ଶୀର୍ଷକ:- (ବାପା - ତୁମେ ଏତେ ଭଲ କେମିତି ହେଲ )

          " ବାପା" ଏ ଶବ୍ଦଟି ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ କାହିଁକି କେଜାଣି ପାଟିଟା ଭାରି ଓଜନିଆ ଲାଗେ ।। କେମିତି ତୁମେ ଏତେ ଭଲ ହୋଇପାରିଲ ବାପା , ତୁମକୁ ଦେଖିଲେ ଆଖି ଲୁହରେ ଛଳ ଛଳ ହେଇଯାଏ ।। ତୁମର ସେ ଝିଅ ପଦ ରେ କେଉଁ ରସ ରହିଛି କେଜାଣି ବାରମ୍ବାର ତୁମ ପାଟି ରୁ ସେ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବାକୁ ମୁ ଅନେଇ ବସେ।। କେତେ ଯେ କଷ୍ଟ କେତେ ଯେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚାଇ ରଖିଛ...। ବାପା କଣ ସତରେ ତୁମକୁ କଷ୍ଟ ହୁଏନି ?

             ମାଆ ମୋତେ ଗର୍ଭରେ ଧାରଣ କରି ଏ ଦୁନିଆ ଦେଖେଇଲା, ହେଲେ ତୁମେ ମୋତେ ସଂସାରରେ ନୂଆ ଏକ ପରିଚୟ ଦେଲ । ମାଆ ମୋତେ ତା କୋଳରେ ଭରି ସ୍ନେହ ଆଦର କଲା ହେଲେ ତୁମେ ମୋ ହାତଧରି ମତେ ଚାଲିବା ସିଖେଇଲ , ନିଜ କାନ୍ଧ ଉପରେ ବସେଇ ମୋର ସମସ୍ତ ଭାର ଆଜି ଯାଏ ସମ୍ଭାଳି ଆସିଛ। ଦୁନିଆର ସମସ୍ତ ଖରାପ୍ ଶକ୍ତି ଠୁ ଦୂରେଇ ରଖିବା ପାଇଁ ମା ମୋତେ ଘରକୋଣରେ ରହିବା ର ଉପଦେଶ ଦେଲା ହେଲେ ତୁମେ ସେ ଶକ୍ତି ଠୁ ଜିତି ଆଗକୁ ଯିବାର ସାହାସ ରୂପକ ରାସ୍ତା ଦେଖେଇଲ ।। ବାପା ତୁମେ କୁହ ତୁମେ ଏତେ ଭଲ କେମିତି ହେଲ ...!!

                 କାମରୁ ଫେରି ଆସିବା ପରେ ତୁମେ ଥକି ଯାଇଛ ତୁମକୁ ବିଶ୍ରାମ ଦରକାର୍ ଏ କଥା ଦିନେ ହେଲେ ବି କହିନ । ହେଲେ ବାପା ତୁମେ କୁହ ଯେତେବେଳେ ତୁମ ଦୁଇ ହାତ ପାପୁଲି ଦୁଇ ପାଦ କୁ ମସାଜ୍ କରୁଥାଏ ତାହା ଏତେ ଖଦଡ଼ ଲାଗେ କାହିଁକି..? ଯେମିତି ତୁମକୁ ନୁହେଁ ଏକ ପଥରକୁ ମୁ ମସାଜ୍ କରୁଚି ।। ବାପା ସତ କୁହ ତୁମେ ଏତେ ଭଲ କେମିତି ହେଲ...?

             ମୋତେ ପ୍ରତିମାସରେ ନୂଆ ପୋଷାକ ଉପହାର ଦିଅ । ହେଲେ ତୁମେ ନିଜର ସେ ସାତବର୍ଷ ପୁରୁଣା ପୋଷାକ କୁ ଆଜି ବି ଆଲେଣା ରେ ସଜାଡି ରଖ । ମୋ ଜୋତା ଛିଣ୍ଡିଗଲେ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ନୂଆ ଜୋତା କିଣି ଆଣ , ହେଲେ ତୁମେ କୁହ ନିଜେ ସେଇ ଖାଲି ଫଟୋକା ପାଦରେ ପ୍ରତିଦିନ ୨୦ କିଲୋ ମିଟର ରାସ୍ତା କେମିତି ଚାଲି କରି ଯାଅ...? ସମସ୍ତ ପରୀକ୍ଷା ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ fees ଜମା କରିଦିଅ, ତୁମ ପାଇଁ କିଛି ଭଲ ଖାଇବା କିଣି ଆଣିଲେ ତୁମେ ପଖାଳ କଂସାରେ ପେଟ ଶାନ୍ତି କରିନିଅ। କୁହ ବାପା:- ଏମିତି କ୍ଷମତା ଏତେ ଶକ୍ତିର ଅଧିକାରୀ ତୁମେ କେମିତି ହେଲ ..? ତୁମେ କୁହ ତୁମେ ଏତେ ଭଲ କେମିତି ହେଲ...!!

             ଭୁଲ୍ କରିଲେ ମୋତେ ଗାଳି ଦିଅ, ଗାଳି ଶୁଣି ମୋ ଆଖି ଲୁହରେ ଜକେଇ ଆସିଲେ ତୁମେ ନିଜେ ନିଜକୁ କଷ୍ଟ ଦିଅ। କେବେ ଝାଞ୍ଜି ଖରାରେ ମୁଣ୍ଡରେ ଗାମୁଛା ଭିଡ଼ି, କେବେ ହାଡ଼ ଭଙ୍ଗା ଶୀତରେ ଦେହକୁ ଗାମୁଛାରେ ଘୋଡେ଼ଇ, ତ ଆଉ କେବେ କେବେ ଢି ଢ଼ି ବର୍ଷାରେ ପଲିଥିନି ଟିଏ ମୁଣ୍ଡରେ ପୁରାଇ କାମ କରିବାକୁ ଚାଲିଯାଅ । କଣ କେବଳ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କୁ ବୁଝି ଦାୟିତ୍ଵ ତୁଲାଇବା ଏକା ତୁମ ପାଇଁ ଧାର୍ଯ୍ୟ.....!!

               ପେଟର ଭୋକକୁ ପାଣିରେ ବୁଝାଇ ଦିଅ , ମୋ ଆଖିରେ ଅସରନ୍ତି ସ୍ୱପ୍ନର ଆଶାକୁ ଭରି, ଲାଳନ ପାଳନରେ କିଛି ଅବହେଳା ହେଲେ ନିଜେ ନିଜକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରି, ସବୁ ପରେ ବି ନିଜ କୋହକୁ ଛାତିରେ ଚାପି ରଖି, ହଜାରେ ଜଞ୍ଜାଳ ମୁଣ୍ଡରେ ମୁଣ୍ଡେଇ ଅନବରତ ଶ୍ରମ କରୁଥାଅ ମୁଣ୍ଡ ଝାଳକୁ ତୁଣ୍ଡରେ ମାରିଦେଇ ।।
                    ଖାସ୍ ସେଇଥିପାଇଁ ବୋଧେ ସଂସାରର ଗୁଢ଼ତତ୍ତ୍ଵ କହିଲେ ମୁ ତୁମକୁ ବୁଝେ।। କେତେ ଯେ ରହସ୍ୟ ମୟ ଏ " ବାପା " ଶବ୍ଦଟି..... ସମୟଟା ସମୟରେ ନିଅଣ୍ଟ ହୋଇଯିବ ସେ ପରିଚୟର ଭେଦକୁ ବୁଝିବା ପାଇଁ ।। କେବେ ଅସ୍ଥିର ନଦୀରେ ସାଜିଯାଅ ତୁମେ ଦକ୍ଷ ନାଉରୀ ତ ଆଉ କେବେ ସବୁ ଦୁଃଖକଷ୍ଟକୁ ଦୂରେଇବା ପାଇଁ ଵନିଯାଅ ଭେଦହୀନ ପାଚେରୀ ।।
       ମୋ ଜୀବନ ପାଠ୍ୟପୁସ୍ତକରେ ତୁମେ ଅବୁଝା ବ୍ୟାକରଣ, ମୋ ଶୃଙ୍ଖଳା ନୀତିରେ ତୁମେ ଅଲିଖିତ ସମ୍ବିଧାନ।। ରାଗ, ରସ, ଅଳଙ୍କାର, ସନ୍ଧି, ସମାସ ର ସଂକେତ ତୁମେ , ଆମ ଘର ସମ୍ବିଧାନର ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ଧାରାରେ କେବଳ ତୁମେ ହିଁ ତୁମେ ।।
     ବାପା... ବୋଧେ ତୁମେ ସେ ଜ୍ୟାମିତି ବହିର ଜଟିଳ ଉପପାଦ୍ୟ ଯାହାକୁ ସମାଧାନ କରିବାର ସୂତ୍ର ମୋ ପାଖେ ଲୁକ୍କାୟିତ...!!

             ପଇସାର ମୂଲ୍ୟ କେବଳ ତୁମ ଠୁ ହିଁ ବୁଝିବା ଦରକାର୍ କାରଣ ତୁମେ ହିଁ ତ ଜଣେ ଯିଏ ସାରା ଜୀବନ ପରିବାରର ସୁଖ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ନିଜ ଖୁସିକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଅଛ।। ବାପା ତୁମେ ସମୟଠୁ ବି ଆଗରେ ଚାଲ , ସମୟ ବଳବାନ୍ ଏ ଶବ୍ଦର ତୁମେ ଗନ୍ତାଘର ।। ସୂର୍ଯ୍ୟ ନ ଉଇଁବା ଆଗରୁ ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ କିରଣ ସାଜି ଠିଆ ହୋଇଯାଅ, ଜୀବନର ସବୁ ବୋଝକୁ ନିଜ ପିଠି ରେ ଏକା ବୁହାଇ ନିଅ ।। ଷାଠିଏ ବର୍ଷରେ ବି ତୁମେ ବେଶ୍ ଏକ ଯୁବକ ପରି , ବିଲରେ ମାଟି ହାଣନ୍ତି ହାତରେ କୋଦାଳକୁ ଧରି ।। ଦରକାର୍ ପଡ଼ିଲେ ମାଇଲ୍ ମାଇଲ୍ ଦୂର ଚାଲିକି ଯାଆନ୍ତି ।

     ଆଛା... କେବେ କଣ ଏମିତି ହୋଇନଥିବ କି ଅସହାୟତାର ବୋଝରେ ସେ କେବେ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଥିବେ... । କିଏ ବା ବୁଝିଛି ତାଙ୍କର ସେ ଦରସିଝା କାହାଣୀକୁ.... ? ଅର୍ଥର ଅଭାବରେ କିଏ ବା ଦେଖିଚି ସେ କାନ୍ଦୁଥିବା ମଣିଷକୁ ...? କାମର ଓଜନରେ ପିଠିରେ ବାହାରିଥିବା ସେ ଆବୁ କୁ...? ଅତ୍ୟଧିକ ଗରମ ରେ ଅସହ୍ୟ ହୋଇ ରୁଖ୍ଣ ହୋଇଥିବା ସେ ଶରୀର ର ଚର୍ମକୁ...? କେବେ କାହିଁ ଏ ଆଖି ଦେଖିନି ତାଙ୍କ ଚରିତ୍ରରେ ଏମିତି ଏକ ରୂପକୁ 🥺 ।
      ଆଛା:- " ସେ ଏ ରୂପକୁ କେବେ ଦେଖେଇନାହାନ୍ତି ନା ସେ ଦେଖେଇବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ମୁ ସେ ରୂପକୁ ବୁଝିବାରେ ଅସମର୍ଥ ହୋଇଯାଇଥିଲି.......??
         ବାପା ତୁମେ କୁହ ଏତେ ଭଲ ତୁମେ କେମିତି ହେଲ...?

               ସୋନାଲି ସ୍ୱାଇଁ

ବାପା

ବାପା ତୁମେ ଏତେ ଭଲ କେମିତି ହେଲ