ବାଇଶି ପାବଚ୍ଛ ଗଲି ସୁଖେ,
କୈବଲ୍ୟ ପସରା ବେନି ପାଶେ ।
ଚଣ୍ଡାଳୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶୁଦ୍ର ପରିଯନ୍ତେ,
କୈବଲ୍ୟ ଭୁଞ୍ଜନ୍ତି ମୁଖେ ମୁଖେ ।।

ଏହି ଧରା ନୁହେଁ ଆଉ ପୂରୁଣା,
ନୂଆ ଅନୁଭବ ହେଉଛି କରୁଣା
ଜାତି ପତିର ଭେଦ ଯାଇଗଲା,
ମନୁଷ୍ୟ ହେଲା ଏକ ଭାଗ୍ୟଶାଳା ।।

ନା ରହିଲା କୌଣସି ଅଭିମାନ,
ନା ରହିଲା ପାପ ପୁଣ୍ୟ ଅଭିଗ୍ୟାନ ।
ଏକ ଦିଗନ୍ତରେ ଧ୍ୱନି ଉଠେ,
"ମୁଁ ମୁକ୍ତ, ମୁଁ ଶୁଧ୍ଧ, ମୁଁ ଶାନ୍ତ ଉପରେ" ।।

କୈବଲ୍ୟ ନୁହେଁ କେବଳ ପୁସ୍ତକ କଥା,
ଏହା ହେଉଛି ଜୀବନର ମହାସତ୍ୟ ଗାଥା ।
ଯେଉଁଠି ମନ ବିନା ଭେଦ ରହେ,
ପ୍ରେମ ଓ ଦୟା ରେ ହୃଦୟ ବସେ ।।

ଚଣ୍ଡାଳ ବୋଲି ଯେଉଁ ଦୁଃଖି ଥିଲେ,
ତା' ପାଖରେ ଆଜି ଦେବତା ବସିଲେ ।
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶୁଦ୍ର ମିଶିଗଲେ ଏକେ,
ମାତ୍ର ଦୟା ଓ ଭକ୍ତି ତାଙ୍କର ମୁଖେ ।।

ଏ ମୁକ୍ତି ମାର୍ଗ ନା ହେଉଛି କଠିନ,
ନା ଆଛି ତା'ରେ କୌଣସି ଜାତି ନୀତି
ଯିଏ ପ୍ରେମକୁ ଅଙ୍ଗୀକାର କରେ,
ତା' ପାଖେ ଦେବତା ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଧାରେ ।।

କୈବଲ୍ୟ ପଥ ଅବେଶ ଭରା,
ଯାହା ଠାରେ ନାହିଁ ହିଂସାର ଝରା ।
ବାଇଶି ପାବଚ୍ଛ ଗଲା ଭୁଲି,
ପ୍ରେମର ଶେଖରେ ଲୋକେ ହୋଇଲେ ଖୁସି ।।

!! ସୁଶାନ୍ତ କୁମାର ସାସମଲ
ହନୁମାନ ନଗର ଆସ୍କା ରୋଡ଼
ବ୍ରହ୍ମପୁର ଗଞ୍ଜାମ !!