁଙ୍କ ପଥ ଅଲଗା | ଝିଅଟି ଗାଁରେ ପହଞ୍ଚି ଜାଣି ବାକୁ ପାଇଲା ଯେ ଦିବ୍ୟାଂଶୁ ଙ୍କ ବିବାହ ଠିକ୍ ହୋଇଛି ସେ ଛୁଟି ନେଇ ଗାଁ କୁ ଆସିଛନ୍ତିି। ସେ ଚାଲି ଗଲେ ଅନ୍ୟର ହାତ ଧରି ।

ହଠାତ୍ମନେ ପଡ଼ିଗଲା ବିବାହ ନିମନ୍ତେ ଆଣିଥିବା ସେ ସୁଟ୍ ଟି ମନ୍‌ମିତା ନିଜେ କୋଳରେ ଧରି ବସ୍ ରେ ଗାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆସିଥିଲା । ତା'ର ବର ବେଶଟି କାଇଁ କେଜାଣି ତାକୁ ହୃଦୟ କୁ ବ୍ୟଥିତ କରି ଦେଉଥିଲା| ମନ କୁ ବିଚଳିତକରୁଥିଲା|

ବୀଣା :- ତେବେ ଦିବ୍ୟାଂଶୁ କ'ଣ ତତେ କିଛି କହି ନ ଥିଲେ ? ତାହାଲେ ତୁ ଏବେ କ'ଣ ଭାବିଛୁ?

ମନ୍‌ମିତା :- ଭାବିବି ବା କଣ ? ଯେତେ ଯେତେବେଳେ ସେ ସଜ୍ଜ ହୋଇ ସହନାଇ ବଜାଇ ଅନ୍ୟର ହାତ ଧରି ପାରିଲେ ସେଠି ବା ଆଗକୁ କଣ ଭାବିବି?

ଆଚ୍ଛା ଆଉ ଗୋଟେ କଥା ଜାଣିଛୁ ବୀଣା ଫେବୃଆରୀ ମାସ ରେ ଆସିଥିଲେ । ସେ text କରିଥିଲେ।ତାଙ୍କ ବିବାହ ପରଠୁ ତାଙ୍କୁ କେବେ text କରିବାକୁ ହାତ ବଢ଼ାଇନି କି ମନ ବି ବଳାଇନି।

ବୀଣା:- କଣ ପୁଣି ଭେଟ ହୋଇଗଲା କି?

ମନ୍‌ମିତା:- ହଁ ଆମ ଗାଆଁ ଶିବ ମନ୍ଦିରରେ ଜାଗର ଦୀପ ଜାଳିବା ପାଇଁ ସେ ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ। ହେଲେ ମୋ ଜାଗର ଦୀପ ଦିବ୍ୟାଂଶୁ ପାଇଁ ନଥିଲା।

ବୀଣା:- କଣ କହିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ ତୁ?

ମନ୍‌ମିତା:- ତାଙ୍କୁ ପ୍ରେମିକ ହିଆସବ ରେ ପାଇବାର ବହ୍ନି ଆଉ ନାହିଁ । ଦୀପ ର ସଳିତା ସରିଯିବା ପରି ମୋ ପ୍ରେମର ଦୀପ ଲିଭି ଯାଇଛି।

କୁହାଯାଏ ପ୍ରେମ ର ଅନ୍ତ ନାହିଁ।ତାହା ନିର୍ମଳ, ପବିତ୍ର,ଶାଶ୍ଵତ ଆଉ ଚିରନ୍ତନ।ବିବାହ ରେ କଣ ପ୍ରେମ ଶେଷ ହୁଏ? ବସ୍ ରେ ବିତେଥିବା ସେହି ୪୫ ମିନିଟ୍ ମୋର ଜୀବନର ପ୍ରତ୍ୟେକ ସେକେଣ୍ଡ କୁ ରୋମାଞ୍ଚ କରିଦିଏ।

ସେ ଏବେ ବିବାହିତା । ସପତ୍ନିକ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ସେ ମତେ ଭୁଲି ପରି ନାହାନ୍ତି।ବିବାହ ରେ ବାନ୍ଧି ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଶରୀରର ମିଳନ ନା ହେଲେ ମଧ୍ୟ ମନ ର ମିଳନ କୁ କିଏ ବା ବାଧା ଦେଇ ପାରିବ।

ହେଲେ ,ବୀଣା ...ଭାଗ୍ୟ ର ବିଡମ୍ବନା ଦେଖ୍ ଯେତେ ଥର ତାହା ପଶୋରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଛି। କାନ ରେ ସେହି ବାଣ ରସୋନି ର ଧ୍ଵନି,ବର ବେଶ ମୋ କାନ କୁ ଅତିଷ୍ଠ କରି ଦଉଛି।ମନ କୁ ଆହୁରି ଦୁର୍ବଳ କରିଦେଉଛି।ମୋ ନିରବତା କୁ ଭଙ୍ଗ କରୁଛି।

ମନ୍ମିତାର ଆଖିରେ ଲୁହ ଜକେଇ ଆସୁଥିଲା। ବସ୍ ର ହର୍ଣ୍ଣ ଶବ୍ଦ ରେ ସେ ଚମକି ପଡ଼ିଲା।ଆଖିରୁ ଲୁହ ପୋଛି ଦେଇ । ବ୍ୟାଗ୍ ରୁ ଫୋନ୍ ଟିକୁ କାଢି ବୋଉ କୁ ଫୋନ୍ କରି ଜଣାଇଲା...

ବୀଣା ଆଉ ମୁଁ ପୁରୀ ରେ ପହଞ୍ଚି ଗଲୁ.....।

ଆଶ୍ରିତା ଦାସ
ଡ଼ାଳତୋଳା , ଖୋର୍ଦ୍ଧା।

ନିଜ ଗାଁର ପ୍ରେମିକ

କିଛି କାହାଣୀ ବିଦାୟ ନ ନେଇ ସରିଯାଏ ।