କାଚ ଝର୍କା ସେପାଖରେ
ପ୍ରଜାପତିର ନୀରବ ଡେଣା,
ରଙ୍ଗ ଚୋରି ପରର ନିର୍ଜୀବ ଦେହ
ଫିକା ସ୍ମୃତି ପୁରୁଣା ଉଡାଣର,
ଏମିତି ଝିଅଟିଏ ସେ କେବେ ବି ନଥିଲା କାହାର।

ସେ ଅଛି ଏକା, ଶୂନ୍ୟ ଚକ୍ଷୁ ଭିତରେ,
ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ଏଇ ଆକାଶ ତଳେ।
ଭିତରେ ଝଡ଼, ବାହାରେ ନିରବତା,
ତଥାପି ସେ ଧରିଥାଏ ରୂପର ମେଖଳା।

କିଏ କହୁଥିଲା ଆଉ କାହା ପ୍ରଶଂସା ତା ଆଇନାରେ,
ଗୋଲାପ କହି କଣ୍ଟା କିଏ ରଖିଲା ତା ଚାଲିବା ବାଟରେ।
ଚୋରି କରି ସ୍ଫୁଲିଙ୍ଗ ତା ଯୌବନରୁ
ମଖମଲିର ବିଛଣା ପକେଇ କିଏ ସଜେଇ ଦେଲା କୋକେଇ।

କହିଥିଲେ ଦିନେ ତୁମେ ଦୁର୍ବଳ ସିଏ
ବିଶ୍ଵାସ କରିଗଲେ,
ପ୍ରତିଟି ଶବ୍ଦ ଶୋକରେ ବତୂରା ନିତିଦିନ ପିଉଥିଲେ।
ବିଷର ବରାଦ ସେ ଶୋକ ପିଆଲାରେ ସେଇଠି ଦିଆଗଲା
ଯେଉଁଠି ତା ସ୍ଵପ୍ନ ବିନ୍ଦୁ ବିନ୍ଦୁ ରକ୍ତ ହୋଇ ଝରିଥିଲା।

ପ୍ରଜାପତିର ମୃତ୍ୟୁ କେବେକି ଯାଏ ବ୍ଯର୍ଥ,
ଚିହ୍ନ ସେ ତୁମ ଛାତି ପରେ ରଖିଯାଏ ।
ମୃତ୍ୟୁ ରେ ମଧ୍ୟ ସେ କହିଯାଏ ସେଇ ଉଡ଼ାଣର କାହାଣୀ,
ରାତିରେ ଚୋରାଯାଇଥିବା ତା ସ୍ୱାଧୀନତା ଉପାଖ୍ୟାନୀ।

ଗୋଟିଏ ଦିନ ଘୋର ଭାବରେ ନିଶ୍ଚୟ ସେ ଉଡିବ,
ଛାୟା ଛାଡିଦେଇ, ଆଗକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବ
ପୁଣି ସେ ଝିଅଟିଏ ଜନ୍ମ ନେବ
ତା ବିସ୍ତାରିତ ମନ ନେଇ,
ସେ ଆଉ କାହାର ନହବ,
ତୁମ ଚାରିପଟେ ଥିବ ଅଭିଶାପର ଧାସ
କ୍ରମେ ତାର ହଉଥିବ ଏ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱ।

ନୀରବତାର ଡେଣା

କବିତା ଝିଅ ପାଇଁ