ସତ୍ଯ ର ସନ୍ଧାନ ଓ ଜୀବନ ର ଶେଷ ପ୍ରୁଷ୍ଠା
________________________________

ମୋତେ ଏକ ରହସ୍ଯମୟ ପ୍ରେତପୁରୀ ପରି ଲାଗୁଥାଏ ମୋ ଚାରିପାଖ ର ଦୁନିଆ । ମୁଁ ବୁଝିପାରୁ ନଥାଏ କ'ଣ କରିବି । ଟିକେ ବାସ୍ତବିକ ହୋଇ ଏକ ମୁହାଁ ହୋଇ ଘର ଆଡକୁ ଧାଇଁଲି । ଘରକୁ ଆସି ଦେଖେତ ସୌରଭ ଭାଇ ସୋଫା ଟା ଉପରେ ବସି କ'ଣ ପଢୁ ଥାନ୍ତି । ମୁଁ ଧଇଁସଇଁ ହୋଇ ଆସି ବସି ପଡିଲି ତାଙ୍କ ପାଖରେ । ସେ ମୋତେ ଏମିତି
ଧଇଁସଇଁ ହେବାର ଦେଖି କ'ଣ ହୋଇଛି ବୋଲି ପଚାରିଲେ । ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ସବୁ ଖୋଲି କହିଲି ପ୍ରଥମେ ସେ ଦର୍ପଣ କଥା ଠୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଶେଷ ଯାଏ ।
ହେଲେ ବଡ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ର କଥା ହେଲା ସେ ମୋ କଥା ଶୁଣିଲା ପରେ ମଧ୍ଯ ତାଙ୍କ ମୁଖମଣ୍ଡଳ ରେ କୌଣସି ଆଶଙ୍କା ର ପ୍ରତିଛବି ଦେଖାଯାଉ ନାହିଁ । କିଛି ସମୟ ପରେ ସୌରଭ ଭାଇ ମୋତେ କହିଲେ, ହେଉ ଆଜି ମଧ୍ଯ ରାତ୍ରି ରେ ଆମେ ଦୁହେଁ ଯିବା ଏକ ସ୍ଥାନ କୁ, ତୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିବୁ କହି ବାହାରକୁ ଚାଲିଗଲେ । ମୁଁ ଦିନ ତମାମ ଭାବୁଥାଏ ସୌରଭ ଭାଇ ମୋତେ କୁଆଡେ ନେଇକି ଯିବେ ??
କାନ୍ଥ ଘଣ୍ଟାରେ ରାତ୍ର ୧୧ଟା ୩୦ ମିନିଟ୍ । ସୌରଭ ଭାଇ ଏକ ବିଚିତ୍ର ପୋଷାକ ପିନ୍ଧ ହାତରେ ଏକ ମୁଣି ଧରି ନିଜ ରୁମ୍ ରୁ ବାହାରି ଆସିଲେ । ଆମେ ଦୁହେଁ ବାହାରିଲୁ ଆମ ଡେଷ୍ଟିନେସନ୍ କୁ, ଆମେ ଦୁହେଁ କୁଆଡେ ଯାଉଛୁ ବୋଲି ମୋତେ ଜଣା ନଥାଏ । ମୁଁ କେବଳ ସୌରଭ ଭାଇ ଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥାଏ । ଆଗକୁ ମୋ ପାଇଁ କେଉଁ ବିଚିତ୍ର କାହାଣୀ ଅପେକ୍ଷା କରିଛି ତାହା ମୋ ଅଗୋଚର ରେ ଥାଏ । କେତେଦୂର ଚାଲିଲା ପରେ ମୁଁ ଦେଖିଲି କିଛି ଦୂରରେ କିଛି ଅଗ୍ନି ଜଳିବାର । ଆମେ ସେ ଅଗ୍ନି ର ଯେତେ ନିକଟତର ହେଉ ଥାଉ, ମୋ ଭିତରର ସୁପ୍ତ ଭୀତଟି ନିଦ୍ରା ଭଙ୍ଗ କରୁଥାଏ । କଞ୍ଚାମାଂସ ର ପୋଡା ଗନ୍ଧରେ ମୋ ନାକଟା ଫାଟି ପଡୁଥାଏ । ଗନ୍ଧରୁ ମୁଁ ଜାଣି ପାରିଲି ଆମେ ଏବେ ଶ୍ମଶାନ ରେ ଅଛୁ । ସୌରଭ ଭାଇ ମୋ ହାତ ଟାକୁ ଧରି ଭିଡି ନେଲେ ଆଗକୁ ବିଳମ୍ବ ହେଉଛି ଜଲଦି ଚାଲ୍ କହି । ମୁଁ କିଛିବି କହୁ ନଥାଏ । କିଛି ସମୟପରେ ମୁଁ ଯାହା ଦେଖିଲି ତାହା ମୋ କଳ୍ପନା ବାହାରେ । ସେଦିନ ରାତିର ସେହି ବାବାଜୀ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ବ୍ଯକ୍ତି ବସିଥାନ୍ତି ଏକ ଅଗ୍ନି କୁଣ୍ତ ସମ୍ମୁଖ ରେ , ମୁଁ ସୌରଭ ଭାଇ ଙ୍କୁ କିଛି କହିବାକୁ ଚାହୁଁ ଥାଏ ହେଲେ ସୌରଭ ଭାଇ ମୋତେ ଇସାରା ରେ ଚୁପ୍ କରାଇ ବସିବାକୁ କହିଲେ । ମୁଁ ତାଙ୍କ ସହିତ ବସି ପଡିଲି । ଏଥର ସେ ବାବା ଜଣଙ୍କ ମୋତେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ ତୁ ମୋତେ ଚିହ୍ନି ପାରୁଛୁ । ମୁଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ମୁଣ୍ଡ ଟୁଙ୍ଗାରିଲି । ସେ ମୋ ମୁଣ୍ଡ ଟୁଙ୍ଗାରିବା ଦେଖି ଏକ ବିକଟାଳ ହସଟିଏ ହସିଲେ । ମୋତେ ସୌରଭ ଭାଇ କହିଲେ ତୁ ଯାହାସବୁ ଦେଖିଛୁ ପ୍ରଥମରୁ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାହା ସବୁ ସତ୍ୟ ।
ମୁଁ ସୌରଭ ଭାଇ ଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଏକଲୟରେ ତାଙ୍କୁ ଚହିଁଥାଏ । ସେ ମୋତେ କହିଲେ ସେ କାକ ତନ୍ତ୍ର , କଳ୍ପ ତନ୍ତ୍ର ପରି ତନ୍ତ୍ର ସିଦ୍ଧି ଶିକ୍ଷା ନେଉଥିଲି । ଯାହା ଫଳରେ ତୁ ଯାହା ଚାହିଁ ବୁ ତାହା ତୋ ହାତ ମୁଠାରେ । ମୁଁ ସୌରଭ ଭାଇ ଙ୍କ କଥାକୁ ଶୁଣି ପଚାରିଲି ଯାହା ଘଟି ଯାଇଛି ସେ ସବୁ ସତ୍ଯ କି ମିଥ୍ଯା ? ଆରେ ତୋ ନୟନ ବନ୍ଧନ କରିଥିଲି ଯାହା ଘଟିନାହିଁ ତାହା ତୋତେ ଦେଖାଉଥିଲେ । କେତେ ମାସ ହେବ ଏହି ବିଦ୍ୟା ସିଦ୍ଧି ନିମନ୍ତେ ମୁଁ ଲାଗି ଥିଲି ଯାହା ଆଜି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି । ତୁ ଭୁତ ଦେଖିବୁ ??? ମୁଁ ସୌରଭ ଭାଇ ଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଆଗ୍ରହୀ ହୋଇ ଉଠି କହିଲି ହଁ ନିଶ୍ଚିତ । ହେଲେ ସେ ବାବା ଜଣ ସୌରଭ ଭାଇ ଙ୍କୁ ମନା କଲେ ଏମିତ କରିବାକୁ, ହେଲେ ସୌରଭ ଭାଇ ତାଙ୍କ କଥା ମାନିଲେ ନାହିଁ । ଶେଷରେ ସେ ବ୍ଯକ୍ତି ଜଣକ କହିଲେ " ଶୋଇଥିବା ପୈଶାଚିକ ଦୁନିଆ କୁ ଜାଗ୍ରତ କରନାହିଁ, ସବୁ ଅନର୍ଥ ହୋଇଯିବ । " ଗେଲେ ସୌରଭ ଭାଇ କିଛିବି ଶୁଣିଲେ ନାହିଁ । ଜୋର୍ ଜୋର୍ କରି ମନ୍ତ୍ର ପଢି ଚାଲିଥାନ୍ତି । ମୁଁ ବି ଭୁତମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ ଥାଏ । ହଠାତ୍ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗ ଅନ୍ଧକାର ହୋଇଗଲା କେଉଁଠି ଥିଲା କିଏ ଜାଣେ କଳା ମେଘ ଖଣ୍ଡ ଗୁଡା ଆକାଶକୁ ଜାବୁଡି ଧରିଲେ, ଉନ୍ମତ୍ତ ଝଡ ମାଡି ଆସିଲା । ଦୂର ଦୂରରୁ ବିକଟାଳ ରଡି ଶୁଭିବାକୁ ଲାଗିଲା । ପୈଶାଚିକ ତାଣ୍ଡବ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ସାରିଥାଏ । ଏପଟେ ସୌରଭ ଭାଇ ଙ୍କ ମନ୍ତ୍ର ବି ତୀବ୍ରତର ହେଉଥାଏ । ମୋ ଆଗ୍ରହୀ ମନଟା ଏବେ ସୁପ୍ତକାୟ , ଭୀତ ମୋର ଜାଗ୍ରତ ହୋଇ ସାରିଥାଏ । ଶରୀର ଟା ମୋର ଅଜଣା ଭୀତରେ ଶିତେଇ ଉଠୁ ଥାଏ।
ଅମଙ୍ଗଳ ଅପଛ୍ଛାୟା ଗୁଡା ଘୁରି ବୁଲୁ ଥାନ୍ତି ଆମ ଚାରିପାଖ ରେ । ପୈଶାଚିକ ଖଳଖଳ ଅଟ୍ଟହାସ୍ଯ ରେ ଶ୍ମଶାନ ଟା ଫାଟି ପଡୁଥାଏ । ଏ ଦୁର୍ଯୋଗ ରାତିଟାରେ ମହାଅମଙ୍ଗଳମୟ ଅପଛ୍ଛାୟା ମାନଙ୍କ ର ରଣହୁଙ୍କାର ରେ ଶରୀରର ସମସ୍ତ ରକ୍ତ ମୋର ଥଣ୍ଡା ପଡି ଯାଉଥାଏ । ଚାହୁଁ ଚାହୁଁ ରକ୍ତ ଲୋଲୁପ ଲହ ଲହ ଜିହ୍ବା ଏକଟି ଶୋଷିନେଇ ସମସ୍ତ ରକ୍ତ ସେ ବାବାଜୀ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଶରୀରରୁ ତୀକ୍ଷ୍ମ ଦନ୍ତ ରେ କାମୁଡି ଛିଣ୍ଡାଇ ଚାଲିଲା ସେ ବ୍ଯକ୍ତି ର ମୁଣ୍ଡ କୁ ତା' ଶରୀରରୁ ,ଯାହା ଦେଖି
ମୋ ପାଟି ବାହାରକୁ ମୋ ହୃତ୍ପିଣ୍ଡ ଟା ଡିଆଁ ମାରି ଚାଲିଆସିଲା ।
     ଯୋଡି ବୁଭୁକ୍ଷୁ ଆଖି ଅନାଇ ଚାହିଁ ଥାଏ ମୋ ଆଡେ .... ହଠାତ୍ ଏକ ପଚିସଢି ଯାଇଥିବା ହାତ ଦୁଇଟି ଡାଣି ନେଲା ସୌରଭ ଭାଇ ଙ୍କୁ ଏକ ଅନ୍ଧାର ଗହ୍ବର ଭିତରକୁ ସେଠୁ କେବଳ ତାଙ୍କ ମର୍ମାନ୍ତିକ ଆର୍ତ୍ତନାଦ ଶୁଭୁଥାଏ । ମୁଁ ଆର୍ତ୍ତ ଚିତ୍କାର ଦେଇ ଉଠି ଦେଖେତ ମୁଁ ମୋ ବେଡରେ ଶୋଇଛି । ଦିନବନ୍ଧୁ ଙ୍କ କିରଣରେ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗ ଆଲୋକିତ ହୋଇ ସାରିଛି । ମୁଁ ଉଠିଯାଇ ମୋ ରୁମ୍ ରୁ ସୌରଭ ଭାଇ ଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ରୁମ୍ ରେ ଖୋଜିଲି ସେ ସେଠି ନଥିଲେ କି ଘରେ ନଥିଲେ । କାଲି ରାତ୍ରିରେ ଯାହାସବୁ ଘଟିଗଲା ତାହା ସତ୍ଯ ନା ମୋ ଦୁଃସ୍ବପ୍ନ ଭାବି,ମୁଁ ସବୁସ୍ଥାନ ରେ ଖୋଜିଲାପରେ ସୌରଭ ଭାଇ ନ ମିଳିବାରୁ, ପୋଲିସରେ ଏକ ଏଫେୟାର ଦେଲି । ଦୁଇ ଦିନ ପରେ ପୋଲିସ ଦୁଇଟି ଶବ ଉଦ୍ଧାର ର କଲା ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରୁ ଛିନ୍ନଭିନ୍ନ ଅବସ୍ତାରେ ।
ଏହି ଦୁଇ ଦିନ ମୁଁ ମଧ୍ଯ ଶୋଇ ନାହିଁ । କିଛି ଅପଛ୍ଛାୟା ମାନେ ମୋ ଚାରିପାଖରେ ଘୁରି ବୁଲୁଛନ୍ତି। ଦୁଃସ୍ବପ୍ନ ଗୁଡା ଜାବୁଡି ଧରିଛନ୍ତି ମୋତେ , ଜାଣିନାହଁ ଏ ଡାଏରୀ ଯଦି କେବେ କିଏ ପଢେ ସେ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ବଞ୍ଚିଥିବି କି ନାହିଁ ତାହା ମୁଁ ଜାଣିନାହଁ । ହେଲେ ମୋ ମଲାପରେ ମୋ ଆତ୍ମା ଏହି ଡାଏରୀ ମଧ୍ଯ ରେ ରହିବ ।
ବଡ ପାଟିକରି ଚିତ୍କାର କରି ଉଠିଲା ରୋହନ୍ । ଓମ୍ ଧରିଥିବା ଡାଏରୀ କୁ ଦୂରକୁ ଛାଟିଦେଲା । ବିକ୍ରମ ଓ ରିଙ୍କୁ ଦୁହେଁ କାନ୍ଦ ବାକୁ ଲାଗିଲେ । ମୋ ମନରେ ମଧ୍ଯ ଅଜଣା ଭୟ ମାଡି ବସିଲା । ରାତି ଟା କେମିତି କାଟିବୁ ଭାବି ହନୁମାନ ଙ୍କ ଫୋଟୋ ଗୋଟିଏ ଆଣି ଆମ ପାଞ୍ଚ ଜଣଙ୍କ ଆଗରେ ରଖିଦେଇ ହନୁମାନ ଚାଳିଶା ବୋଲିବାକୁ ଲାଗିଲୁ । କାନ୍ଥ ଘଣ୍ଟା ରେ ୨ଟା ୩୦ ମିନିଟ୍ ହୋଇଥାଏ । ମୁଁ ସମସ୍ତ ଙ୍କୁ କହିଲି " ଦେଖ ଆଉ ୩୦ ମିନିଟ୍ ପରେ ବ୍ରହ୍ମ ସମୟ ଆରମ୍ଭ ହେବ, ଆଉ ଭୁତ ଫୁତ ଙ୍କୁ ଡରିବାର କିଛି ନାହିଁ । ମୋ କଥା ଶୁଣି ଓମ୍ କହିଲା ଧନ୍ଯବାଦ ପ୍ରତୀକ୍ ତୋ ସାହାସୀକତା ପାଇଁ ଆମେ ଆଜି ସାହାସ ଜୋଟାଇ ପାରିଛୁ । ପୂର୍ବ ଆକାଶ ରୁ ସିନ୍ଦୁରବର୍ଣ୍ଣ ଢାଳି ଭାଷ୍କର ଉଦୟ ରେ ଆମ ମାନଙ୍କ ଡର ମଧ୍ଯ ଉଭେଇଗଲା ।

ସମାପ୍ତ.....

ପୈଶାଚିକ ଦୁନିଆ ( ଭାଗ-୫)

ଅଶୁଭକର ଅନ୍ଧକାର ର ଦୁନିଆ ( ଶେଷ ଅଧ୍ଯାୟ)