ପରିବାର ହେଉଛି ଜୀବନର ଏକ ପବିତ୍ର ବସ୍ତୁ, ଯେଉଁଠାରେ ପିତା ଓ ମାତା ଦୁହେଁ ସନ୍ତାନର ଯତ୍ନ ନିଅନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ଜଣେ ସନ୍ତାନ ଭାବରେ ଯଦି ଆମେ ଗଭୀରତାର ସହିତ ଚିନ୍ତା କରିବା, ତା'ହେଲେ ଆମକୁ ବୁଝିବାକୁ ପଡିବ ଯେ ଏହି ଯତ୍ନ ନେବାର ପଦ୍ଧତିରେ ଏକ ଗଭୀର ପାର୍ଥକ୍ୟ ରହିଛି । ଏହି ପାର୍ଥକ୍ୟଟିକୁ ବୁଝିଲେ, ମାଆଙ୍କ ସ୍ଥାନ କାହିଁକି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେଇ ବିଷୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ ।

ପିତାଙ୍କ ଯତ୍ନ: ସମ୍ପଦର ବଳି

ଜଣେ ପିତା ସାଧାରଣତଃ ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନର ଯତ୍ନ ନିଅନ୍ତି ତାଙ୍କର ସମ୍ପଦ ବ୍ୟବହାର କରି । ସେ କଠିନ ପରିଶ୍ରମ କରି ଟଙ୍କା ଉପାର୍ଜନ କରନ୍ତି, ସନ୍ତାନକୁ ଭଲ ଖାଦ୍ୟ, ଭଲ ପୋଷାକ, ଉତ୍ତମ ଶିକ୍ଷା ଏବଂ ସୁଖସୁବିଧା ଯୋଗାଇ ଦେଇ ତା'ର ଭଲରକ୍ଷା କରନ୍ତି । ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁରୁତ୍ଵପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପ୍ରେମ ଓ ଦାୟିତ୍ଵବୋଧର ଏକ ବଡ଼ ପ୍ରମାଣ । କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ଗୋଟିଏ କଥା ଅଛି: ସମ୍ପତ୍ତି ହେଉଛି ପ୍ରେମର ବସ୍ତୁ । ଏହା ବାହ୍ୟ ଏବଂ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇପାରେ । ଟଙ୍କା ଆଜି ଅଛି, କାଲି ନାହିଁ ମଧ୍ୟ ହୋଇପାରେ । ଏହା ପିତାଙ୍କ ଶରୀର ସହିତ ସିଧାସଳଖ ଜଡ଼ିତ ନୁହେଁ ।

ମାତାଙ୍କ ଯତ୍ନ: ଶରୀରର ବଳି

ଜଣେ ମାଆ କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନର ଯତ୍ନ ନିଅନ୍ତି ତାଙ୍କ ନିଜର ଶରୀରକୁ ବିନିମୟ କରି । ଏହାର ଅର୍ଥ କେବଳ ଶାରୀରିକ ଶ୍ରମ ନୁହେଁ, ବରଂ ତାହାଠାରୁ ବହୁତ ଆଗରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଯାଏ । ସନ୍ତାନକୁ ଗର୍ଭରେ ଧାରଣ କରିବା ସମୟରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ତାକୁ ଜନ୍ମ ଦେବା ଯନ୍ତ୍ରଣା, ତା'ପରେ ବିଭିନ୍ନ ସେବା କରିବା ଏବଂ ରାତିରେ ନିଦ୍ରା ତ୍ୟାଗ କରି ଯତ୍ନ ନେବା – ଏସବୁରେ ମାଆ ତାଙ୍କ ଶରୀରକୁ, ତାଙ୍କ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟକୁ, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ବଳି ଦେଇଥାନ୍ତି । ଶରୀର ହେଉଛି ଅହଂକାରର ବସ୍ତୁ; ଏହା ଆମର ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ଆମର 'ମୁଁ' ବୋଲି ଅନୁଭବର ମୂଳ ଆଧାର । ଏହା ପ୍ରେମର ବସ୍ତୁ ଭଳି ବାହ୍ୟ ନୁହେଁ, ଏହା ଆମର ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିଜସ୍ୱ ବସ୍ତୁ ।

କାହିଁକି ଶରୀରର ବଳି ଅଧିକ ଗୁରୁତ୍ଵପୂର୍ଣ୍ଣ?

ଏଠାରେ ମୁଖ୍ୟ ପାର୍ଥକ୍ୟଟି ଦେଖାଯାଏ । ସମ୍ପଦ ଓ ବସ୍ତୁ ଉପରେ ଆମର ଆସକ୍ତି ରହେ, କିନ୍ତୁ ସେଗୁଡିକର ସଂଯୋଗ ଓ ବିଚ୍ଛେଦ ଚାଲୁରହେ । ଟଙ୍କା ଖର୍ଚ୍ଚ ହୁଏ, ଜିନିଷ ନଷ୍ଟ ହୁଏ ବା ଚୋରି ହୋଇଯାଏ । କିନ୍ତୁ ଶରୀର ହେଉଛି ଏକ ଅପେକ୍ଷାକୃତ ସ୍ଥାୟୀ ସତ୍ତା । ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମେ ବଞ୍ଚିଛୁ, ଆମର ଶରୀର ଆମ ସହିତ ରହିଥାଏ । ଏହା ଆମର ଅହଂକାର ବା 'ମୁଁ' ଭାବନାର ସହିତ ଏତେ ଗଭୀର ଭାବରେ ଜଡ଼ିତ ଯେ ଏହାକୁ ବିନିମୟ କରିବା କୌଣସି ବାହ୍ୟ ବସ୍ତୁକୁ ବିନିମୟ କରିବା ତୁଳନାରେ ଅତ୍ୟଧିକ ମୂଲ୍ୟବାନ ଏବଂ କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ ।

ଯେଉଁମାନେ ଆମକୁ ଆମର ଅହଂକାରର ବସ୍ତୁ (ଶରୀର) ଦେଇ ସେବା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଆମର ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିଜସ୍ୱ ସ୍ୱତ୍ଵକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିଥାନ୍ତି । ଏହି ଅର୍ଥରେ, ଅହଂକାର, ପ୍ରେମ ତୁଳନାରେ ଆମର ଅଧିକ ନିକଟତର । ତେଣୁ, ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ମାଆ ତାଙ୍କ ଶରୀରକୁ ବିନିମୟ କରି ସନ୍ତାନର ଯତ୍ନ ନିଅନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେ ତାଙ୍କର ନିଜସ୍ୱ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ଏକ ଅଂଶ ଉତ୍ସର୍ଗ କରୁଥିବାରୁ ଏହି ତ୍ୟାଗ ଅତୁଳନୀୟ ହୋଇଉଠେ ।

ମାଆଙ୍କ ସ୍ଥାନ ସର୍ବୋଚ୍ଚ

ନିଃସନ୍ଦେହରେ, ପିତାଙ୍କ ତ୍ୟାଗ, କଠିନ ପରିଶ୍ରମ ଓ ଦିଗ୍ଦର୍ଶନ ଅମୂଲ୍ୟ । ସନ୍ତାନର ଜୀବନ ଗଠନରେ ତାଙ୍କର ଭୂମିକା ଅନନ୍ୟ । କିନ୍ତୁ ମାଆଙ୍କ ପ୍ରେମ ହେଉଛି ଏକ ଭିନ୍ନ ଧରଣର ତ୍ୟାଗର କାହାଣୀ । ଏହା କେବଳ ବାହ୍ୟ ସମ୍ପତ୍ତି ନୁହେଁ, ବରଂ ତାହାର ନିଜର ଶରୀର, ତାହାର ନିଜର ଆରାମ ଏବଂ ତାହାର ନିଜର ଅସ୍ତିତ୍ୱର ଏକ ଅଂଶର ତ୍ୟାଗ । ଯେହେତୁ ଶରୀର ଅହଂକାରର ବସ୍ତୁ ଏବଂ ଅହଂକାର ଆମର ଅତି ନିକଟତର, ସେଥିପାଇଁ ଏହି ତ୍ୟାଗର ମୂଲ୍ୟ ଅପାର ।

ତେଣୁ, ପିତା ଓ ମାତା ଉଭୟଙ୍କର ସ୍ଥାନ ଆମ ହୃଦୟରେ ଉଚ୍ଚ, କିନ୍ତୁ ମାଆଙ୍କ ତ୍ୟାଗ ଯେହେତୁ ଆମର ଅତି ନିଜସ୍ୱ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ସହିତ ଜଡ଼ିତ, ସେଥିପାଇଁ ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନ ସର୍ବଦା ଏକ ଉଚ୍ଚତର ଶିଖରରେ ବିରାଜମାନ କରୁଥାଏ । ଏହା କେବଳ ସମ୍ମାନର କଥା ନୁହେଁ, ବରଂ ଏକ ଗଭୀର ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ସତ୍ୟ, ଯାହା ଜୀବନର ଗଭୀରତମ ବନ୍ଧନକୁ ବୁଝିବାରେ ଆମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରେ ।

!! ସୁଶାନ୍ତ କୁମାର ସାସମଲ

ହନୁମାନ ନଗର ଆସ୍କା ରୋଡ଼

ବ୍ରହ୍ମପୁର ଗଞ୍ଜାମ !!

ପିତା ଓ ମାତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମାତାଙ୍କ ସ୍ଥାନ ସର୍ବଦା ଉଚ୍ଚରେ

ପିତା ଓ ମାତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମାତାଙ୍କ ସ୍ଥାନ ସର୍ବଦା ଉଚ୍ଚରେ