ଓଡିଶା ଏକ ଗ୍ରାମ୍ୟ ବହୁଳ ରାଜ୍ୟ, ଯେଉଁ ଗ୍ରାମ ରେ ବସବାସ କରନ୍ତି ସରଳ ନିରୀହ ଗ୍ରାମବାସୀ, ଏମାନଙ୍କ ବେଶ ଭୁଷା ସରଳ ରହଣୀ ସହଣି ସରଳ, ନିଡାମ୍ବର ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜୀବନ, |

ବାଡ଼ୀଭୋର ରୁ ଉଠିକରି ପଲ୍ଲୀ ବଧୁ ନିଜର ଘର ଗାଧୁଆ ପାଇଟି ସାରି ବସିପଡ଼େ ଚୁଲି ମୁହଁରେ,ଟିକେ କଣ ପରିବା ଭାଜି ଦିଏ ଯଦି କିଛି ନ ମିଳେ ତେବେ ସେ ବିଲାତି କି ଟମାଟ ପୋଡି ଦିଏ, ତା ପରିବାର ର ପ୍ରତ୍ୟକ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ, ସେ ବାଢି ଦିଏ ପଖାଳ କଂସା, ଓ ନିଜେ ମଧ୍ଯ କିଛି ଖାଇ ବାହାରି ଯାଏ ବିଲ କୁ |କାରଣ ପଖାଳ ମୁଠେ ପେଟ ରେ ଥିଲେ ସିନା ସେ ସଞ୍ଜ ହେବା ଯାଏଁ ବିଲ ରେ ଖଟିବ, ଫେରିଲେ ଫୁଣି ବସେଇ ଦିଏ ଭାତ, ପାଣି ଦେଇ ହେଇଯାଏ ସଜ ପଖାଳ, ଏହିପରି ଆମ ଅଜା ଆଇ ଙ୍କ ଜୀବନ ରେ ପଖାଳ ର ମହତ୍ୱ ରହିଛି |

ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଦିନେ ତ ବେଶୀ ଏହାକୁ ଖାଇ ଥାନ୍ତି, କାରଣ ଗ୍ରୀଷ୍ମ ପ୍ରବହା ରେ ପେଟ ଓ ଶରୀର ଦୁଇଟି କୁ ଥଣ୍ଡା ରଖେ ଏହି ପଖାଳ, ଏବଂ ସବୁଠୁ ବେଶୀ ଆରାମ ମିଳେ, ପଖାଳ ଖାଇ ଟିକେ ଶୋଇଗଲେ, କି ଶାନ୍ତି......

ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମପୁର ରେ ଥିବା ତେଲୁଗୁ ଲୋକଙ୍କ କଥା କହୁଛି, ଏହି ପଖାଳ ହାଣ୍ଡି କୁ ସେପଟେ ବେଶୀ ମହତ୍ୱ ଦିଅନ୍ତି, ପ୍ରତ୍ୟକ ଘରେ ଗୋଟିଏ ମାଟି ହାଣ୍ଡି ଥାଏ, ସେଥିରେ ଏହି ବାସୀ ଭାତ ର ତୋରାଣି ରଖି ରଖି ଖଟା କରନ୍ତି, ଏହାକୁ ସେମାନେ ବହୁତ ପ୍ରକାର ରେ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି, ଯେମିତି କି ପିଲାଙ୍କୁ ନଜର ଛଡ଼େଇବା ପାଇଁ, ପେଟ ଖରାପ ହେଲେ ସେଥିରେ ଚିନି ଦେଇ ପିଆ ଯାଏ, ଏହାକୁ ଡାଲି ବଦଳ ରେ ମଧ୍ଯ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ, ଏହାକୁ କାଲିପୁଲୁସୁ କୁହାଯାଏ |

ପଖାଳ କଂସା

ଓଡ଼ିଆ ଖାଦ୍ୟ (କାଲିପୁଲୁସୁ )